Lonely planet

Hoewel de prairie 's ochtends en 's avonds mooie luchten en inzichten bood, gaf het ook genoeg aanleidingen om contemplatief en melancholisch voor je uit te kijken. Connor Studebaker was een meester in het vrijblijvend overpeinzen van de dagelijkse sores. Zijn liedboeken en gedichtenbundels stonden letterlijk stijf van de smart en problematiek. Het hoogtepunt van zijn oeuvre was het vreselijke Lonely Planet, een bundel gedichten over verlating en eenzaamheid. Studebaker heeft in 48 gedichten even vaak afscheid genomen van zijn geliefde, hetgeen vrij voorspelbaar werd op het einde. Het onderstaande gedicht vat de bundel stemmig samen.


We gingen samen
maar kwamen allebei
alleen op ons einde aan

jij vertrok en ik bleef
als jij bleef ging ik verder
het wisselen van lopen en staan

we keken niet om
en toen zijn we voorgoed
uit elkander gegaan


Countryman Ray

Mystic Moods

Tegenwoordig zijn indianen volledig geassimileerd in de Amerikaanse samenleving. Ze werken als casino-eigenaar of als verkoper van toeristische indianen-prullaria (made in China). Vroeger was dat anders, toen beleefden ze nog helemaal de indiaanse cultuur. Een van de kenmerken was een periode van melancholie in de vroege herfst. Wij noemen dat nu Indian Summer, met lekker zomerweer in oktober. Indianen noemen dat zelf Mystic Moods, een tijd waarin ze terugdachten aan hun voorouders, aan hun jeugd en waarin ze mijmerden over de geheimen van het leven. Er was zelfs een bezwerende standaard tekst die je kon opzeggen om aan te geven dat je je onderdompelde in Mystic Moods. Ik heb deze tekst gehaald uit het destijds veelgelezen standaardwerk Indian Culture Revisited van Brad M.M.O. Miller.


gegroet voorouders
geslacht waaruit ik kwam
ik denk aan jullie
mwaoemaah ndanki

gegroet seizoenen
ik onderga jullie werking
en kleed me naar behoren
mwaoemaah ndanki

gegroet oude tipi
woning waarin ik leefde
nu ben je afgedankt
mwaoemaah ndanki

gegroet toekomst
wat je mag brengen weet ik niet
ik onderga mijn lot
mwaoemaah ndanki


Countryman Ray

They stole me the fiddle

Als je zo over de prairie rijdt in Arizona, dan overvalt je wel eens een momentje van melancholie. Iets van: vroeger was het beter, de vrouwen droegen rokken en hadden een parasolletje tegen de felle zon. Ik stelde me op een avond voor, terwijl ik naar de ondergaande zon keek die de horizon en de rotsen alle mogelijke kleuren gaf, dat ik ergens in een klein golddigger-dorpje zat. Afijn, lees maar:


Achterover leunde ik
tegen de voorzijde van de saloon
bij de trog van de paarden
stond jij

ik pakte mijn instrument
en zette een liefdeslied voor je in
het klopte

je keek op
glimlachte steels
en voor ik het wist
zongen we samen de sterren
bij de maan vandaan

je kende je klassiekers
en ik mijn lijn
en de hemel was nooit meer hetzelfde


Countryman Ray