Old song of the West

Tijdens de trek van het oosten naar het westen van Amerika kwamen de huifkarren van de gelukszoekers op de raarste plaatsen. Vooral de streek Benedas in Colorado, dat sowieso al niet bekend stond om zijn vriendelijke entourage, was een regelrechte verschrikking voor de huifkarfamilies. Hun bevindingen werden mondeling overgedragen in een liedstructuur. Een van die liederen is bewaard gebleven (en na te lezen in How the west was won van songdeskundige Dick N. Larger). Dit is de vertaalde versie:


We kwamen uit het oosten ohee ohee
we trokken met de karren ohee ohee
maar waar we ook keken ohee ohee
dit was niet wat we wilden oh nee oh nee

het waren doornenstruiken ohee ohee
en modder aan de wielen ohee ohee
de paarden gingen kreupel ohee ohee
dit was niet wat we wilden oh nee oh nee

de trails die liepen dood ohee ohee
de afgronden waren diep ohee ohee
muggen, wespen, slangen ohee ohee
dit was niet wat we wilden oh nee oh nee

snel verder ging de tocht ohee ohee
met ziekten, builen, steken ohee ohee
we overleefden de gevaren ohee ohee
en kwamen aan de kust, LA, LA


Countryman Ray

Anatomy of a prairiewagon

Ik kreeg eergisteren een email van mijn tienjarige neefje Jasper. Hij is een grote fan van het blog van ome Ray en verraste me met een zelfgeschreven gedicht over het westernleven. Omdat ik het een ontwapenend gedicht vond, over de anatomie van een huifkar, heb ik voor deze ene keer besloten zijn gedicht op mijn blog te zetten.
Hij vroeg me wel te helpen met een titel voor het gedicht, want zijn engels is nog niet zo goed. Bij deze, Jasper!


De huifkar heeft een bok
en achterop een hok
met een dak van katoen
is het binnen goed te doen
het wordt er niet zo heet van
en ook een vette scheet kan
alle kanten op, da's goed gesnopen
want de achterzijde is gewoon open
dat katoen wordt geleid door hout
dat in een boogje is gebouwd
zo heb je vanzelf dat ronde van de wagen
zoals in de films van vroeger dagen
dat waren nog eens tijden van weleer
want dat is er nu niet meer


Jasper, het neefje van Countryman Ray

The wagons on the prairie

Onlangs zag ik een lange rij auto's met caravans erachter. Ik moest meteen denken aan de goede oude tijd in The Wild West toen lange colonnes huifkarren over de prairie reden, met gezinnen op zoek naar avontuur en geluk, aangevallen door indianen en kampend met een tekort aan voedsel of water, maar altijd optimistisch over de goede afloop. Dat deed me het volgende gedicht schrijven.


daar reden ze,
de dappere mannen en vrouwen
huifkar na huifkar,
op zoek naar een stukje land,
een beetje geluk
de scouts voorop, kijkend
of er indianen waren
's avonds stonden de huifkarren
prachtig in een grote cirkel

er was een kampvuur, eenvoudig eten
uit grote ketels en 's nachts
het geluid van coyotes

en dan eindelijk op de bestemde plek
er kwamen huizen, een smid
een saloon en een drugstore
het dorp werd een stad
en zo onstonden Arizona, Californië, Nevada
hulde aan de dappere kolonisten
hulde aan hun onvermoeibare paarden


Countryman Ray