Olrik the Barbarian

Ik kreeg van Blonde Lente een goede leestip toegespeeld en dus heb ik de hele zondag lezend doorgebracht, met 'Barbarians of the prairie', een verhalenbundel over de vreselijkste cowboys en desperado's van het Wilde Westen. Het meest greep me Olrik aan, de schrik van Kentucky. Hij was zo wreed dat sommige inidanenstammen zijn naam niet uitspreken, maar een teken maken met hun hand.


Op de plaats van een geweten
zat gewapend beton in de weg
Olrik plunderde en brandde
ketende voeten en handen
wie hem op zijn pad trof had pech

Tot een dag dat Olrik zag
dat een indiaanse neerzeeg
bij een veulen dat was gestorven
Olrik iets voelde, spijt kreeg
dat zijn gemoed zo was bedorven

Olrik kon niet langer leven
bij de aanschouw van het leed
de kracht van liefde hem de das om deed
storte neer en weende diep
de indiaanse heeft het hem vergeven


Countryman Ray

Where are you?

Sinds afgelopen weekend spoken er constant twee woorden door mijn hoofd: Blonde en Lente. Ze heeft meer indruk gemaakt dan ik dacht! Ik hoor nog steeds haar zingende stem, met die licht Brabantse tongval. Waarom heb ik niet om haar telefoonnummer of haar e-mailadres gevraagd? Hopelijk kan ik dat nog achterhalen via de organisatie die de westernavond heeft georganiseerd. Blonde Lente, Blonde Lente. Ik moet je spreken, Blonde Lente! Als je dit leest, hier op mijn weblog, mail me! Waar kan het volgende gedicht anders over gaan dan over mijn gevoelens?


onrust in de benen
gedachten gaan van hot naar her
hoe kan ik je bereiken?
waar staat je tipi, welke rooksignalen
moet ik geven?

een naam in mijn hoofd die er
altijd lijkt te zijn geweest
Blonde Lente
de woorden zoemen om me heen

ik kan niet meer zonder je
ik ben een verliefde Countryman
nooit was de prairie zo eenzaam

Blonde Lente, waar staat je tipi?
Blonde Lente, waar ben je?


Countryman Ray