Life on the prairie

Moest je je aanpassen, vroeger op de prairie? Reken maar! Eigenwijze gasten die zich niet aan de regels van mens en natuur hielden kwamen niet ver. Het prairieleven was en is prachtig, maar je moet je wel voorbereiden en een bepaalde levenshouding aannemen. Ik kan mezelf rustig als een ervaren prairieganger beschouwen (zie mijn entries uit september 2009) maar menig stads nufje ging en gaat ten onder op de prachtigste plek ter wereld.


pas je hier aan,
en je blijft leven
wees eigenwijs,
en je zult sneven

het landschap is mooi
maar ook erg hard
de locals zijn aardig
zolang je ze niet tart

er is geen vangnet
voor als het misgaat
denk dus na, zodat je
de plank niet misslaat


Countryman Ray

Down the dustpipe

Ook op de prairie rukt de industrialisatie op. Tijdens mijn trektocht door Arizona werd me vaak pijnlijk duidelijk hoe weinig ongerepte natuur er nog over is. Vooral de bovengrondse olie- en gaspijpen doorkliefden de natuur op een onbarmhartige manier. Het paard had er geen last van: dat sprong er geroutineerd overheen. Die was het dus al gewend, ik een stuk minder. Over die acceptatie gaat het volgende gedicht:


De kaarsrechte kromming
blinkt in de bovenzon
en zindert glanzend
tegen de natuur in

Daar
in de diepte ligt het gapende goud
en het gas belsgewijs opgeslagen

We moeten het hebben
en rusten niet
voordat de hele prairie
is vergeven van de buizen

Alleen dan kunnen we zeggen
geef ons heden ons dagelijks loon
en verlos ons van de schoonheid
van de leegte
en het schitterende
van de afwezigheid van de mens


Countryman Ray

A day of infamy and shame

11 september is een dag die in Arizona voor altijd als Zwarte Dag te boek zal staan. Op die datum namelijk, in 1901, vielen bij het plaatsje Oak Creek vlak na elkaar twee gigantische sequoia bomen omver, die waren bezweken aan een termietenaanval. De termieten hadden geen boodschap aan the way of life in the prairie. Naar later bleek hadden ze de aanval maandenlang minutieus voorbereid. Een toevallige voorbijganger filmde het omvallen van de bomen met een van de eerste filmcamera's. Die beelden worden nog steeds regelmatig, tot vervelens toe, op de lokale tv vertoont. En nog altijd wordt deze gebeurtenis ook herdacht, vertelde mij een local in de saloon waar ik na een dag rijden een versnapering gebruikte. Daarover gaat het volgende gedicht. Over die bomen dus, niet over de versnapering.


twee machtige bomen
de hoogste ter wereld, naar men zei
vol hoogmoed volgens de een
vol kracht en trots volgens een ander
stonden bij Oak Creek

de aanval kwam onverwacht, op dit
symbool van de natuur
minderwaardige termieten, ze
kwamen en veranderden de wereld

de bevolking nam wraak en
bestreed de termieten in
ver afgelegen staten
maar tevergeefs, ze
woekerden voort

het is allang geleden
maar nog lang niet vergeten


Countryman Ray

Let the light shine

Een van de mooiste dingen aan de bergen in Arizona is het licht. Zonlicht weerkaatst in de meest fantastische kleuren op de bergkammen, op de bomen, de struiken en het water dat hier af en toe ook te vinden is. Tijdens mijn tocht door de bergen genoot ik daar intens van. Regelmatig stopte ik even om alles goed in me op te nemen, en om in mijn opschrijfboekje de indrukken vast te leggen. En natuurlijk gebruikte ik volop mijn fotocamera.


overweldigende natuur
het is een cliche, natuurlijk,
maar het is hier zo
stilmakend mooi:
de frisse berglucht
het zachte licht

het ruisen van de wind
de hoeven van mijn paard in een
vertrouwd ritme op
stenen grond

achter elke bocht
een nieuwe verrassing
in driedimensionale kleuren
elke stap de moeite waard

ik vul mijn veldfles in een beekje
een slok water en dit uitzicht
meer heb ik niet nodig


Countryman Ray

Dragging me away

Countryliefhebbers, ik ben weer terug uit Arizona. Het was in één woord een geweldige ervaring! Mijn countrylongen hebben het echte wersternleven met volle teugen opgezogen. Ik moet eerlijk bekenen dat het wel weer even wennen was toen ik terugkwam in Nederland. Het weer, de drukte, alles was zo anders. Ik heb enorm veel geschreven, want de indrukken waren overweldigend. De komende weken zal ik steeds iets vertellen over mijn reis en mijn belevenissen. Bijvoorbeeld over mijn lonely travel van twee weken per paard, mijn ontmoetingen met echte Indianen, de omgang met de natuur en de elementen en wat al niet meer. Ik ben er emotioneel rijker van geworden en had de ervaringen met geen mogelijkheid willen missen. Ik ben zeer blij dat ik dit met jullie kan delen, zoals het volgende gedicht over mijn tijd met het paard.

Na een dagje rijden op je paard ben je, ondanks de geringe inspanning, toch erg moe. De overweldigende indrukken zijn energieverslinders en dus kan het gebeuren dat je 's avonds bij een kleine kreek zit met een glas whiskey, overmand door vervoering en emoties. Gelukkig heb ik mijn kleine opschrijfboekje naast me liggen en dit gedicht heb ik tijdens zo'n emotievolle avond geschreven.


De vier benen onder je brengen
je gedachten
op gang en de maat
van de stappen zijn de tellen
verwijderd van de werkelijkheid

de terugkeer met de zon
het dalende oog op de gele huid
van stof en zand
van de einder en het kijken

het grote het weidse
en het ontelbare van het witsel
in het donker bovenhoofdse
het paard zo zwart
als de randen van die sterren


Coutryman Ray