Singing along

Ik las in mijn vakantie een interessant artikel over indiaanse zangcultuur. Er is weinig over bekend. Er werd doorgaans weinig gezongen omdat het leven van de indianen hard en tijdrovend was. Een van de weinige gezelschappen waarvan bewezen is dat ze werkelijk bestaan hebben (er is namelijk veel desinformatie verspreid door multi-culti politiek-correcte Linkse Kerkgangers) is The Buffalo Three, een kwartet mannen op leeftijd die rond 1910 in het Cherokee zongen, een van de indianentalen. Daarbij maakten ze ingewikkelde klikgeluiden met hun tong, rolden tegelijk met de ogen en dansten daarbij haast meetkundig aandoende danspasjes. Ze begeleidden zichzelf op een trommel met een vel van geschoten buffel. Hieronder een lied zoals dat bij hun optredens geklonken moet hebben. Vrij vertaald staat er: 1, 2, 3, 4, 5, man en vrouw, laten we zingen. Deze tekst kon eindeloos herhaald worden zodat de zangers en het publiek in trance raakten.


Sagwu Ta'li Tso'i Nvgi Hisgi
Sagwu Ta'li Tso'i Nvgi Hisgi
Asgay Agehya
Dekanogi'a
Asgay Agehya
Dekanogi'a

Sagwu Ta'li Tso'i Nvgi Hisgi
Asgay Agehya


Countryman Ray

Sittin'on the dockers of Bay

Holly McBlattant was een serieuze vrouw uit het voormalige Engeland, die tijdens de overtocht een gehoorbeschadiging opliep. Desondanks ambieerde de stuurse McBlattant een carrière in de zangindustrie. Aldus geschiedde. Holly had al snel de naam niet zo zuiver te zingen. Bovendien, en dat was veel erger, zong ze naar hartelust verhaspelingen van de originele tekst. Shake, rattle and roll werd bij haar Snake Waterloo, Let it be werd Letter B.
Ze werd er wereldberoemd mee. Minder bekend was haar schrijversambitie. Hieronder haar fraaiste gedicht, Sittin'on the dockers of Bay:


Steeds als de zon ondergaat
en de zee gaat liggen in een spagaat
weet ik waar het leven op slaat
dat is de liefde
(ja da's de liefde)

Of je nu gezond bent of kwaad
de broek aantrekt zoals die je staat
hoor ik weer het geluid van de plaat
dat is de liefde
(ja da's de liefde)

Ik weet niet zoveel woorden op aat
de prairie schonk mij troost en ook smaad
maar dat is de menselijke maat
dat is de liefde
(ja da's de liefde)


Countryman Ray

ABC-spel (25)

De Y is van de Yankee Yodel Choir Organisation (YYCO), een landelijke organisatie die het jodelen op de prairie promootte. Dit was de eerste poging te komen tot een echte melting pot in de Amerikaanse samenleving. Iedereen kon namelijk lid worden: advocaat en boer, cowboy en indiaan, arts en schoenmaker, blank en zwart. Zolang je maar het jodelhart op de goede plaats had zitten.
Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog werd er gewoon doorgejodeld, alhoewel de zuidelijke staten wel een eigen Confederated Yodel Choir Committee (CYCC) oprichtten. Jodelen was erg populair op de prairie; vrijwel elke grotere plaats had dan ook een lokale afdeling van het Yankee Yodel Choir, en er werd veel en vooral hard gejodeld. Zo hard dat paarden er vaak van schrokken en losbraken. Koeien gaven soms geen melk meer, en de buren van de zaaltjes waar geoefend werd protesteerden steeds vaker en heftiger.
Zo werden de Yankee Yodel Choirs verder en verder de prairie op gedreven, de open lucht in, waar geen mens meer last van hen had. Het leverde echter een nieuw probleem op: de wilde coyotes gingen meehuilen als ze het koor hoorden jodelen. Dat verstoorde het zangplezier dusdanig dat het ene na het andere lid afhaakte. Vanaf ca. 1910 werden dan ook geleidelijk alle Yankee Yodel Choirs opgeheven.
Er is echter een troostrijke gedachte: er is nl. een prachtige serie plaatopnames gemaakt tussen 1905 en 1910 in Kansas City, waarop goed te horen is welk hoog niveau het jodelen op de prairie bereikt had.


Countryman Ray