Very thirsty

De prairie is natuurlijk prachtig maar kan ook zeer gevaarlijk zijn. Je moet je altijd heel goed voorbereiden als je er een reis over maakt. Onderstaande woorden hadden de laatste kunnen zijn van Robert Gray, die zich niet goed voorbereidde en in zijn eentje over de prairie trok. We weten niet precies hoe het gegaan is, maar in dit gedicht krijgen we wel een idee. Het gedicht stopt abrupt, net als het leven van Robert Gray.


ai ai ai wat sla ik een flater
dat was mijn laatste fles met water
straks krijg ik een dodelijke kater
ik moet water, nu, en niet later
ik moet water, water, water, aaarrgghh


Countryman Ray

Chin chin

Proostliederen, zoals wij die kennen, komen voor 99 procent uit het Wilde Westen. Niet dat de prairiebewoners zulke innemers waren, maar omdat voor hun ieder glas sterke drank er eentje was om naar uit te zien. Als je dagenlang op de stoffige prairie had rondgereden, dan snakte je naar een 'warme strot', zoals ze het noemden.
Het gedicht van vandaag is een authentiek proostlied. Je zou denken dat het geen niveau heeft maar niets is minder waar. Het is een pittig lied, zoals hieronder te lezen is:


Bij wie alcohol in de aders vloeit,
Die is doorgaans heel blij,
Wiens strot van gin en whiskey gloeit,
Verheff' den zang als wij:
Hij bestelt voor ons, naar onze zin,
Wij slaan hem op de borst,
Het wildwestelijke feestlied in
Voor onze grootse dorst.


Countryman Ray

Serving cold beer

Vandaag een ode aan een groep prairiebewoners die je gauw zou vergeten: de uitbaters van de talloze saloons. Elke dorp had er tenminste eentje, en soms wel drie of vier. Niet zelden kon je er niet alleen terecht voor een glas bier, maar ook voor een genoeglijk uurtje met een dame die het met de zeden niet zo nauw nam. De uitbaters hadden het vaak zwaar te verduren, regelmatig ging het meubilair aan puin bij een vuistgevecht. Ook werden ze weleens afgeperst door bendes bandieten. Daarom een ode aan deze mannen en vrouwen met een zwaar beroep.


je bier was niet altijd even vers
maar het was altoos aanwezig
je zaak was niet zo vaak schoon
maar elke dag open voor publiek

je stoelen vlogen soms door de lucht
maar je zette ze steeds weer rechtop
je meisjes vroegen soms wat teveel
maar gingen immer mee naar boven

je was de wanhoop wel eens nabij
maar zette door met hernieuwde moed
je schort stond vaak stijf van het vuil
maar je was er altijd voor je klanten

daarom ben je een held, onmisbaar
op de prairie, want geen dorstige keel
klopte bij jouw saloon vergeefs aan
symbool van ontspanning en vrijheid


Countryman Ray