Out in the great wide open

Een van mijn leuke vakantie-ervaringen (in latere entries daarover meer) was een rit per paard over afgelegen zandweggetjes en grote heidevelden. Ik heb dit vorig jaar ook gedaan. Lekker rijden, af en toe in gestrekte draf, dan weer stapvoets. De horizon is geen grens maar een uitdaging. Toegegeven, Drenthe is de prairie niet, maar je krijgt toch een beeld van de eindeloze uitgestrektheid zoals die er in bijv. Kansas of Nevada te vinden is. Ik was in volledige cowboy-uitmonstering, inclusief chaps en laarzen met sporen. De enkelingen die me passeerden (een meisje te paard en twee keer een wandelaar) keken me steevast bewonderend aan.


met mijn trouwe paard is het goed toeven
ik stoor me niet aan argwanig volk
het stof waait op achter paardenhoeven
verzamelt zich al snel in een wolk

ik neem een slok uit de veldfles en kijk
naar eindeloze verten, weet dan
hoe ik me voel: groots en vooral ook rijk
dit is het leven van een countryman

een reiziger gaat filosoferen
als de reis maar lang genoeg duurt
hoe meer je over jezelf wilt leren
hoe meer je in de verte tuurt


Countryman Ray

Ugly Joan

Hieronder volgt mijn, voorlopig laatste, gedicht over het prairieleven. Het is tijd om iets nieuws te proberen. Daarom ga ik vanaf maandag a.s. de prairie behandelen op basis van een Prairie-ABC. Bij elke letter vertel ik een verhaaltje met wetenswaardigheden of anecdotes over een bepaald onderdeel van het prarieleven. Het kan ook een persoon of een stad zijn. Maandag dus deel 1!

Nu het laatste gedicht. De lelijkste vrouw van de 19e eeuwse prairie was zonder twijfel Ugly Joan. Ze leefde in Kansas City. Toch had ze aan mannelijke belangstelling geen gebrek. Dat had echter niets met haar uiterlijk van doen.


Ugly Joan was de lelijkste
dat was wijd en zijd bekend
de mensen keken haar na
en lokten haar uit de tent

door te roepen: schoonheid
laat me toch met je trouwen!
ja, zij was altijd weer de pispaal,
de eenzaamste onder vrouwen

totdat ze besloot in zaken te gaan
en een waar imperium opbouwde
van kuddes, huizen, spoorlijnen
en zich rijkdom zonder weerga ontvouwde

opeens stonden de mannen in de rij
maar Joan wees ze af - ze bleef rijk en vrij


Countryman Ray

Nurse Dorothy

Kansas City is nu een miljoenenstad, maar begin 19e eeuw was het niet meer dan een vooruitgeschoven post op de prairie. Ondanks het geringe aantal inwoners waren er veel vuurgevechten. Drankgebruik en korte lontjes waren daar debet aan, zoals wel meer op de prairie. Dat die vuurgevechten verrassend vaak toch nog goed afliepen, had een oorzaak. Daar gaat dit gedicht over, dat een ode is aan een opmerkelijke vrouw die vrijwel vergeten is, ook onder de liefhebbers van het Wilde Westen. Ik moet er eerlijkheidshalve wel bij zeggen dat Nurse Dorothy liever gewonde cowboys hielp dan gewonde Indianen. Daar had ze een hekel aan. Maar dat was vrij normaal in die tijd.


als er weer eens schoten vielen
en een cowboy raakte gewond
kwam Dorothy naast hen knielen
zij was het die hen graag verbond

Dorothy deed het niet minder
dan geleerd chirurg of doc
de cowboys hadden geen hinder
van haar immer smerige rok

ze hadden geen moeite ook met
haar haast duivels zwarte ogen
haar wil was groot, haar woord was wet
ze zouden alles gedogen

dankbaar keken ze haar aan;
zij kon haar mannetje staan!


Countryman Ray