(You give me) fever in the morning

Ik erken volmondig wat te hard van stapel te zijn gelopen, met mijn actie om naar Brabant af te reizen. Het heeft me aangegrepen. Gisterochtend kreeg ik de griep en sindsdien is het helemaal mis in huize Ray. Vannacht nauwelijks een oog dichtgedaan en ook mijn boek over het leven van Raging Bull en Curly Flower ligt nog onaangeroerd op mijn nachtkastje. En dat terwijl ik me had voorgenomen meer te lezen over de indianenmaterie. Helaas belet de koorts me. Daarom een klassieker uit de oude doos.


De nacht valt samen met de fles
de grond onder de hoeven donker
het water ver weg

verder dan we dachten
de mannen van stavast zijn verdwaald
en zelfs de sterren steunen alleen
de maan in haar zicht

als we morgen door de beneveling rijden
zullen we zien waar het vuurwater
ons heeft gebracht

als we de teugels hadden losgeknoopt
van het hek van de saloon


Countryman Ray

They stole me the fiddle

Als je zo over de prairie rijdt in Arizona, dan overvalt je wel eens een momentje van melancholie. Iets van: vroeger was het beter, de vrouwen droegen rokken en hadden een parasolletje tegen de felle zon. Ik stelde me op een avond voor, terwijl ik naar de ondergaande zon keek die de horizon en de rotsen alle mogelijke kleuren gaf, dat ik ergens in een klein golddigger-dorpje zat. Afijn, lees maar:


Achterover leunde ik
tegen de voorzijde van de saloon
bij de trog van de paarden
stond jij

ik pakte mijn instrument
en zette een liefdeslied voor je in
het klopte

je keek op
glimlachte steels
en voor ik het wist
zongen we samen de sterren
bij de maan vandaan

je kende je klassiekers
en ik mijn lijn
en de hemel was nooit meer hetzelfde


Countryman Ray