Advent Poetry 5: the return

Wat weinig mensen beseffen is dat de drie wijzen ook weer terug gingen. Logisch, zou je nu zeggen, maar in die tijd was dat helemaal niet zo vanzelfsprekend. En juist daarom is het zo vreemd dat niemand moeite heeft gedaan deze terugreis te beschrijven, behalve Jack Weisman, de conservator van het onbekend gebleven westernverhaal. Aan de hand van het boekje 'The wise men, did they ever return?' heb ik het volgende adventsgedicht gecomponeerd.


De drie wijzen konden in het westen niet aarden
zij hadden Christus getroffen en vonden het welletjes
zij haalden de handen eens door hun baarden
en vertrokken met een luit, harp en veel belletjes

Jozef en Maria waren verguld en ook best blij
met het bezoek, dat 't kindeke had verwend
maar na een bevalling met drie wildvreemden erbij
hadden ze echt iets van: nu weer rust in de tent

Dus vertrokken ze gedrieën op hun oude paarden
roepend: het is niet zo ver als je de route nog kent
Jozef legde gauw een houtblok in de haard en
Jezus noemde ze later: wijs, energiek en heel attent


Countryman Ray

Advent Poetry 3: The wise men from the East

Ook in het Wilde Westen kwamen soms mensen uit andere windstreken langs: ddie kwamen uit het oosten. De bekendste Ossies waren de drie slimme mannen die per paard vanuit Newark waren vertrokken en bijna twee jaar later in Arizona aankwamen. Ze waren de Rocky Mountains overgetrokken en hadden onderweg veel meegemaakt. Toch gingen ze door, gestuurd door een ster. Daarover gaat het derde adventsgedicht:


Bob, John en Schlomo
twee straight guys en een homo
met snorren en een baard
die trokken op een paard
het land door naar de west
de sfeer was opperbest
na drie maanden met veel regen
zat het de mannen danig tegen
en dus wilden Schlomo, John en Bob
de westkant niet meer op
maar toen verscheen een ster
die zei: het is niet meer zo ver
en zo lieten ze zich verleiden
nog anderhalf jaar verder te rijden
om aan te komen in de bewuste saloon
waar op zich niet veel was te doen
maar toch zei Bob tegen Schlomo en John:
dit kind is iets nieuws onder de zon
ze gaven het een snor, lang haar en een baard
een wit gewaad, een staf en vrede op aard'
en het jongetje, niet gewend aan cadeaus en bezoek
pieste van vreugde in zijn lendedoek


Countryman Ray

Advent Poetry 1: The coming of Jesus

Tot aan de kerstdagen heb ik een aantal speciale gedichten voor jullie in petto: de zogenaamde adventgedichten. Die gaan over Jezus, God en de Heilige Geest, Maria, Jozef, de ezel en dat soort onderwerpen. De eerste gaat over wat er zou zijn gebeurd als Jozef en Maria een saloon hadden gezocht in het Wilde Westen.


De ster blonk strak
de saloon helverlicht
en Jozef tot Maria sprak:
ik zie het als mijn plicht
te zorgen voor een kraambed
voor jou en het kindje
dus werd 'n tafel naast de tap gezet
en liet Maria een prenataal windje
het lag op zich niet zo fijn
bevallen op een tafel kan de bedoeling niet zijn
en toen kwam stille Tjibbe
die had nog wel een kribbe


Countryman Ray