Vadertje Tijd heette in het Wilde Westen Mr. Clock. Als het ging regenen en de beesten moesten snel naar binnen, dan hoopten de cowboys altijd dat Mr. Clock hen gunstig gezind was. Om hem dat duidelijk te maken, zongen ze daarbij een lied. Vaak trok Mr. Clock zich er niets van aan en werd iedereen zeiknat. Maar zoals een cowboy in die tijd liet optekenen: met gezang voel je de regen minder.
Er is storm en regen op til
een nat pak is wat ik niet wil
Mr. Clock, help me door de dag
en dat ik mijn kudde halen mag
in alle droogte en gelieve windstil
(5x, of zolang als de dreigende luchten aan de hemel bleven staan)
Countryman Ray
Posts tonen met het label liederen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label liederen. Alle posts tonen
maandag 13 september 2010
maandag 12 april 2010
So close and yet so far away
Zoals de trouwe lezers van mijn blog al weten is maandag liedtekstdag. Elke maandag vertaal ik een liedtekst uit het Wilde Westen c.q. van de prairie.
Op de prairie had je al snel na de uitvinding van de stoomtrein een uitgebreid netwerk van spoorlijnen. Door spoorwegpersoneel werd veel gezongen. Elke beroepsgroep binnen die spoorwegwerkers had een eigen repertoire aan liederen. De machinisten en stokers zongen vaak opgewekte reisliederen, de conducteurs hielden van strakke gezagsgetrouwe songs en psalmen. De werkplaatsmedewerkers zongen vaak melancholieke liederen over het niet van je plaats komen ondanks de nabijheid van zoveel treinen. Daar volgt nu een voorbeeld van. Ik vond het in de bundel "Collected Railwaysongs 1840-1870" van de destijds beroemde componist en tekstdichter Stephen Newhouse-Starrywood.
Zo dichtbij en toch zo ver weg
we zijn zo dichtbij de lokomotieven
maar we reizen niet naar believen
we komen niet van onze plaats
we onderhouden en repareren
zouden graag een ritje begeren
maar komen niet van onze plaats
Refr.:
hier zijn we om steeds te werken
en hier zullen we altijd zijn
in deze werkplaats van de trein
mag men ons verdriet niet merken
we zien de reizigers zwaaien
horen hoe de vlammen laaien
we blijven achter als de trein vertrekt
we zijn daarom soms wel wat bedroefd
hadden graag eens elders vertoeft
maar blijven achter als de trein vertrekt
Refr.:
hier zijn we om steeds te werken
en hier zullen we altijd zijn
in deze werkplaats van de trein
mag men ons verdriet niet merken
we zijn dus verdoemd en gebonden
als we toch eens reizen konden!
maar dat zit er niet voor ons in
Refr.:
hier zijn we om steeds te werken
en hier zullen we altijd zijn
in deze werkplaats van de trein
mag men ons verdriet niet merken
Countryman Ray
Op de prairie had je al snel na de uitvinding van de stoomtrein een uitgebreid netwerk van spoorlijnen. Door spoorwegpersoneel werd veel gezongen. Elke beroepsgroep binnen die spoorwegwerkers had een eigen repertoire aan liederen. De machinisten en stokers zongen vaak opgewekte reisliederen, de conducteurs hielden van strakke gezagsgetrouwe songs en psalmen. De werkplaatsmedewerkers zongen vaak melancholieke liederen over het niet van je plaats komen ondanks de nabijheid van zoveel treinen. Daar volgt nu een voorbeeld van. Ik vond het in de bundel "Collected Railwaysongs 1840-1870" van de destijds beroemde componist en tekstdichter Stephen Newhouse-Starrywood.
Zo dichtbij en toch zo ver weg
we zijn zo dichtbij de lokomotieven
maar we reizen niet naar believen
we komen niet van onze plaats
we onderhouden en repareren
zouden graag een ritje begeren
maar komen niet van onze plaats
Refr.:
hier zijn we om steeds te werken
en hier zullen we altijd zijn
in deze werkplaats van de trein
mag men ons verdriet niet merken
we zien de reizigers zwaaien
horen hoe de vlammen laaien
we blijven achter als de trein vertrekt
we zijn daarom soms wel wat bedroefd
hadden graag eens elders vertoeft
maar blijven achter als de trein vertrekt
Refr.:
hier zijn we om steeds te werken
en hier zullen we altijd zijn
in deze werkplaats van de trein
mag men ons verdriet niet merken
we zijn dus verdoemd en gebonden
als we toch eens reizen konden!
maar dat zit er niet voor ons in
Refr.:
hier zijn we om steeds te werken
en hier zullen we altijd zijn
in deze werkplaats van de trein
mag men ons verdriet niet merken
Countryman Ray
Abonneren op:
Reacties (Atom)