Trumpet a gogo

De trompet was het meest geliefde instrument van het wilde westen, als je croniqueur Joe Daley mag geloven. Uit een mondelinge overlevering is een vers bekend dat verhaalt van de grote trompetter Alphonse Dumoulin. Daarover gaat dit feestelijke gedicht.

Toe Alphonse, het klinkt zo mooi
speel ons nog eens een wijsje
Doe het niet voor mij Alphonse,
maar doe het voor mijn meisje

Zij houdt wel van een mop muziek
het meest nog van een strijsje*
dus alsjeblieft o lieve Phonse,
speel haar een heel fraai vijsje**

Alphonse hij was de kwaadste niet
en pakte snel zijn kleisje***
hij speelde zachtjes in de wind
een schitterend mooi breisje****


Countryman Ray

*strijsje: kadansversje
**vijsje: fluiterijtje
***kleisje: trompetje
****breisje: authentiek muziekstukje van vroeger

The Traitor Girl

In 1849 vond er weer eens een veldslag plaats tussen indianen en kolonisten. De indianen waren veruit in de meerderheid maar werden tot hun verbazing verpletterend verslagen. Daar was een reden voor: verraad. En dat kwam weer door een verliefde indiaanse. Zo zie je maar weer dat geschiedenis door mensen wordt gemaakt, met al hun zwakten en tekortkomingen. Dit verhaal las ik trouwens in The History of the Indian Battles, een boekje uit 1967. Ik heb er een gedicht over gemaakt.


Tiny Meat was verliefd geworden
op de zoon van een kolonist
ze bleef hem zien en zoenen
zonder dat haar vader er van wist

tot hij er opeens toch achter kwam
en de relatie prompt verbood
Tiny Meat vluchtte in de nacht,
schuilde in haar minnaars schoot

op de dag van de grote slag
zag Tiny Meat elk rooksignaal
en verklaarde snel de betekenis -
voor de indianen was dat einde verhaal

want overleven, dat deden ze niet
dankzij het verraad van Tiny Meat


Countryman Ray

Girls on pony's

Dit gedicht schreef ik een aantal maanden geleden, toen ik terugdacht aan mijn kampeervakantie op de Veluwe, vorig jaar. Wat een mooi gebied, al die machtige wildernis die je aan de uitgestrekte ruige natuur in Arizona doet denken. En wat was ik ontroerd toen ik een groep meisjes op pony's voorbij zag komen. Sommige meisjes hadden zelfs een cowboyhoed op! De pony's weerden zich goed, hun stoere hoeven ploegend door het rulle zand, trots om zich heen kijkend en genietend van hun volle draf. Het inspireerde me 's avonds bij een kampvuurtje tot het volgende gedicht:


pony, wat ben je mooi
niet zo groot als een paard
maar altijd dapper,altijd geduldig
en lief voor de meisjes op je rug

feilloos loop je de route
die je zo goed kent

ik stel me je voor op de prairie
het wordt al donker,
de laatste zonnestralen vallen door je
ruige manen
je weet de weg, net als een cowboy

een coyote huilt in de verte
voor jou heeft het leven geen geheimen meer
pony, wat ben je mooi
niet zo groot als een paard
maar op de Veluwe ben je
dapper, altijd geduldig en lief
voor de meisjes op je rug


Countryman Ray