Long story short

Zo, dat was niet mals. Ik kreeg de afgelopen 48 uur behoorlijk wat mailtjes over de entry van afgelopen woensdag: of ik niet een beetje lui van vakantie was teruggekomen. Men vond dat ik met die tweeregelige gedichten liet zien dat de rek een beetje uit het wilde westen is, nou, niets is minder waar.
Om dat te bewijzen nu weer een fatsoenlijk gedicht, of althans, een gedicht van fatsoenlijke afmetingen. Het gaat over een cowboy die na jaren van twijfel terugkijkt op zijn bestaan op de prairie en tot de conclusie komt dat het allemaal niets voor hem is. Het stof, de lange dagen, het eindeloze wachten; voor deze cowboy is het één grote fake. Het liefst gaat hij slapen om te dromen van dagen als kantoorklerk of magazijnbediende in een dorp. Deze man heeft zich duidelijk vergist in het harde leven op de prairie.


Het begint met een zegen
die eindigt in een vloek
we maken het leven mooier door het slechter te maken
maar zolang mijn masker mijn meester is
en in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen

Koeien kijken
koeien staren
ze wachten op iets dat al in hun buurt is
het verzuipt als we onze ogen sluiten
maar als in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen

Mijn hoofd is een saloon
met het gerinkel van glas
sommige mensen dansen
maar het merendeel wacht op de sluitingstijd
naar open veld vertrekken, geen bezwaar
omdat we dan tenminste allemaal slapen

als in de verte de coyote jammert
vind ik het niet erg dat we slapen


Countryman Ray

ABC-spel (14)

De N is natuurlijk van natuurreservaat. In de tijd van het wilde Westen waren er nog geen reservaten, maar deze gebieden zijn in die tijd wel min of meer tot stand gekomen, dat wil zeggen: om te voorkomen dat groepen indianen overal maar gingen wonen, werd besloten bepaalde -ongerepte, en dus gewilde- gebieden aan te merken als natuurreservaat.
Tegenwoordig tellen we onze zegeningen: anders dan waar de indianenstammen wonen, en casino's de skyline verpesten, zijn de natuurreservaten een oase van rust en in dat opzicht doen zij nog het meest denken aan hoe de prairie er in vroeger tijden moet hebben uitgezien. Op mijn reis door Arizona heb ik een natuurreservaat bezocht en daar kwamen bij mij de mooiste gevoelens boven.
De natuurreservaten zijn erg belangrijk voor het herbeleven van het stukje westerngevoel. Hoewel veel mensen denken dat indianenstammen slachtoffers zijn van verdrijving en achterstelling, moet dat met een korrel zand worden genomen: als je heden ten dage kijkt naar wat de indianen uitvoeren en hoezeer zij hun gewijde grond verkwanselen, is het maar goed dat er natuurreservaten zijn. Hulde dus voor Teddy L. Forman, de bedenker en uitvoerder van de natuurreservatenpreservatie in Amerika.


Countryman Ray