Frosty the Cowboy

Geheel in stijl, deze keer: een winters gedicht. Want wat weinig mensen weten is dat er in het wilde westen behoorlijk winters weer kan zijn. Dat komt door de filmindustrie. Die filmden altijd ind e zomer en nooit eens in de winter. Logisch, want een cowboy met een dikke sjaal en wanten ziet er natuurlijk niet erg stoer uit en dat is toch voornamelijk het imago dat er in wildwestfilms wordt uitgedragen.
Het bekendste winterverhaal uit het wilde westen is dat van Frosty the Cowboy. Frosty heeft te lang op de uitkijk gestaan en is veranderd in een ijspop, maar vanwege de warmte van de koeien die zich om de ijselijke cowboy scharen, ontdooit hij en overleeft hij de vriesdood.


De koeien stomen op
en kringen zich rond Frosty
die zijn wenkbrauwen optrekt
om ze nooit meer neer te slaan

Als de warme lucht zich via de neus
en de oren over Frosty's gezicht verspreid
gloeien de koeien van vreugde
en zie je Frosty's ogen open gaan

Als hij zijn tenen voelt
en het kriebelt weer in zijn neus
dan vat hij opgelucht en zeer gesterkt
de terugkeer met zijn kudde aan


Countryman Ray

Western-limerick (2)

Hier is mijn tweede limerick. Er volgen later nog drie!


een moderne cowboy uit Santa Fe
had op een dag een heel goed idee
hij zei: een paard is niets
geef mij een motorfiets
want daar ga ik veel harder mee


Countryman Ray

Long story short

Zo, dat was niet mals. Ik kreeg de afgelopen 48 uur behoorlijk wat mailtjes over de entry van afgelopen woensdag: of ik niet een beetje lui van vakantie was teruggekomen. Men vond dat ik met die tweeregelige gedichten liet zien dat de rek een beetje uit het wilde westen is, nou, niets is minder waar.
Om dat te bewijzen nu weer een fatsoenlijk gedicht, of althans, een gedicht van fatsoenlijke afmetingen. Het gaat over een cowboy die na jaren van twijfel terugkijkt op zijn bestaan op de prairie en tot de conclusie komt dat het allemaal niets voor hem is. Het stof, de lange dagen, het eindeloze wachten; voor deze cowboy is het één grote fake. Het liefst gaat hij slapen om te dromen van dagen als kantoorklerk of magazijnbediende in een dorp. Deze man heeft zich duidelijk vergist in het harde leven op de prairie.


Het begint met een zegen
die eindigt in een vloek
we maken het leven mooier door het slechter te maken
maar zolang mijn masker mijn meester is
en in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen

Koeien kijken
koeien staren
ze wachten op iets dat al in hun buurt is
het verzuipt als we onze ogen sluiten
maar als in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen

Mijn hoofd is een saloon
met het gerinkel van glas
sommige mensen dansen
maar het merendeel wacht op de sluitingstijd
naar open veld vertrekken, geen bezwaar
omdat we dan tenminste allemaal slapen

als in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen


Countryman Ray

ABC-spel (15)

De O is van Old Clatterhand. Dat was een destijds legendarische cowboy uit de Midwest, die bekend stond om zijn fabelachtige geluk. Tegenwoordig is hij praktisch vergeten. Hoewel hij van nature zachtaardig en bedeesd was, lokte zijn verschijning altijd flinke irritatie uit. Andere cowboys spraken hem steeds weer aan op zijn hoed met gele linten, zijn laarzen met paarse sporen en zijn altijd smetteloos wit-mauve zijden sjaaltje. Keer op keer werd hij uitgedaagd voor een duel (zie ook de letter G), en elke keer weer liet hij van pure angst zijn revolver op de grond kletteren, vandaar zijn bijnaam.
Old Clatterhand wilde namelijk niet vechten, maar vredig zijn dagen doorbrengen met veedrijven. Het geluk liet hem echter nooit in de steek, dus hij wist het altijd weer te overleven. Vaak schoten zijn opponenten zelfs mis omdat ze de slappe lach kregen.
Old Clatterhand overleed na een arbeidzaam leven op 81-jarige leeftijd kalm in zijn slaap.
Karl May, de bekende western-auteur, heeft zijn naam in iets gewijzigde vorm overgenomen en het karakter fors veranderd. Dat werd dus Old Shatterhand.


Countryman Ray

ABC-spel (7)

De letter G is van de gunfight, een beproefd middel in het oude Wilde Westen om meningsverschillen te beslechten. Althans dat wil Hollywood ons laten geloven. In Hollywoodfilms staan namelijk de bad guys (meestal zweterige, slecht geschoren cowboys van buiten de stad) om de haverklap pontificaal in de stoffige hoofdstraat van een wild-west stadje. Ze willen dan met de vaak goudeerlijke maar wat naieve sheriff een wedstrijdje doen wie het eerst zijn revolver kan trekken. Dat loopt in de films meestal slecht af voor een van beide partijen.

In werkelijkheid echter kwam dit maar zelden voor. De meeste cowboys waren vredelievende mannen die liever in de saloon hun drankje dronken dan dat ze met de sheriff gingen bakkeleien. Alleen sommige indianen wilden nog wel eens wat onrust stoken en de cowboys tegen de sheriff opzetten. Met name de kleine Chinicoo-stam en de sinds lang verdwenen Chulkatoola-stam hadden een slechte reputatie. Althans volgens een obscuur boekje dat ik onlangs heb gelezen, A Short History Of Native Americans van Randy B. Hoffmayer.

Als er dan toch een gunfight werd gehouden, dan hadden ze een gentleman's code: beide partijen schoten bewust mis, de eer was gered en niemand legde het loodje. Echter, ook hier waren er soms weer indianen die roet in het eten gooiden. Zo lag er eentje op 17 mei 1878 op het dak van de General Store in Little Owl Creek toen sheriff Thompson tegenover de notoire veedief Bad Breath Wilkins in de High Street stond. Beiden schoten expres mis, maar de indiaan op het dak schoot ongezien op de sheriff. Die schoot toen, zwaargewond, woedend nog een keer op Bad Breath Wilkins. Beide stierven in de loop van de dag, onbedoeld en onnodig.


Countryman Ray

Holy spirit

Zoals bekend zijn de prairiebewoners over het algemeen zeer bijgevolig ingesteld. Zo werden paarden onevenredig gehoefd, nam een echte cowboy nooit het laatste slokje uit de fles en stonden er altijd minstens drie lege glazen op de toog. Dat hield het leven der cowboys interessant. Maar altijd als er indianen in het spel waren, werd het bijgeloof vreemd en ondoorgrondelijk. Daarover gaat dit gedicht:


De oude indiaan had gesproken
over groene velden vol gazellen
achter de toppen
waren cowboys die de prooien zochten

Aldus vervuld van hebzucht
trokken ze langs diepten en krochten
en waar de honden gazellen roken
waren de cowboys niet te stoppen

Maar resultaat bleef uit, het was lucht
de indiaan werd aangesproken
de cowboys dachten aan vergelding
en toen verdween de indiaan


Countryman Ray

Arabs and apachies

Kreeg gisteravond een cryptisch mailtje van Blonde Lente: morgen meer tijd, de Apachies hebben me in beslag genomen.
Ben benieuwd wat dat allemaal betekent, maar ik ben wel gelijk in de westernliteratuur gedoken om te kijken wat de Apachies zijn. Het zijn dus geen helicopters, geen volk, maar een bergketen, die berucht is geworden vanwege een uitvalsbasis van moslimcowboys die er ooit was. Daarover gaat dit gedicht.


Apachie Akbar
blonk in de grote zon
als de kromzwaarden
het gesteente en de aarde

Apachie Akbar
liet het vee verdwijnen
en zelfs Gods wegen
bracht de cowboy geen zegen

Apachie Akbar
haard van de moslims
verdween zoals het kwam:
onverstaanbaar en met een hoop tamtam


Countryman Ray

Surehand Sill

Op TV zie ik wel eens stoere mannen met de grootste precisie enorme bruggen of kranen bouwen. Precisie kenden ze vroeger op de prairie ook. Daarover gaat het volgende gedicht.


Hij heette Silvio, maar men noemde hem
Surehand Sill
de schutter met de meest
vaste hand van het Westen

elke kogel kwam daar
waar hij moest zijn
hij beschermde burgers van
menige stad
juichend zag men hoe hij de
boeven verdreef

sheriff wilde hij niet worden
hij trok van stad naar stad
altijd op zijn hoede
altijd even scherp

Surehand Sill was een legende
scherpschieten werd
nooit meer hetzelfde
iedere cowboy wilde zijn
als hij

tot op een dag Surehand Sill
stilletjes verdween
niemand zag hem ooit weer
maar er werd nog jaren
over hem gepraat


Countryman Ray

Catching the bull

Afgelopen weekend zag ik een man zitten vissen aan de vijver vlak bij mijn huis. Echt een mannending, het vangen van een dier. Ik kan me wel iets voorstellen bij zijn gevoelens. En toch: het haalt het natuurlijk niet bij wat werkelijk stoere kerels doen, en wat in het Wilde Westen voor elke cowboy dagelijks werk was, namelijk echte wilde, soms gevaarlijke beesten vangen. Wilde koeien, dolle stieren, losgebroken paarden. Dat inspireerde me tot het volgende gedicht.

De stier is gezien, en hij
ziet de cowboy

langzaam draaien ze om elkaar heen
de stier ziet kansen maar
de cowboy is er klaar voor,
pakt zijn trouwe lasso

met ervaren hand zwaait en
zwiept hij, het geluid is hem
welbekend, de stier hoort het

hij aarzelt, bokt, springt opzij
de cowboy werpt en het is
raak!

de stier spartelt tegen
voelt het touw om zijn horens
wil weg, gooit zijn achterpoten
hoog in de lucht

het is
vergeefs

de cowboy haalt het touw
moeizaam naar zich toe
en wint de strijd

deze stier ontsnapt niet meer

Countryman Ray

The General Store

Laatst was ik even in zo'n mega-supermarkt. Wat een keuze! In het wilde westen hadden ze die vroeger niet, maar er was toen wel de general store, waar ze ook van alles en nog wat te koop hadden. Het was na de saloon het middelpunt van elk dorp en elke stad, en een van de belangrijkste winkels. Uit de wijde omtrek kwamen de klanten er naar toe. Dat zette me aan tot het schrijven van het volgende gedicht:


zadels, papier, hout
kogels, appels, melk
kaarsen, bestek, zeep
spijkers, zalf en kaas

in de general store was het
allemaal te krijgen
cowboy, priester en indiaan
iedereen wist de weg naar de
general store te vinden

schoenen, hamers, teer
potten, pannen, koek
tabak, luiers, kool
potlood, krant en drank

in de general store was het
allemaal aanwezig
een tas vol spullen voor
een handjevol dollars
en elke klant was blij


Countryman Ray

Girls on pony's

Dit gedicht schreef ik een aantal maanden geleden, toen ik terugdacht aan mijn kampeervakantie op de Veluwe, vorig jaar. Wat een mooi gebied, al die machtige wildernis die je aan de uitgestrekte ruige natuur in Arizona doet denken. En wat was ik ontroerd toen ik een groep meisjes op pony's voorbij zag komen. Sommige meisjes hadden zelfs een cowboyhoed op! De pony's weerden zich goed, hun stoere hoeven ploegend door het rulle zand, trots om zich heen kijkend en genietend van hun volle draf. Het inspireerde me 's avonds bij een kampvuurtje tot het volgende gedicht:


pony, wat ben je mooi
niet zo groot als een paard
maar altijd dapper,altijd geduldig
en lief voor de meisjes op je rug

feilloos loop je de route
die je zo goed kent

ik stel me je voor op de prairie
het wordt al donker,
de laatste zonnestralen vallen door je
ruige manen
je weet de weg, net als een cowboy

een coyote huilt in de verte
voor jou heeft het leven geen geheimen meer
pony, wat ben je mooi
niet zo groot als een paard
maar op de Veluwe ben je
dapper, altijd geduldig en lief
voor de meisjes op je rug


Countryman Ray