Yes we can

Obama? Bob de Bouwer? Nee, het is John Fitzpatrick die ooit de yell Yes we can bedacht. Het was tijdens een storm in Bittercreek, Arizona toen het hele dorp dreigde weggevaagd te worden. Mensen vroegen aan Fitzpatrick: kunnen we nog vluchten? Daarop sprak Fitzpatrick de bekende woorden:"Yes we can". En aldus geschiedde. Twee dagen later kwamen ze terug uit de bergen en bleek het dorp intact. Het gedicht vertelt exact dit verhaal, en is daarom niet bijster spannend. Maar: het is wel geschiedschrijving en dus belangrijk voor op de Prairie Creek Chronicle Gazette, die graag zo compleet mogelijk wil zijn.


We trokken weg, keken niet om
Nu vertrekken was slim, niet dom
twee dagen later keerden we weerom
en zagen, dat was gek:
alles stond nog gewoon op z'n plek


Countryman Ray

Advent Poetry 3: The wise men from the East

Ook in het Wilde Westen kwamen soms mensen uit andere windstreken langs: ddie kwamen uit het oosten. De bekendste Ossies waren de drie slimme mannen die per paard vanuit Newark waren vertrokken en bijna twee jaar later in Arizona aankwamen. Ze waren de Rocky Mountains overgetrokken en hadden onderweg veel meegemaakt. Toch gingen ze door, gestuurd door een ster. Daarover gaat het derde adventsgedicht:


Bob, John en Schlomo
twee straight guys en een homo
met snorren en een baard
die trokken op een paard
het land door naar de west
de sfeer was opperbest
na drie maanden met veel regen
zat het de mannen danig tegen
en dus wilden Schlomo, John en Bob
de westkant niet meer op
maar toen verscheen een ster
die zei: het is niet meer zo ver
en zo lieten ze zich verleiden
nog anderhalf jaar verder te rijden
om aan te komen in de bewuste saloon
waar op zich niet veel was te doen
maar toch zei Bob tegen Schlomo en John:
dit kind is iets nieuws onder de zon
ze gaven het een snor, lang haar en een baard
een wit gewaad, een staf en vrede op aard'
en het jongetje, niet gewend aan cadeaus en bezoek
pieste van vreugde in zijn lendedoek


Countryman Ray

Too much rain

Ik kreeg forse kritiek op mijn vorige entry, enkele lezers menen dat ik de kunsten geen warm hart toedraag. Ik was wel wat streng, maar ik draag de kunsten (zoals lassowerpen, zandsculpturen bouwen, totempalen snijden, line-dance en schoonschieten) wel degelijk een warm hart toe, getuige ook het volgende gedicht.

Honderd jaar geleden voerde een stel indianen in Montana met zoveel succes een regendans uit dat het 17 dagen non-stop stortregende. Hun dorp spoelde weg, hun vee verdronk en ze leden honger. Ja, dat krijg je als je met bovennatuurlijke krachten speelt.


regen regen regen
we hadden er zelf om gevraagd
maar nu valt het toch wat tegen
hadden we de gok maar niet gewaagd

de goden straffen ons, dat is klaar
dit is meer dan we kunnen verdragen
we zijn inmiddels in groot gevaar
zullen nooit meer om regen vragen


Countryman Ray

It's raining, man

Regen en het Wilde Westen: het is geen voor de hand liggende combinatie. Toch, áls het regende, dan ging het echt goed los. Zoals in het gedicht is te lezen, dat losjes is gebaseerd op de werken van John Flayfarmer. Dat was een beetje een babbelzieke kwezelaar, met regen als grote passie. Hij kon er uren over doorzagen. Mensen werden vaak doodziek van zijn rare beeldspraak en nasale weerpraatjes. John werd 78 jaar.


Donkere regens
trekken als wolken
over de nachtgeregende moessons
en buffels

de cactussen druipen
van het hemelvocht
tussen de schorpioenen
die ronddobberen
als rubbereendjes
op een zee van rubberdruppels

Donkere regens
trekken als wolken
over de nachtgeregende moessons
en hozen

dat het een zeiknatte aard had


Countryman Ray

Mr Clock

Vadertje Tijd heette in het Wilde Westen Mr. Clock. Als het ging regenen en de beesten moesten snel naar binnen, dan hoopten de cowboys altijd dat Mr. Clock hen gunstig gezind was. Om hem dat duidelijk te maken, zongen ze daarbij een lied. Vaak trok Mr. Clock zich er niets van aan en werd iedereen zeiknat. Maar zoals een cowboy in die tijd liet optekenen: met gezang voel je de regen minder.


Er is storm en regen op til
een nat pak is wat ik niet wil
Mr. Clock, help me door de dag
en dat ik mijn kudde halen mag
in alle droogte en gelieve windstil

(5x, of zolang als de dreigende luchten aan de hemel bleven staan)


Countryman Ray

I can see clearly now...

Las onlangs in een Amerikaanse krant op internet dat het al meer dan een half jaar niet heeft geregend in het gedeelte van Arizona waar ik afgelopen zomer was. Dat heeft desastreuze gevolgen voor de flora en de fauna. Het bericht sloot af met een citaat van het stamhoofd van een kleine indianenstam, verwant aan de Hopi indianen. Hij stelde voor een grote regendans te organiseren, maar daar wilde de overheid niets van weten. Vreemd, want baat het niet, dan schaadt het niet.


Een negenmans regendans
verzoekt de weergoden
de handen ten hemel, de voeten stampen
zinloos en om de tijd te doden

Maar als de droppels vallen
de grond van kleur verschiet
gebeden verhoord, dansers tevreden
dan hoor je de overheid niet


Countryman Ray