Frosty the Cowboy

Geheel in stijl, deze keer: een winters gedicht. Want wat weinig mensen weten is dat er in het wilde westen behoorlijk winters weer kan zijn. Dat komt door de filmindustrie. Die filmden altijd ind e zomer en nooit eens in de winter. Logisch, want een cowboy met een dikke sjaal en wanten ziet er natuurlijk niet erg stoer uit en dat is toch voornamelijk het imago dat er in wildwestfilms wordt uitgedragen.
Het bekendste winterverhaal uit het wilde westen is dat van Frosty the Cowboy. Frosty heeft te lang op de uitkijk gestaan en is veranderd in een ijspop, maar vanwege de warmte van de koeien die zich om de ijselijke cowboy scharen, ontdooit hij en overleeft hij de vriesdood.


De koeien stomen op
en kringen zich rond Frosty
die zijn wenkbrauwen optrekt
om ze nooit meer neer te slaan

Als de warme lucht zich via de neus
en de oren over Frosty's gezicht verspreid
gloeien de koeien van vreugde
en zie je Frosty's ogen open gaan

Als hij zijn tenen voelt
en het kriebelt weer in zijn neus
dan vat hij opgelucht en zeer gesterkt
de terugkeer met zijn kudde aan


Countryman Ray

ABC-spel (11)

De K is van de koe. Naast het paard is de koe het dier dat het meest met de prairie verbonden is. Althans in de 19e eeuw, de heyday van het Wilde Westen.

Koeien werden gefokt voor hun vlees, niet zozeer voor hun melk. Als ze volgroeid waren werden ze in enorme kuddes door de cowboys naar de grote spoorlijnen gebracht. Daar werden ze ingeladen en met veewagons naar Chicago getransporteerd. In the Windy City stonden namelijk de grote slachthuizen van Amerika.

Helaas moet ik zeggen dat ook hier de indianen wel weer eens roet in het eten gooiden. Krijgers van de Siraleemoo-stam bijvoorbeeld vielen een veetransport aan op 3 juli 1871. Onder leiding van de legendarische cowboy Jake "Redeye" McClusky werden ruim 1000 koeien naar het station van St. Helens Crossing gebracht. De indianen vielen echter rond drie uur 's middags onverhoeds aan en joegen cowboys en koeien uiteen. Het kostte Redeye daarna met zijn makkers drie dagen om alle koeien op te sporen en weer in het gareel te brengen. Het doel van de indianenaanval is nooit duidelijk geworden.

Tegenwoordig gaan er bijna geen kuddes koeien meer over de prairie. Amerikanen eten namelijk nog steeds wel rundvlees, maar ook steeds meer kip en tofoe.


Countryman Ray

ABC-spel (3)

De C staat natuurlijk voor de cowboy, de onbetwiste koning van de prairie. Zonder de cowboy is er geen prairie en geen Wilde Westen en vice-versa. Ten onrechte worden cowboys in films vaak afgeschilderd als ongeschoren, zweterig, vervuild, ruzie zoekend, altijd maar weer dronken, trigger-happy rapalje dat constant vuurgevechten met de sheriff levert. Dat beeld klopt echter totaal niet, want in werkelijkheid waren en zijn het vaak aardige, de wet respecterende, rustige en gedreven vaklui die grote kuddes koeien van de ene naar de andere plek brengen, vaak over zeer grote afstanden. Soms ook zijn het specialisten die geduldig wilde paarden (de zgn. mustangs) vangen en temmen.

Op mijn reis door Arizona, eerder dit jaar (zie daarvoor deze weblog) heb ik met enkele van hen mogen praten. Want geloof het of niet, er bestaan nog steeds cowboys! Veel zijn het er echter niet meer. Wat me opviel is dat ze zoveel weten van het leven op de grote vlaktes, en hoe je daar in elk jaargetijde en onder alle omstandigheden kunt overleven. Ze zijn echt versmolten met de prairie, het is hun thuis. En dat ze een hekel aan indianen hebben is ook allemaal beeldvorming, op geniepige wijze door Hollywood bij elkaar gelogen. Sommige van hun beste vrienden zouden indianen kunnen zijn, als ze ze zouden kennen. Dat hebben ze me notabene zelf verteld.

Daarom: als je een western ziet, neem de rol en het beeld dat van de cowboy wordt neergezet wel met een korreltje zout.


Countryman Ray

Cannonball Milwaukee

Cannonball Rumper was een hoge officier uit het Amerikaanse leger. Hij was door een groep cowboys gevraagd te bemiddelen in een conflict tussen de koeienhouders en een indianenstam, waarvan werd vermoed dat ze koeien ontvoerden. Uiteindelijk bleek een van de cowboys de schuldige en wilden zijn kompanen af van de indianen omdat ze vruchtbare graasweilanden hadden. Rumper werd de held van de indianen en veranderde zijn naam in Cannonball Milwaukee.


Ze kregen de schuld van alles
de indianen, voor het blok gezet
wendde zich tot Rumper
die prompt de lieve vrede heeft gered

Hij verstopte zich achter een struik
hield getrouw de wacht
en zag tot zijn verbijstering
de cowboys als dieven in de nacht

Hij loste geen schot
en meldde de cowboys de volgende dag
het waren niet de indianen
en vertelde wat hij zag

De koeienkerels waren betrapt
als verliezers dropen ze af
sindsdien heet Rumper Milwaukee
omdat hij de indianen weer waardigheid gaf

De smeerlappen pakten hun biezen
hun koeien en hun vrouwen
Milwaukee zag het met blijdschap aan
al zijn de indianen ook niet altijd te vertrouwen


Countryman Ray

The wind cries Harry

Harry McNeel was een cowboy uit de beginjaren van de negentiende eeuw. Hij stond bekend om zijn onverschrokken moed en durf, en werd uiteindelijk bekend doordat hij met zijn kudde koeien, van meer dan vierhonderd stuks, bijna in een hinderlaag van de Wanamege-indianen liep. Dat gebeurde niet en tot op de dag van vandaag is niet duidelijk hoe Harry wist dat zijn koeien in gevaar waren. Het is te lezen in Harry McNeel, his life and his failure, een boek dat overigens een beetje ongeloofwaardig is.


De weg liep steil omhoog
dan weer scherp omlaag
zo was het gisteren
zo is het vandaag

de indianen scherpen de pijlen
zij wachten op hun kost
de immense kudde is duidelijk zichtbaar
vanaf de hogergelegen uitkijkpost

Harry leek het al te weten
en maakte een scherpe bocht
zijn kudde als lemmingen
vielen in een krocht

zijn verhaal houdt hier op
tot zover dus Harry McNeel
de indianen vermoeden nog steeds:
Harry wist te veel


Countryman Ray

Catching the bull

Afgelopen weekend zag ik een man zitten vissen aan de vijver vlak bij mijn huis. Echt een mannending, het vangen van een dier. Ik kan me wel iets voorstellen bij zijn gevoelens. En toch: het haalt het natuurlijk niet bij wat werkelijk stoere kerels doen, en wat in het Wilde Westen voor elke cowboy dagelijks werk was, namelijk echte wilde, soms gevaarlijke beesten vangen. Wilde koeien, dolle stieren, losgebroken paarden. Dat inspireerde me tot het volgende gedicht.

De stier is gezien, en hij
ziet de cowboy

langzaam draaien ze om elkaar heen
de stier ziet kansen maar
de cowboy is er klaar voor,
pakt zijn trouwe lasso

met ervaren hand zwaait en
zwiept hij, het geluid is hem
welbekend, de stier hoort het

hij aarzelt, bokt, springt opzij
de cowboy werpt en het is
raak!

de stier spartelt tegen
voelt het touw om zijn horens
wil weg, gooit zijn achterpoten
hoog in de lucht

het is
vergeefs

de cowboy haalt het touw
moeizaam naar zich toe
en wint de strijd

deze stier ontsnapt niet meer

Countryman Ray