The Scout

Aiaiai, had ik net vrijdag een entry geplaatst die, naar ik hoopte, een goedmakertje was voor de entry van woensdag, is het weer niet goed. Ik kreeg namelijk weer diverse reacties, met name van enkele leden van een linedanceclub. Ze vonden de entry wel een tikkeltje negatief. Ja, de strekking was ook niet heel vrolijk, maar er zijn nu eenmaal mensen die het prairieleven niet begrijpen. Dat kan ik niet wegmoffelen. Sommige enthousiastelingen zijn bij nader inzien toch niet zo geschikt voor het harde maar o zo mooie prairiebestaan. Daar ging het gedicht dus over. Afijn, daarom nu maar weer een heel ander, vooral opgewekt gedicht. Geen vertaling zoals woensdag maar eigen werk. Ik ga er niets bij uitleggen, het wijst zich vanzelf.


100 mijlen prairie achter ons
en nog 300 mijlen recht vooruit
we zijn al flink op weg
de wagens schommelen achter me
op het ritme van de trail

ik ben de scout, op zoek
naar waar we ons gaan vestigen
mijn grootfamilie en ik

ik zie helder water, mooie bergen
malse flora en vooral
een stuk land voor ons allemaal

dit is onze toekomst
vol zonlicht en harmonie
niemand legt ons iets in de weg
wij gaan op in het landschap
en trekken straks niet verder:
dan is het ons land


Countryman Ray

Lost in the canyon

Vele karavanen met kolonisten gingen in de 19e eeuw westwaarts, over de prairie, door de bergen, op zoek naar een nieuw thuis. Meestal hadden ze te maken met ontberingen, soms met indianen, en in zeldzame gevallen ging het nog erger mis. Daarover gaat dit gedicht.


veertien wagens, mensenvol, gaan traag
door een gebergte zonder eind
ze zijn verdwaald en koud en bang
als het laatste licht verdwijnt

de canyon is lang en nogal diep
keren lukt niet, ze gaan voort
dit is de verloren colonne
waarvan niets meer werd gehoord

geen indianen zijn dit keer de schuld
de scout heeft zijn taak niet goed vervuld


Countryman Ray

Riding through Dutch Arizona

Deze week heb ik een mooi bruin paard gehuurd, bij een manege midden in een landelijk gebied. Urenlang heb ik gereden en genoten van het landschap. Ik had een thermoskan met sterke koffie mee, een stuk spek, een ongesneden brood en een homp kaas. Stoere mannen-gevoel, puur genieten. Van deze middag werd ik echter ook wel een beetje weemoedig. Daarover gaat het volgende gedicht.


met kalme tred over heide en door bos
het zand wijkt voor de stoere hoeven
van mijn lieve merrie, ze kent de weg;
het is in dit landschap goed toeven

als vanzelf wordt de heide een prairie
ik zie zelfs bergen waar wolken zijn
want opeens ben ik terug in Arizona
en voel ik me zo warm, blij en klein

maar dan weet ik het weer: dit is Holland
een auto raast over gindse straat
ik woon hier, maar droom van leven elders -
voor altijd in een wijde spagaat


Countryman Ray

Dream on

Sommige mensen vragen mij sinds mijn terugkeer of het westernleven dat ik een paar weken geleid heb, net zo was als ik het me voorgesteld had. Daar kan ik alleen maar volmondig ja op zeggen! Alles ging precies zoals ik had gedacht, en als het kon zou ik daar graag willen wonen. Ik mis mijn paard, de vergezichten en het kampvuur waarbij ik 's avonds de indrukken van de dag opschreef.


ervaringen die je al
opdeed in je droom
alles even soepel op deze
perfecte reis

ik rijd in gedachten weer door de stoffige straten
van Old Tree Hill
van Danger Crossings
van Bear Claw
van Mud Chute
en
al die andere dorpjes
op de prairie, in de bergen van
Arizona

voor altijd daar
voor altijd in mijn gedachten


Countryman Ray

Let the light shine

Een van de mooiste dingen aan de bergen in Arizona is het licht. Zonlicht weerkaatst in de meest fantastische kleuren op de bergkammen, op de bomen, de struiken en het water dat hier af en toe ook te vinden is. Tijdens mijn tocht door de bergen genoot ik daar intens van. Regelmatig stopte ik even om alles goed in me op te nemen, en om in mijn opschrijfboekje de indrukken vast te leggen. En natuurlijk gebruikte ik volop mijn fotocamera.


overweldigende natuur
het is een cliche, natuurlijk,
maar het is hier zo
stilmakend mooi:
de frisse berglucht
het zachte licht

het ruisen van de wind
de hoeven van mijn paard in een
vertrouwd ritme op
stenen grond

achter elke bocht
een nieuwe verrassing
in driedimensionale kleuren
elke stap de moeite waard

ik vul mijn veldfles in een beekje
een slok water en dit uitzicht
meer heb ik niet nodig


Countryman Ray

Ride into the mountains

Als ik straks in Arizona ben (het is al bijna zover, vrijdagavond gaat mijn vlucht!) wil ik ook een tochtje door de bergen maken, te paard uiteraard. Kampeerspullen mee in de zadeltassen, een goede kaart in de hand, een goed humeur en daar gaan we. Wat zal dat een mooi moment zijn als ik de prairie achter me laat en de bergen in rijdt, met een strak blauwe lucht boven me, de rotsbodem onder me en verder niets dan stilte en een lekker windje. Het echte leven voor wie zoals ik het westernleven als leidraad heeft.


in kalme gang schommelen we langs
scherpe rotsen
venijnige adders
gras dat wanhopig groeit op
onvruchtbare bodem

dit is berglandschap
we hebben de prairie verlaten
rijden langs ravijnen
en zwijgen urenlang

het pad gaat verder en
verder omhoog
het uitzicht over de prairie is
adembenemend

dit is leven, dit is
genieten
dit is het Wilde Westen


Countryman Ray