Little village (1)

Het is me goed bevallen, die miniserie van vorige week. Vandaar dat ik deze week en volgende week weer een miniserie heb gepland: een zesdelige reeks gedichten over wat er zoal te zien is in een wild west dorpje. Veel mensen hebben immers geen idee wat er naast de saloon en de sheriffs department te vinden is. Dus bij deze: deel 1 van Little Village.


Links naast de saloon
in een schoon en keurig huis
daar is de stomerij gevestigd
meestal een dynamische droogkuis

je boorden gesteven, je pakken wit
een stofvrije overjas en dito hoed
bij de droogkuis regelt men het direct
en loop je er keurig bij, zoals het moet

en zelfs de cowboy, met zijn streken
ziet er niet uit als een vieze dief
want met een schoon en keurig cowboypak
ben je netjes en representatief


Countryman Ray

Long story short

Zo, dat was niet mals. Ik kreeg de afgelopen 48 uur behoorlijk wat mailtjes over de entry van afgelopen woensdag: of ik niet een beetje lui van vakantie was teruggekomen. Men vond dat ik met die tweeregelige gedichten liet zien dat de rek een beetje uit het wilde westen is, nou, niets is minder waar.
Om dat te bewijzen nu weer een fatsoenlijk gedicht, of althans, een gedicht van fatsoenlijke afmetingen. Het gaat over een cowboy die na jaren van twijfel terugkijkt op zijn bestaan op de prairie en tot de conclusie komt dat het allemaal niets voor hem is. Het stof, de lange dagen, het eindeloze wachten; voor deze cowboy is het één grote fake. Het liefst gaat hij slapen om te dromen van dagen als kantoorklerk of magazijnbediende in een dorp. Deze man heeft zich duidelijk vergist in het harde leven op de prairie.


Het begint met een zegen
die eindigt in een vloek
we maken het leven mooier door het slechter te maken
maar zolang mijn masker mijn meester is
en in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen

Koeien kijken
koeien staren
ze wachten op iets dat al in hun buurt is
het verzuipt als we onze ogen sluiten
maar als in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen

Mijn hoofd is een saloon
met het gerinkel van glas
sommige mensen dansen
maar het merendeel wacht op de sluitingstijd
naar open veld vertrekken, geen bezwaar
omdat we dan tenminste allemaal slapen

als in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen


Countryman Ray

Cleaning up the dust

Niet veel mensen staan er bij stil dat het op de prairie erg stoffig kan zijn. Dat heeft gevolgen voor het huishouden, zeker als het waait, en het waait vaak op de prairie. Net als tegenwoordig hadden huisvrouwen in het oude Wilde Westen, vooral in de 19e eeuw, het erg druk; destijds met het huishouden, tegenwoordig met twitter en Oprah. Met bezem en sop moest alles steeds weer gereinigd worden. Wat een karwei! En alles was voor niets, want reed er net een groep desperado's over de zandweg die de hoofdstraat vormde, dan kon je overnieuw beginnen! Over dat contrast tussen de vrijheid van het leven op de prairie en de niet aflatende rommel gaat dit gedicht.


stof komt samen met zand
dat is meteen de eerste les
heb je net de boel aan kant,
wil je even lekker aan de fles,

zie je het vuil weer opduiken
daar onder de voordeur door
en ook langs de raamluiken
komt al wat vies is en goor

en je kunt je niet verschuilen
je kunt niet doen of je klaar bent
of de boel zal hier flink vervuilen
en je krijgt moppers van je vent

het uitzicht is wijds met al dat vee,
de bergen, en de prairie voor je neus
dit huis was best een goed idee
maar had je de kans, had je de keus

dan zou de polder ook wel wat wezen
geen stof om steeds weer op te vegen
afkomstig van zanderige wegen,
o, wanneer valt hier nu eens regen?


Countryman Ray

Dragging me away

Countryliefhebbers, ik ben weer terug uit Arizona. Het was in één woord een geweldige ervaring! Mijn countrylongen hebben het echte wersternleven met volle teugen opgezogen. Ik moet eerlijk bekenen dat het wel weer even wennen was toen ik terugkwam in Nederland. Het weer, de drukte, alles was zo anders. Ik heb enorm veel geschreven, want de indrukken waren overweldigend. De komende weken zal ik steeds iets vertellen over mijn reis en mijn belevenissen. Bijvoorbeeld over mijn lonely travel van twee weken per paard, mijn ontmoetingen met echte Indianen, de omgang met de natuur en de elementen en wat al niet meer. Ik ben er emotioneel rijker van geworden en had de ervaringen met geen mogelijkheid willen missen. Ik ben zeer blij dat ik dit met jullie kan delen, zoals het volgende gedicht over mijn tijd met het paard.

Na een dagje rijden op je paard ben je, ondanks de geringe inspanning, toch erg moe. De overweldigende indrukken zijn energieverslinders en dus kan het gebeuren dat je 's avonds bij een kleine kreek zit met een glas whiskey, overmand door vervoering en emoties. Gelukkig heb ik mijn kleine opschrijfboekje naast me liggen en dit gedicht heb ik tijdens zo'n emotievolle avond geschreven.


De vier benen onder je brengen
je gedachten
op gang en de maat
van de stappen zijn de tellen
verwijderd van de werkelijkheid

de terugkeer met de zon
het dalende oog op de gele huid
van stof en zand
van de einder en het kijken

het grote het weidse
en het ontelbare van het witsel
in het donker bovenhoofdse
het paard zo zwart
als de randen van die sterren


Coutryman Ray

Code of the mountain

Er is iets in het Wilde Westen, dat veel mensen onderschatten. Dat is de kou, het stof, de hitte, de kleur van het water. Alles is anders dan je gewend bent. Het water is te drinken, maar wel groenig en lauwwarm. Het zand steekt als het warm is en voelt ijskoud als het nacht is. 's Morgens is je keel rauw van het stof en 's middags plakt de koffie in je lemen mond.
Hoe romantisch de cowboyhoeden, gezadelde paarden en stille saloons ook mogen zijn, het echte leven had meer downs dan ups in de westerntijd.


Er is meer stof op de vlakte
dan om over te spreken
meer vuur in de zon
dan in de harten

de mannen, zij gaan voort
balanceren tussen dag en nacht
op het randje
waar het even
heel even maar
de moeite van het bestaan waard is

stil zijn ze
stil is het
zo hoort het zonder te zijn

in het donker schreeuw je niet
in het felle licht word je niet gehoord

je mist het omslagpunt
op een haar van de manen



Countryman Ray