Wiley Repeat

Eén van de kleurrijke figuren van het Wilde Westen is ongetwijfeld Wiley Repeat, die eigenlijk Wiley Johnson heette. Zijn bijnaam Repeat ontleende hij niet aan zijn automatische wapen, dat in zijn tijd opkwam, maar vanwege zijn vele herhalingen. Steeds als hij teveel gedronken had, en dat deed hij ook bij herhaling, vertelde hij dezelfde anekdotes en verhalen.
Eén van zijn sterke verhalen betreft de verijdeling van de roof van zijn paard door een desperado. Daarover gaat dit gedicht.


En toen kwam die desperado
iets te dicht bij mijn paard
dus ik pakte mijn wapen en schoot
in de lucht, door zijn hoed
toen in zijn pens en tenslotte
op de vlucht in zijn billen

dus eerst in de lucht, door zijn hoed
toen in zijn pens en tenslotte
op de vlucht in zijn billen

in de lucht, door zijn hoed, in zijn pens
en tenslotte in zijn billen

de lucht, zijn hoed, zijn pens
en tenslotte zijn billen

lucht, hoed, pens
en billen


Countryman Ray

The man who was hung on a tree

Het leven van een desperado gaat niet over rozen. Oké, je berooft af en toe een bank, maar die waren in het Wilde Westen niet bepaald op iedere straathoek te vinden, dus vetpot was het niet. Premiejagers waren ook van die figuren die altijd sjacherden voor hun kostje. En niet geliefd in bepaalde kringen. Een premiejager wist: als ze mij pakken, dan hang ik. Dat zijn de risico's van het vak.


We waren passanten van elkaar
hij was aangevreten en had een rare uitdrukking
op zijn gezicht
zo van: wat zit er in deze soep zeg

Uit eerbetoon nam ik mijn hoed af
en pakte de zijne
een echte Stetson die gedragen hoort te worden

De man met de vreemde nek
had een mooie gespriem
en wat bezielde zijn beulen
hij droeg zijn horloge
om zijn linkerpols

Zijn armen waren zwaar
en hingen slordig naast zijn ranke gestalte
ik verliet hem
nadat ik zijn handen in zijn broekzakken had gedaan
werd het toch nog een leuke middag


Countryman Ray