Chillin' ill

De koude koorts was een gevreesde ziekte op de prairie. Als je het te pakken had was je nog niet jarig. Het enige dat echt hielp was een fles whiskey en dan in de open lucht slapen. Alleen dan kon je er redelijk van herstellen en meestal duurt het dan alsnog een dag of drie. Al met al drie flessen whiskey dus.


Hier lig ik dan te trillen
mijn hoofd is klam, mijn handen koud
ik zou wel anders willen
maar de koorts is pas een dag oud

De tweede dag ging beter
mijn hoofd wel zwaar, mijn nek is hard
van 't liggen in de ether
of de buitenlucht, voor mijn part

De derde dag was best wel goed
ik ben er bijna overheen
na de whiskey, want dat moet
de eerste van de laatste weeën


Countryman Ray

Chin chin

Proostliederen, zoals wij die kennen, komen voor 99 procent uit het Wilde Westen. Niet dat de prairiebewoners zulke innemers waren, maar omdat voor hun ieder glas sterke drank er eentje was om naar uit te zien. Als je dagenlang op de stoffige prairie had rondgereden, dan snakte je naar een 'warme strot', zoals ze het noemden.
Het gedicht van vandaag is een authentiek proostlied. Je zou denken dat het geen niveau heeft maar niets is minder waar. Het is een pittig lied, zoals hieronder te lezen is:


Bij wie alcohol in de aders vloeit,
Die is doorgaans heel blij,
Wiens strot van gin en whiskey gloeit,
Verheff' den zang als wij:
Hij bestelt voor ons, naar onze zin,
Wij slaan hem op de borst,
Het wildwestelijke feestlied in
Voor onze grootse dorst.


Countryman Ray

Dragging me away

Countryliefhebbers, ik ben weer terug uit Arizona. Het was in één woord een geweldige ervaring! Mijn countrylongen hebben het echte wersternleven met volle teugen opgezogen. Ik moet eerlijk bekenen dat het wel weer even wennen was toen ik terugkwam in Nederland. Het weer, de drukte, alles was zo anders. Ik heb enorm veel geschreven, want de indrukken waren overweldigend. De komende weken zal ik steeds iets vertellen over mijn reis en mijn belevenissen. Bijvoorbeeld over mijn lonely travel van twee weken per paard, mijn ontmoetingen met echte Indianen, de omgang met de natuur en de elementen en wat al niet meer. Ik ben er emotioneel rijker van geworden en had de ervaringen met geen mogelijkheid willen missen. Ik ben zeer blij dat ik dit met jullie kan delen, zoals het volgende gedicht over mijn tijd met het paard.

Na een dagje rijden op je paard ben je, ondanks de geringe inspanning, toch erg moe. De overweldigende indrukken zijn energieverslinders en dus kan het gebeuren dat je 's avonds bij een kleine kreek zit met een glas whiskey, overmand door vervoering en emoties. Gelukkig heb ik mijn kleine opschrijfboekje naast me liggen en dit gedicht heb ik tijdens zo'n emotievolle avond geschreven.


De vier benen onder je brengen
je gedachten
op gang en de maat
van de stappen zijn de tellen
verwijderd van de werkelijkheid

de terugkeer met de zon
het dalende oog op de gele huid
van stof en zand
van de einder en het kijken

het grote het weidse
en het ontelbare van het witsel
in het donker bovenhoofdse
het paard zo zwart
als de randen van die sterren


Coutryman Ray