Deacon Cantwyne

Rond 1835 leefde in het stadje Peoria, Illinois, een zeer vrome zakenman, Deacon Cantwyne. Hij las drie maal daags uit de bijbel, ging tweemaal per zondag naar de kerk en strooide kwistig met bijbelteksten om de mensen te stichten en te vermanen. Er was echter wel iets raars aan al die vroomheid en vrees voor de Heere. Wat dat was, dat lees je in het volgende gedicht.


hij kan je met de bijbel in de hand
troost bieden, of richting aan je leven
maar ook al heeft hij met jou een band
het komt er op neer dat je hem gaat geven

dollars, wel te verstaan, want in zijn vroomheid
verkoopt hij je zijn spullen, alle nutteloos,
en kom je bij hem terug in je boosheid
dan is je verweer helemaal vruchteloos

want met weer een pakkend bijbelcitaat
overtuigt hij je van een ander produkt
dat je dan koopt, want je blijft niet kwaad
op iemand die zo slim God's vruchten plukt


Countryman Ray

Not in our backyard

We kunnen er deze week niet omheen: de talloze Christelijke feestdagen en gebruiken. Natuurlijk waren deze zaken ook al bekend op de prairie. Logisch, want de godvruchtige mens, beducht voor zonde en gramschap, deed zijn uiterste best om netjes te leven. Iedereen? Nee, een klein dorpje in Utah bood fiere weerstand.


God die woont hier niet
en Jezus is een arme schoenlapper
we doen alles wat ze verbieden
hebben een gezellig verwijfde kapper

We vieren geen Kerst
en doen niet aan Paas
we dragen geen kruizen
en sheriff is de baas

Niemand heet Maria
en geen mens wordt hier gedoopt
een misdadiger wordt zonder bijstand
van Godswege opgeknoopt

We vieren geen Kerst
en doen niet aan Paas
we dragen geen kruizen
en sheriff is de baas

Een kerk is ons een gruwel
we hebben er dan ook geen
wil je toch Godvruchtig zijn
ga dan naar elders heen

We vieren geen Kerst
en doen niet aan Paas
we dragen geen kruizen
en sheriff is de baas


Countryman Ray