Black Bessie

Wat een succes, die miniseries van de afgelopen drie weken. Iedereen hartelijk dank voor de leuke reacties. Omdat Gerda regelmatig reageert -via het blog, zouden meer mensen moeten doen - over vrouwgerelateerde zaken, heb ik afgelopen weekend eens in de boeken gezocht naar voorbeelden van voorbeeldige vrouwen. In een onooglijk flodderboekje (sorry, Gerda) kwam ik het verhaal tegen van Black Bessie. Zij was een trotse vrouw, getuige het volgende gedicht dat ik in het boekje aantrof en dat ik voor de gelegenheid vrij vertaalde. Een Bamba-lam is een inheemse lammerensoort die heden ten dage niet meer voorkomt; Bessie had zo'n speciaal lam dat haar van kennis en liefde voorzag. Het gaat te ver om het hier allemaal uit te leggen, het heeft namelijk te maken met zwarte magie. Misschien kom ik er later deze week (bijvoorbeeld woensdag) op terug.


Oh, oh zwarte Bessie
zwarte Bessie heeft een lam, een Bamba-lam
dat spreekt altijd de waarheid
het is altijd prachtig, het Bamba-lam
en liegt nooit, het Bamba-lam

Oh, oh zwarte Bessie
zwarte Bessie heeft een gave, een echte gave
zij spreekt altijd de waarheid
ze is altijd prachtig, zwarte Bessie
en liegt nooit, zwarte Bessie

Oh, oh zwarte Bessie
zwarte Bessie helpt de mens, dus ook jou
zij preekt altijd de waarheid
dat maakt haar prachtig, zwarte Bessie
zij is onze liefde met haar Bamba-lam


Countryman Ray

Slutty itching

Cowboys en indianen, dat is wat de meeste mensen met het ruige prairieleven associëren. Maar natuurlijk waren er ook genoeg vrouwen in die tijd aanwezig. Zij werkten thuis of verbouwden groente op een bescheiden landje achter het houten huisje, zoals je bij het Kleine huis op de prairie altijd ziet. Vrouwen droegen lange, ongebleekt katoenen rokken, met kapjes op het hoofd tegen het stof.
Een duidelijk ander slag vrouwen hing 's avonds rond in de saloons. Zij waren de meisjes van lichte zeden, of zelfs helemaal geen zeden. Ondergoedloos, overspelig en altijd behoeftig: het waren de risicodragers van het wilde westen. Eenmaal door zo'n lichtekooi verwend, kon je soms een maand niet fatsoenlijk in je zadel blijven zitten.


Ze was een nymfomane
er stond geen rem op haar
had zij er eentje opgepikt
dan stond ze even later klaar
om de volgende te paaien
voor wat duiten en een slok
en wat zij onder de rok verborg
dat was de allergrootste gok
had je last van rode bulten
of van platjes om je zaak
dan wist je was overkomen
de nymfomane schoot weer raak


Countryman Ray

Where are you?

Sinds afgelopen weekend spoken er constant twee woorden door mijn hoofd: Blonde en Lente. Ze heeft meer indruk gemaakt dan ik dacht! Ik hoor nog steeds haar zingende stem, met die licht Brabantse tongval. Waarom heb ik niet om haar telefoonnummer of haar e-mailadres gevraagd? Hopelijk kan ik dat nog achterhalen via de organisatie die de westernavond heeft georganiseerd. Blonde Lente, Blonde Lente. Ik moet je spreken, Blonde Lente! Als je dit leest, hier op mijn weblog, mail me! Waar kan het volgende gedicht anders over gaan dan over mijn gevoelens?


onrust in de benen
gedachten gaan van hot naar her
hoe kan ik je bereiken?
waar staat je tipi, welke rooksignalen
moet ik geven?

een naam in mijn hoofd die er
altijd lijkt te zijn geweest
Blonde Lente
de woorden zoemen om me heen

ik kan niet meer zonder je
ik ben een verliefde Countryman
nooit was de prairie zo eenzaam

Blonde Lente, waar staat je tipi?
Blonde Lente, waar ben je?


Countryman Ray

They stole me the fiddle

Als je zo over de prairie rijdt in Arizona, dan overvalt je wel eens een momentje van melancholie. Iets van: vroeger was het beter, de vrouwen droegen rokken en hadden een parasolletje tegen de felle zon. Ik stelde me op een avond voor, terwijl ik naar de ondergaande zon keek die de horizon en de rotsen alle mogelijke kleuren gaf, dat ik ergens in een klein golddigger-dorpje zat. Afijn, lees maar:


Achterover leunde ik
tegen de voorzijde van de saloon
bij de trog van de paarden
stond jij

ik pakte mijn instrument
en zette een liefdeslied voor je in
het klopte

je keek op
glimlachte steels
en voor ik het wist
zongen we samen de sterren
bij de maan vandaan

je kende je klassiekers
en ik mijn lijn
en de hemel was nooit meer hetzelfde


Countryman Ray

It's hairy on the prairie

Dit gedicht schreef ik onlangs, na een bezoekje aan steakhouse Texas in een Drents dorpje waar ik die dag had gewandeld. De combinatie van de gezonde boslucht met een goeie western-salade zorgde voor genoeg inspiratie. 's Avonds bij het haardvuurtje -en onder toeziend oog van Raging Buffalo, die sinds vorige week (eindelijk!) in aquarel aan de muur hangt- schreef ik It's hairy on the prairie, een somber gedicht over de tegenslagen van het leven. Maar toch een mooi einde, met de ochtend die altijd weer gloort op de prairie.


De drie baarden om het kampvuur
keken mistroostig in de vlammen
oogst vergaan
kudde vertrokken
vrouwen in geen velden of wegen

Uitgerekend de slimste indianen
kruisten hun pad
en lieten geen vuurwater achter
Bobby-Ann
Bobby-Ann met een fles vuurwater
in een kanten jumper

Zij was verder weg dan ooit
en het kampvuur ging uit als een nachtkaars
die bleef nasmeulen tot het ochtendgloren


Countryman Ray