The Traitor Girl

In 1849 vond er weer eens een veldslag plaats tussen indianen en kolonisten. De indianen waren veruit in de meerderheid maar werden tot hun verbazing verpletterend verslagen. Daar was een reden voor: verraad. En dat kwam weer door een verliefde indiaanse. Zo zie je maar weer dat geschiedenis door mensen wordt gemaakt, met al hun zwakten en tekortkomingen. Dit verhaal las ik trouwens in The History of the Indian Battles, een boekje uit 1967. Ik heb er een gedicht over gemaakt.


Tiny Meat was verliefd geworden
op de zoon van een kolonist
ze bleef hem zien en zoenen
zonder dat haar vader er van wist

tot hij er opeens toch achter kwam
en de relatie prompt verbood
Tiny Meat vluchtte in de nacht,
schuilde in haar minnaars schoot

op de dag van de grote slag
zag Tiny Meat elk rooksignaal
en verklaarde snel de betekenis -
voor de indianen was dat einde verhaal

want overleven, dat deden ze niet
dankzij het verraad van Tiny Meat


Countryman Ray

Where are you?

Sinds afgelopen weekend spoken er constant twee woorden door mijn hoofd: Blonde en Lente. Ze heeft meer indruk gemaakt dan ik dacht! Ik hoor nog steeds haar zingende stem, met die licht Brabantse tongval. Waarom heb ik niet om haar telefoonnummer of haar e-mailadres gevraagd? Hopelijk kan ik dat nog achterhalen via de organisatie die de westernavond heeft georganiseerd. Blonde Lente, Blonde Lente. Ik moet je spreken, Blonde Lente! Als je dit leest, hier op mijn weblog, mail me! Waar kan het volgende gedicht anders over gaan dan over mijn gevoelens?


onrust in de benen
gedachten gaan van hot naar her
hoe kan ik je bereiken?
waar staat je tipi, welke rooksignalen
moet ik geven?

een naam in mijn hoofd die er
altijd lijkt te zijn geweest
Blonde Lente
de woorden zoemen om me heen

ik kan niet meer zonder je
ik ben een verliefde Countryman
nooit was de prairie zo eenzaam

Blonde Lente, waar staat je tipi?
Blonde Lente, waar ben je?


Countryman Ray