The times they are a-changing

Eind negentiende eeuw werd er olie gevonden op de prairie. Na de spoorlijnen kwamen er nu ook boortorens en pijpleidingen het landschap ontsieren. Menige cowboy van de oude stempel was dat een doorn in het oog. Maar aangezien de meeste van hen plichtsgetrouwe en gezagsgetrouwe mannen waren, kwamen ze niet opstand zoals nu vele burgers wel doen tegen kolencentrales en windmolenparken. De cowboy zette zich hooguit 's avonds in een melancholieke bui neer bij zijn kampvuur en tokkelde dan wat op zijn gitaar. Of er kwam een gedicht in hem op, en dat had er zo uit kunnen zien:


wat keek ik graag in de verte
waar bergen mijn blik bepaalden
en wat zag ik mooie vlaktes
waar cactussen trots praalden

nu zie ik boortorens van hout
en olie in grote plassen
de pluim van een lokomotief
zijn rook verpest de gewassen

wat is er geworden van mijn land
hoeveel schade komt er nog meer?
al die wezensvreemde zaken
wie komt er in het geweer?

mijn prairie is onherkenbaar
dat is de nieuwe tijd, zegt men
vooruitgang is goed naar het schijnt
maar dit is een tijd die ik niet ken


Countryman Ray

You got to know what to do

Onlangs ben ik weer begonnen met het herlezen van alle boeken van Karl May. Prachtige verhalen over Winnetou, Old Shatterhand en natuurlijk Arendsoog. Als je zoals ik echt op de prairie bent geweest (en de grote schrijver is daar zelf nooit geweest!!!) dan valt op dat Karl May de zaken soms behoorlijk romantiseert. De prairie is weliswaar prachtig, maar kan ook heel gevaarlijk zijn. Daarover gaat het volgende gedicht.


de prairie kan je allerbeste vriend zijn
die je alles geeft wat je nodig hebt
maar wee als je de wet van de prairie niet kent
dan wordt er al snel niet meer van je gerept

je moet sporen lezen, ver kunnen kijken
beducht zijn voor slang en schorpioen
om succesvol te zijn moet je steeds weer
hard werken, en weten wat te doen

waar vind je water, hoe schiet je een beest,
hoe wordt een kampvuur gebouwd?
pas als je goed bent voorbereid is het leven
op de prairie aan je toevertrouwd


Countryman Ray

Dream on

Sommige mensen vragen mij sinds mijn terugkeer of het westernleven dat ik een paar weken geleid heb, net zo was als ik het me voorgesteld had. Daar kan ik alleen maar volmondig ja op zeggen! Alles ging precies zoals ik had gedacht, en als het kon zou ik daar graag willen wonen. Ik mis mijn paard, de vergezichten en het kampvuur waarbij ik 's avonds de indrukken van de dag opschreef.


ervaringen die je al
opdeed in je droom
alles even soepel op deze
perfecte reis

ik rijd in gedachten weer door de stoffige straten
van Old Tree Hill
van Danger Crossings
van Bear Claw
van Mud Chute
en
al die andere dorpjes
op de prairie, in de bergen van
Arizona

voor altijd daar
voor altijd in mijn gedachten


Countryman Ray

In from the cold

Terwijl ik al een paar dagen heerlijk door de bergen reed, zag ik steeds meer de schoonheid er van. De prairie is prachtig, maar die bergen mogen er potjandorie ook zijn! Toch wil ik niet beweren dat het alleen maar een groot feest is. Als de avond valt koelt het namelijk heel snel af, op 1500 meter hoogte. Ik maak dan een plek voor de nacht, en een kampvuurtje van wat hout dat ik bij elkaar sprokkel. En dan komt de kou… Daarover gaat het volgende gedicht, dat ik schreef bij het licht van de sterren.


de kou
bijt
overal
doorheen

geen slaapzak is
dik genoeg

ik heb nog nooit
zoveel
sterren gezien

en ik heb het nog nooit
zo koud gehad


Countryman Ray

The wagons on the prairie

Onlangs zag ik een lange rij auto's met caravans erachter. Ik moest meteen denken aan de goede oude tijd in The Wild West toen lange colonnes huifkarren over de prairie reden, met gezinnen op zoek naar avontuur en geluk, aangevallen door indianen en kampend met een tekort aan voedsel of water, maar altijd optimistisch over de goede afloop. Dat deed me het volgende gedicht schrijven.


daar reden ze,
de dappere mannen en vrouwen
huifkar na huifkar,
op zoek naar een stukje land,
een beetje geluk
de scouts voorop, kijkend
of er indianen waren
's avonds stonden de huifkarren
prachtig in een grote cirkel

er was een kampvuur, eenvoudig eten
uit grote ketels en 's nachts
het geluid van coyotes

en dan eindelijk op de bestemde plek
er kwamen huizen, een smid
een saloon en een drugstore
het dorp werd een stad
en zo onstonden Arizona, Californië, Nevada
hulde aan de dappere kolonisten
hulde aan hun onvermoeibare paarden


Countryman Ray

It's hairy on the prairie

Dit gedicht schreef ik onlangs, na een bezoekje aan steakhouse Texas in een Drents dorpje waar ik die dag had gewandeld. De combinatie van de gezonde boslucht met een goeie western-salade zorgde voor genoeg inspiratie. 's Avonds bij het haardvuurtje -en onder toeziend oog van Raging Buffalo, die sinds vorige week (eindelijk!) in aquarel aan de muur hangt- schreef ik It's hairy on the prairie, een somber gedicht over de tegenslagen van het leven. Maar toch een mooi einde, met de ochtend die altijd weer gloort op de prairie.


De drie baarden om het kampvuur
keken mistroostig in de vlammen
oogst vergaan
kudde vertrokken
vrouwen in geen velden of wegen

Uitgerekend de slimste indianen
kruisten hun pad
en lieten geen vuurwater achter
Bobby-Ann
Bobby-Ann met een fles vuurwater
in een kanten jumper

Zij was verder weg dan ooit
en het kampvuur ging uit als een nachtkaars
die bleef nasmeulen tot het ochtendgloren


Countryman Ray