Geheel in stijl, deze keer: een winters gedicht. Want wat weinig mensen weten is dat er in het wilde westen behoorlijk winters weer kan zijn. Dat komt door de filmindustrie. Die filmden altijd ind e zomer en nooit eens in de winter. Logisch, want een cowboy met een dikke sjaal en wanten ziet er natuurlijk niet erg stoer uit en dat is toch voornamelijk het imago dat er in wildwestfilms wordt uitgedragen.
Het bekendste winterverhaal uit het wilde westen is dat van Frosty the Cowboy. Frosty heeft te lang op de uitkijk gestaan en is veranderd in een ijspop, maar vanwege de warmte van de koeien die zich om de ijselijke cowboy scharen, ontdooit hij en overleeft hij de vriesdood.
De koeien stomen op
en kringen zich rond Frosty
die zijn wenkbrauwen optrekt
om ze nooit meer neer te slaan
Als de warme lucht zich via de neus
en de oren over Frosty's gezicht verspreid
gloeien de koeien van vreugde
en zie je Frosty's ogen open gaan
Als hij zijn tenen voelt
en het kriebelt weer in zijn neus
dan vat hij opgelucht en zeer gesterkt
de terugkeer met zijn kudde aan
Countryman Ray
Posts tonen met het label warmte. Alle posts tonen
Posts tonen met het label warmte. Alle posts tonen
woensdag 1 december 2010
woensdag 1 juli 2009
Code of the mountain
Er is iets in het Wilde Westen, dat veel mensen onderschatten. Dat is de kou, het stof, de hitte, de kleur van het water. Alles is anders dan je gewend bent. Het water is te drinken, maar wel groenig en lauwwarm. Het zand steekt als het warm is en voelt ijskoud als het nacht is. 's Morgens is je keel rauw van het stof en 's middags plakt de koffie in je lemen mond.
Hoe romantisch de cowboyhoeden, gezadelde paarden en stille saloons ook mogen zijn, het echte leven had meer downs dan ups in de westerntijd.
Er is meer stof op de vlakte
dan om over te spreken
meer vuur in de zon
dan in de harten
de mannen, zij gaan voort
balanceren tussen dag en nacht
op het randje
waar het even
heel even maar
de moeite van het bestaan waard is
stil zijn ze
stil is het
zo hoort het zonder te zijn
in het donker schreeuw je niet
in het felle licht word je niet gehoord
je mist het omslagpunt
op een haar van de manen
Countryman Ray
Hoe romantisch de cowboyhoeden, gezadelde paarden en stille saloons ook mogen zijn, het echte leven had meer downs dan ups in de westerntijd.
Er is meer stof op de vlakte
dan om over te spreken
meer vuur in de zon
dan in de harten
de mannen, zij gaan voort
balanceren tussen dag en nacht
op het randje
waar het even
heel even maar
de moeite van het bestaan waard is
stil zijn ze
stil is het
zo hoort het zonder te zijn
in het donker schreeuw je niet
in het felle licht word je niet gehoord
je mist het omslagpunt
op een haar van de manen
Countryman Ray
Abonneren op:
Reacties (Atom)