Not in our backyard

We kunnen er deze week niet omheen: de talloze Christelijke feestdagen en gebruiken. Natuurlijk waren deze zaken ook al bekend op de prairie. Logisch, want de godvruchtige mens, beducht voor zonde en gramschap, deed zijn uiterste best om netjes te leven. Iedereen? Nee, een klein dorpje in Utah bood fiere weerstand.


God die woont hier niet
en Jezus is een arme schoenlapper
we doen alles wat ze verbieden
hebben een gezellig verwijfde kapper

We vieren geen Kerst
en doen niet aan Paas
we dragen geen kruizen
en sheriff is de baas

Niemand heet Maria
en geen mens wordt hier gedoopt
een misdadiger wordt zonder bijstand
van Godswege opgeknoopt

We vieren geen Kerst
en doen niet aan Paas
we dragen geen kruizen
en sheriff is de baas

Een kerk is ons een gruwel
we hebben er dan ook geen
wil je toch Godvruchtig zijn
ga dan naar elders heen

We vieren geen Kerst
en doen niet aan Paas
we dragen geen kruizen
en sheriff is de baas


Countryman Ray

Advent Poetry 2: No place to stay

Ik sluit nog even aan bij mijn entry van vrijdag. Als Jozef en Maria werkelijk op de prairie hadden rondgelopen, dan was er WEL plek geweest in de herberg, want de gastvrijheid van de prairiebewoners is haast legendarisch. Geen herbergier had ze buiten laten staan. En ze zouden trouwens ook niet op een ezeltje gereden hebben, maar op een paard.


een lange reis achter de boeg
en overal verkoopt men nee
het is nog tamelijk vroeg
maar er is nowhere to stay

als ze toch eens wisten van haar,
dat ze de moeder is van de Zoon van God
dan maakten ze een mooi gebaar
en schaamden zich tegelijk kapot

nee, die zogenaamde gastvrijheid
in dat zogenaamde heilige land
bezorgt je bepaald geen blijheid
gelukkig is Hij er nu, de ster die altoos brand


Countryman Ray