When the snow's a-meltin'

Voordat ik aan het gedicht van vandaag toekom, eerst nog wat over de Country Christmas Fair, waarover een lezer me een berichtje stuurde. Het leek me wel wat om daar te performen met mijn countrypoëzie, omdat ik in Nederland de enige echte countrydichter ben. Inmiddels heb ik een reactie van de directeur van de Fair: hij ziet er niets in, of het zou tussen de muziek door moeten. Maar daar pas ik voor: dan ben ik een opvulnummertje en wordt er niet serieus met de countrypoëzie omgegaan. Jammer maar helaas: ik laat me niet als behang behandelen. Daarvoor is de prairie me te lief.

Dan nu over het gedicht van vandaag. Dit weekend las ik een boek over de Chianoek-indianen. Boeiende materie, vooral omdat zij vaak in hogergelegen delen van Amerika woonden: daar waar het veel sneeuwde. In één van de verhalen gaat het over de vreugde die gepaard ging met het smelten van de sneeuw. De oorzaak van de vreugde lees je in het gedicht:


Kijk, daar ligt de tomahawk
die Grote Vlinder al tijden kwijt was
ginder ligt een schraper voor berenvellen
en daar een tooi in een waterplas

Zo vinden wij van alles
wat we dachten kwijt te zijn
voor een slordige Chianoek is dooi
een verloren-voorwerpenfestijn


Countryman Ray

Frosty the Cowboy

Geheel in stijl, deze keer: een winters gedicht. Want wat weinig mensen weten is dat er in het wilde westen behoorlijk winters weer kan zijn. Dat komt door de filmindustrie. Die filmden altijd ind e zomer en nooit eens in de winter. Logisch, want een cowboy met een dikke sjaal en wanten ziet er natuurlijk niet erg stoer uit en dat is toch voornamelijk het imago dat er in wildwestfilms wordt uitgedragen.
Het bekendste winterverhaal uit het wilde westen is dat van Frosty the Cowboy. Frosty heeft te lang op de uitkijk gestaan en is veranderd in een ijspop, maar vanwege de warmte van de koeien die zich om de ijselijke cowboy scharen, ontdooit hij en overleeft hij de vriesdood.


De koeien stomen op
en kringen zich rond Frosty
die zijn wenkbrauwen optrekt
om ze nooit meer neer te slaan

Als de warme lucht zich via de neus
en de oren over Frosty's gezicht verspreid
gloeien de koeien van vreugde
en zie je Frosty's ogen open gaan

Als hij zijn tenen voelt
en het kriebelt weer in zijn neus
dan vat hij opgelucht en zeer gesterkt
de terugkeer met zijn kudde aan


Countryman Ray

The snow is falling

Het sneeuwt zelden op de prairie, en als dat dan wel een keertje gebeurt raken met name indianen helemaal in de war. Ze denken dan het een straf van de goden is, en doen een soort omgekeerde regendans. Heel kinderachtig eigenlijk. Daarbij scanderen ze teksten die ongeveer als volgt klinken:


sneeuw ga weg
je bedekt onze tipi's, ons gras
onze paarden en ons
toch al schamele gewas

hoe moeten wij de weg nu vinden
hoe kunnen wij jagen
laat de sneeuw toch smelten
blijf ons nou niet plagen

onze vrouwen zijn ongerust
onze kinderen ronduit bang
dit duurt hopelijk toch niet
de hele winter lang

sneeuw ga weg, ik beveel het
sneeuw verdwijn, in totem's naam
maak alles weer zoals het was
laat ons weer leven in draam*


* draam= op de ouderwetse manier


Countryman Ray