Out in the great wide open

Een van mijn leuke vakantie-ervaringen (in latere entries daarover meer) was een rit per paard over afgelegen zandweggetjes en grote heidevelden. Ik heb dit vorig jaar ook gedaan. Lekker rijden, af en toe in gestrekte draf, dan weer stapvoets. De horizon is geen grens maar een uitdaging. Toegegeven, Drenthe is de prairie niet, maar je krijgt toch een beeld van de eindeloze uitgestrektheid zoals die er in bijv. Kansas of Nevada te vinden is. Ik was in volledige cowboy-uitmonstering, inclusief chaps en laarzen met sporen. De enkelingen die me passeerden (een meisje te paard en twee keer een wandelaar) keken me steevast bewonderend aan.


met mijn trouwe paard is het goed toeven
ik stoor me niet aan argwanig volk
het stof waait op achter paardenhoeven
verzamelt zich al snel in een wolk

ik neem een slok uit de veldfles en kijk
naar eindeloze verten, weet dan
hoe ik me voel: groots en vooral ook rijk
dit is het leven van een countryman

een reiziger gaat filosoferen
als de reis maar lang genoeg duurt
hoe meer je over jezelf wilt leren
hoe meer je in de verte tuurt


Countryman Ray

Riding through Dutch Arizona

Deze week heb ik een mooi bruin paard gehuurd, bij een manege midden in een landelijk gebied. Urenlang heb ik gereden en genoten van het landschap. Ik had een thermoskan met sterke koffie mee, een stuk spek, een ongesneden brood en een homp kaas. Stoere mannen-gevoel, puur genieten. Van deze middag werd ik echter ook wel een beetje weemoedig. Daarover gaat het volgende gedicht.


met kalme tred over heide en door bos
het zand wijkt voor de stoere hoeven
van mijn lieve merrie, ze kent de weg;
het is in dit landschap goed toeven

als vanzelf wordt de heide een prairie
ik zie zelfs bergen waar wolken zijn
want opeens ben ik terug in Arizona
en voel ik me zo warm, blij en klein

maar dan weet ik het weer: dit is Holland
een auto raast over gindse straat
ik woon hier, maar droom van leven elders -
voor altijd in een wijde spagaat


Countryman Ray