Advent Poetry 6: The son of God

Ik heb de laatste tijd dus veel aandacht besteed aan de Drie Wijzen, maar hoe ging het nu met Jozef en Maria? Welnu, Jozef ging zich verder bekwamen in het timmervak en Maria kreeg een postnatale depressie. Daarnaast waren er veel irritaties over en weer. Dat kwam mede omdat Jozef weinig tijd aan haar en aan zijn zoon besteedde. Daarover gaat het volgende gedicht, waaruit wel blijkt dat Jozef niets van de goddelijkheid van zijn zoon snapte. Het is ook niet zo gemakkelijk allemaal. Lees eens in de Bijbel (Nieuwe Testament) of volg eventueel een Alfa-cursus.


ik timmer hier de ganse lange dag
kasten, bedden, krukjes en stoelen
en Maria schenkt mij niet eens een lach
zou ze niets meer voor mij voelen?

en dan dat vroeg-wijze kind van mij, hij
haalt me 't bloed onder de nagels vandaan
met zijn gefilosofeer, gaat als wijsneus voorbij
aan een nette, eerlijke timmermans-baan

Maria zegt dat hij bijzonder is: in de tempel
luisteren ze als hij van vrede spreekt
maar als hij weer thuis komt, waarempel,
dan is het al gauw dat hij de vrede breekt

maar bijzonder is hij wel, en 't blijft mijn kind
ik ben benieuwd hoe ver hij het gaat schoppen
en hoe hij zijn weg straks in de wereld vindt
men noemt hem Zoon van God, zou dat dan kloppen?


Countryman Ray

Advent Poetry 5: the return

Wat weinig mensen beseffen is dat de drie wijzen ook weer terug gingen. Logisch, zou je nu zeggen, maar in die tijd was dat helemaal niet zo vanzelfsprekend. En juist daarom is het zo vreemd dat niemand moeite heeft gedaan deze terugreis te beschrijven, behalve Jack Weisman, de conservator van het onbekend gebleven westernverhaal. Aan de hand van het boekje 'The wise men, did they ever return?' heb ik het volgende adventsgedicht gecomponeerd.


De drie wijzen konden in het westen niet aarden
zij hadden Christus getroffen en vonden het welletjes
zij haalden de handen eens door hun baarden
en vertrokken met een luit, harp en veel belletjes

Jozef en Maria waren verguld en ook best blij
met het bezoek, dat 't kindeke had verwend
maar na een bevalling met drie wildvreemden erbij
hadden ze echt iets van: nu weer rust in de tent

Dus vertrokken ze gedrieën op hun oude paarden
roepend: het is niet zo ver als je de route nog kent
Jozef legde gauw een houtblok in de haard en
Jezus noemde ze later: wijs, energiek en heel attent


Countryman Ray

Advent Poetry 2: No place to stay

Ik sluit nog even aan bij mijn entry van vrijdag. Als Jozef en Maria werkelijk op de prairie hadden rondgelopen, dan was er WEL plek geweest in de herberg, want de gastvrijheid van de prairiebewoners is haast legendarisch. Geen herbergier had ze buiten laten staan. En ze zouden trouwens ook niet op een ezeltje gereden hebben, maar op een paard.


een lange reis achter de boeg
en overal verkoopt men nee
het is nog tamelijk vroeg
maar er is nowhere to stay

als ze toch eens wisten van haar,
dat ze de moeder is van de Zoon van God
dan maakten ze een mooi gebaar
en schaamden zich tegelijk kapot

nee, die zogenaamde gastvrijheid
in dat zogenaamde heilige land
bezorgt je bepaald geen blijheid
gelukkig is Hij er nu, de ster die altoos brand


Countryman Ray

Advent Poetry 1: The coming of Jesus

Tot aan de kerstdagen heb ik een aantal speciale gedichten voor jullie in petto: de zogenaamde adventgedichten. Die gaan over Jezus, God en de Heilige Geest, Maria, Jozef, de ezel en dat soort onderwerpen. De eerste gaat over wat er zou zijn gebeurd als Jozef en Maria een saloon hadden gezocht in het Wilde Westen.


De ster blonk strak
de saloon helverlicht
en Jozef tot Maria sprak:
ik zie het als mijn plicht
te zorgen voor een kraambed
voor jou en het kindje
dus werd 'n tafel naast de tap gezet
en liet Maria een prenataal windje
het lag op zich niet zo fijn
bevallen op een tafel kan de bedoeling niet zijn
en toen kwam stille Tjibbe
die had nog wel een kribbe


Countryman Ray