Last days of the year

Het eind van het jaar is op de prairie altijd een drukke tijd. Er worden rekeningen vereffend, voorraden geteld, er wordt opgeruimd en vooruitgeblikt. Het is een gezellige tijd, maar niet voor iedereen. Sommige cowboys zijn namelijk niet thuis, maar met hun kudde onderweg.


ik zit met mijn twee maten
zwijgend rond het vuur
we houden de koeien in de gaten
en denken aan het laatste uur

van het jaar. Wij zijn niet thuis
als over een paar dagen de laatste slag
van het jaar weerklinkt; ons huis
is dan de kudde, maar wij doen niet ons beklag

een cowboy heeft een zwervend bestaan
een huis is voor hem te benauwd
zo laten wij onszelf het jaar uitgaan
nog een paar dagen, dan is ook dit jaar oud


Countryman Ray

Mr Clock

Vadertje Tijd heette in het Wilde Westen Mr. Clock. Als het ging regenen en de beesten moesten snel naar binnen, dan hoopten de cowboys altijd dat Mr. Clock hen gunstig gezind was. Om hem dat duidelijk te maken, zongen ze daarbij een lied. Vaak trok Mr. Clock zich er niets van aan en werd iedereen zeiknat. Maar zoals een cowboy in die tijd liet optekenen: met gezang voel je de regen minder.


Er is storm en regen op til
een nat pak is wat ik niet wil
Mr. Clock, help me door de dag
en dat ik mijn kudde halen mag
in alle droogte en gelieve windstil

(5x, of zolang als de dreigende luchten aan de hemel bleven staan)


Countryman Ray

Blow the horn

De laatste tijd is er het een en ander te doen over de vuvuzela, de Zuidafrikaanse roeptoeter die zo prominent op het WK Voetbal te horen is. Weinigen weten dat de vuvuzela eigenlijk uit het Wilde Westen komt. In 1810 verscheen er een interessant naslagwerkje over het houden en hoeden van kuddes, "To keep and maintain your flock". In dat boekje, van Penderton W. Pimmeringh, van Nederlands komaf, wordt melding gemaakt van een flockela, uitgesproken als [floh-kee-laa]. Dat was een soort hoorn die hoeders bij zich droegen om elkaar en de kudde te waarschuwen voor onweer, dreiging en Indianen. Daartoe hadden de hoeders verschillende flockela's bij zich, in verschillende toonhoogten.
In hetzelfde boekwerkje staat een gedicht van een onbekend gebleven bard, van wie het gedicht mondeling is overgedragen. Het heet Blow the horn:


De kudde klautert
Duchtig sjokt de viervoeter
Trekt het ongezien door water
Dan klinkt alras de hoeders toeter

Ze keert om en loopt recht
Blijft aldus steeds bij de groep
De beesten luisteren als geen ander
Naar flockela's noodoproep


Countryman Ray

The wind cries Harry

Harry McNeel was een cowboy uit de beginjaren van de negentiende eeuw. Hij stond bekend om zijn onverschrokken moed en durf, en werd uiteindelijk bekend doordat hij met zijn kudde koeien, van meer dan vierhonderd stuks, bijna in een hinderlaag van de Wanamege-indianen liep. Dat gebeurde niet en tot op de dag van vandaag is niet duidelijk hoe Harry wist dat zijn koeien in gevaar waren. Het is te lezen in Harry McNeel, his life and his failure, een boek dat overigens een beetje ongeloofwaardig is.


De weg liep steil omhoog
dan weer scherp omlaag
zo was het gisteren
zo is het vandaag

de indianen scherpen de pijlen
zij wachten op hun kost
de immense kudde is duidelijk zichtbaar
vanaf de hogergelegen uitkijkpost

Harry leek het al te weten
en maakte een scherpe bocht
zijn kudde als lemmingen
vielen in een krocht

zijn verhaal houdt hier op
tot zover dus Harry McNeel
de indianen vermoeden nog steeds:
Harry wist te veel


Countryman Ray

It's hairy on the prairie

Dit gedicht schreef ik onlangs, na een bezoekje aan steakhouse Texas in een Drents dorpje waar ik die dag had gewandeld. De combinatie van de gezonde boslucht met een goeie western-salade zorgde voor genoeg inspiratie. 's Avonds bij het haardvuurtje -en onder toeziend oog van Raging Buffalo, die sinds vorige week (eindelijk!) in aquarel aan de muur hangt- schreef ik It's hairy on the prairie, een somber gedicht over de tegenslagen van het leven. Maar toch een mooi einde, met de ochtend die altijd weer gloort op de prairie.


De drie baarden om het kampvuur
keken mistroostig in de vlammen
oogst vergaan
kudde vertrokken
vrouwen in geen velden of wegen

Uitgerekend de slimste indianen
kruisten hun pad
en lieten geen vuurwater achter
Bobby-Ann
Bobby-Ann met een fles vuurwater
in een kanten jumper

Zij was verder weg dan ooit
en het kampvuur ging uit als een nachtkaars
die bleef nasmeulen tot het ochtendgloren


Countryman Ray