Among friendly folks

Morgenavond ga ik naar een groot Westernfeest. Daar lopen meestal veel zielsverwanten rond, mensen met wie ik een goed gesprek kan voeren over het westernleven. Want er zijn meer mensen dan je denkt die dezelfde voorliefde als ik hebben voor de prairie en alles wat daar mee samenhangt. We kleden ons in stijl, de lokatie wordt vaak omgetoverd in een saloon en de sfeer is altijd goed. Sommige mensen die daar van horen lachen ons uit, maar zij hebben het niet begrepen. Dat vinden we niet erg.


wij delen interesses
zien dezelfde dingen
we zijn onder ons

iedereen draagt een hoed
laarzen zijn standaard
een blauwe spijkerbroek is
verplicht

we keuvelen, lachen
en doen soms aan line-dancing
we delen foto's en tips
wij, wij weten alles van de prairie

een buitenstaander zou het
niet begrijpen
maar wij, wij zijn
gelukkig
wij leven
het westernleven


Countryman Ray

Dragging me away

Countryliefhebbers, ik ben weer terug uit Arizona. Het was in één woord een geweldige ervaring! Mijn countrylongen hebben het echte wersternleven met volle teugen opgezogen. Ik moet eerlijk bekenen dat het wel weer even wennen was toen ik terugkwam in Nederland. Het weer, de drukte, alles was zo anders. Ik heb enorm veel geschreven, want de indrukken waren overweldigend. De komende weken zal ik steeds iets vertellen over mijn reis en mijn belevenissen. Bijvoorbeeld over mijn lonely travel van twee weken per paard, mijn ontmoetingen met echte Indianen, de omgang met de natuur en de elementen en wat al niet meer. Ik ben er emotioneel rijker van geworden en had de ervaringen met geen mogelijkheid willen missen. Ik ben zeer blij dat ik dit met jullie kan delen, zoals het volgende gedicht over mijn tijd met het paard.

Na een dagje rijden op je paard ben je, ondanks de geringe inspanning, toch erg moe. De overweldigende indrukken zijn energieverslinders en dus kan het gebeuren dat je 's avonds bij een kleine kreek zit met een glas whiskey, overmand door vervoering en emoties. Gelukkig heb ik mijn kleine opschrijfboekje naast me liggen en dit gedicht heb ik tijdens zo'n emotievolle avond geschreven.


De vier benen onder je brengen
je gedachten
op gang en de maat
van de stappen zijn de tellen
verwijderd van de werkelijkheid

de terugkeer met de zon
het dalende oog op de gele huid
van stof en zand
van de einder en het kijken

het grote het weidse
en het ontelbare van het witsel
in het donker bovenhoofdse
het paard zo zwart
als de randen van die sterren


Coutryman Ray

Boots

Ik ben er! Ik zit dus in Arizona, in een groot hotel met de prairie op een mijl of vijf afstand. Gisteravond laat kwam ik hier aan. Straks ga ik een auto huren om alvast wat rond te kijken. Uiteraard zal ik daarvan verslag doen, maar mogelijk heb ik niet steeds de kans online te zijn. Als ik zo rond kijk valt een ding alvast enorm op: iedereen draagt laarzen! Ze zijn onmisbaar op de prairie. Je ziet ze hier overal, meestal in de kleur bruin. Ook in Nederland zijn ze populair, hoewel het naar mijn mening een beetje als een vlag op een modderschuit staat wanneer je ze draagt en verder niet het westernleven leidt. Maar ze zijn comfortabel, beschermen je benen en voeten en gaan eindeloos lang mee. Daarover gaat dit gedicht.


bruin, gemaakt van leer
nooit typisch modieus maar wel
passend tijdloos
stevig schoeisel, onmisbaar op de
prairie:
de westernlaars

hij kan smerig zijn,
gescheurd
versleten of haast
doormidden
maar hij laat je nooit
in de steek

iedereen draagt hem
met of zonder sporen
zo stapt men door de
stoffige straten
tevreden met het beste schoeisel
dat er bestaat


Countryman Ray

The air is thick tonight

Ik heb een periode gehad dat ik veel over de grootsheid van de prairie schreef. De prairie, vond ik, is de omgeving van het westerngevoel, de bakermat van de cowboybeschaving en de achtergrond van menige mijmering. Dat vind ik trouwens nog steeds.
Ik had laatst een aantal gedichten voorgedragen op een countrydag, en daar kwamen mensen naar me toe die zeiden: 'we vinden uw prairiegedichten zo mooi'. Op de terugweg naar huis bedacht ik me: tuurlijk vinden ze die mooi, het is namelijk voor iedereen een vertrekpunt. Vanaf de prairie gebeurt alles. Zonder prairie is er geen westernleven, net zo min als er geen U-boot is zonder water. Geen enkele boot, trouwens.
Daarom, en om die mensen te plezieren, heb ik weer een prairiegedicht geschreven, dit keer met veel binnenrijm en woorden die met dezelfde letter beginnen.


Het horizontale geel van de ondergaande zon
vermengd met het rode van de gloed
tegen de antracieten contouren
van de rotspunten
die zo wil het verhaal
naar elkaar toe kunnen buigen
om te fluisteren over het uitzicht
en de prairie die ze delen

de zachte wind zeilt langs
de koele zadels die schaduwrijk
voor de finesse flakkering van het vuur
van de volgloeiende vlammen
die zo wil het verhaal
elkaar kunnen omhelzen
om te spreken van het voorrecht
te stralen op de prairie

het water in de kreek dat tot rust komt
af en toe de ritsel van een gekko
of een van de boys om je heen
wij kijken en zwijgen op de rug
naar de grootsheid om ons heen
die we niet kunnen bevatten
geheten de prairie


Countryman Ray