At night

"Black" Berry McFlurr was een volkszanger uit het Wilde Westen. Hij had een woeste uitstraling en was erg populair bij de vrouwen. Mannen vonden McFlurr een watje omdat hij erg sentimenteel kon zijn. Dit las ik afgelopen weekend in de fijne biografie 'McFlurr and a thousand candles'. Hieronder een vertaald gedicht van deze gladde padjakker.

Bij nacht
ben ik denkende aan jou
bij nacht
weet ik dat ik hou van jou

Bij nacht
als de coyotes janken
bij nacht
als ik op mijn blote knietjes mag danken

dat jij er bent
bij nacht
dat jij er bij me bent
vannacht

(2x)


Countryman Ray

Long story short

Zo, dat was niet mals. Ik kreeg de afgelopen 48 uur behoorlijk wat mailtjes over de entry van afgelopen woensdag: of ik niet een beetje lui van vakantie was teruggekomen. Men vond dat ik met die tweeregelige gedichten liet zien dat de rek een beetje uit het wilde westen is, nou, niets is minder waar.
Om dat te bewijzen nu weer een fatsoenlijk gedicht, of althans, een gedicht van fatsoenlijke afmetingen. Het gaat over een cowboy die na jaren van twijfel terugkijkt op zijn bestaan op de prairie en tot de conclusie komt dat het allemaal niets voor hem is. Het stof, de lange dagen, het eindeloze wachten; voor deze cowboy is het één grote fake. Het liefst gaat hij slapen om te dromen van dagen als kantoorklerk of magazijnbediende in een dorp. Deze man heeft zich duidelijk vergist in het harde leven op de prairie.


Het begint met een zegen
die eindigt in een vloek
we maken het leven mooier door het slechter te maken
maar zolang mijn masker mijn meester is
en in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen

Koeien kijken
koeien staren
ze wachten op iets dat al in hun buurt is
het verzuipt als we onze ogen sluiten
maar als in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen

Mijn hoofd is een saloon
met het gerinkel van glas
sommige mensen dansen
maar het merendeel wacht op de sluitingstijd
naar open veld vertrekken, geen bezwaar
omdat we dan tenminste allemaal slapen

als in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen


Countryman Ray

Girls on pony's

Dit gedicht schreef ik een aantal maanden geleden, toen ik terugdacht aan mijn kampeervakantie op de Veluwe, vorig jaar. Wat een mooi gebied, al die machtige wildernis die je aan de uitgestrekte ruige natuur in Arizona doet denken. En wat was ik ontroerd toen ik een groep meisjes op pony's voorbij zag komen. Sommige meisjes hadden zelfs een cowboyhoed op! De pony's weerden zich goed, hun stoere hoeven ploegend door het rulle zand, trots om zich heen kijkend en genietend van hun volle draf. Het inspireerde me 's avonds bij een kampvuurtje tot het volgende gedicht:


pony, wat ben je mooi
niet zo groot als een paard
maar altijd dapper,altijd geduldig
en lief voor de meisjes op je rug

feilloos loop je de route
die je zo goed kent

ik stel me je voor op de prairie
het wordt al donker,
de laatste zonnestralen vallen door je
ruige manen
je weet de weg, net als een cowboy

een coyote huilt in de verte
voor jou heeft het leven geen geheimen meer
pony, wat ben je mooi
niet zo groot als een paard
maar op de Veluwe ben je
dapper, altijd geduldig en lief
voor de meisjes op je rug


Countryman Ray