You and me

Onlangs vroeg iemand me hoe het gaat met mijn vriendin Blonde Lente. Tja, om eerlijk te zijn: we zijn tijdelijk uit elkaar. Zij vond dat ik teveel aandacht besteedde aan mijn cowboy-zijn. Ik vond op mijn beurt dat zij teveel met de Indiaanse cultuur dweepte. Toch weet ik zeker dat het wel weer goed komt. Op de prairie konden cowboys en indianen uiteindelijk ook goed met elkaar overweg. Het volgende gedicht vat het mooi samen en is dan ook speciaal voor Blonde Lente. Het is een combinatie van rijm en vrij vers met een vleugje hiphopcultuur. Dat lijkt wat vreemd, maar ook op de prairie kende men vroeger al een soort hiphop. Daarover over een paar weken meer.


jij
hoort bij mij
als een appel
bij een ei

cowboy en sqaw
man en vrouw

laten we heel houden
wat stuk dreigt te gaan

laat mij weer je homeboy zijn
dan ben jij mijn bitch


Countryman Ray

Love on the prairie

Prille prairieliefde, wat is er mooier dan dat? Deze keer een gedicht dat ik niet op een artikel uit een van mijn vele naslagwerken over het Wilde Westen baseer, maar gewoon iets wat ik zelf verzonnen heb. En het gaat deze keer niet over mensen, maar over dieren. Ik draag het gedicht op aan mijn vriendin Blonde Lente (ja, we zijn nog steeds samen en het gaat heel goed met ons).


een jonge salamander, de kuif
in mooie felle kleuren
dartelt dansend door het zand:
nu gaat het dan gebeuren

hij heeft een wijfje geroken
de paardans is begonnen
hij snuffelt zich een weg
heeft zichzelve overwonnen

het wijfje ziet hem wel zitten
ze draaien om elkaar heen
hij toont haar trots zijn lijf
kruipt op een warme steen

jawel, ze vallen voor elkaar
dit is prairieliefde voor dieren
laten we dit op waarde schatten
en de liefde voor altijd vieren


Countryman Ray

Love in the distance

Gerda vroeg er vorige week al om, dus vandaag een prachtig liefdesgedicht. Op zich vind ik liefdespoëzie in combinatie met het wilde westen best prima, maar soms vergaloppeerd een dichter zich. Zoniet madam Jennifer Butterfly (haar echte naam) die ieder jaar op de Countryfair van Saskatchewan, in het noordwesten van de VS, haar liefdeslyriek voordroeg. Voor de goede orde, zij droeg voor op de Countryfairs van 1856, 1857, 1858, 1860 (in 1859 was er geen Countryfair vanwege de kidnap van de sheriff's dochter), 1861, 1862, 1863, 1864, 1865, 1866, 1867, 1868, 1869, 1870, 1871, 1872, 1873, 1875 (in 1874 was er geen Countryfair omdat de sheriff's dochter was bevrijd en dat werd gevierd) 1876, 1877 en 1878. Vanaf 1879 had de Countryfair een dusdanig andere opzet gekregen, dat Jennifer Butterfly niet langer welkom was. Dat heeft haar altijd erg veel pijn gedaan. Haar laatste gedicht was een zeer bittere aanklacht tegen de organisatie, die in haar ogen laks, partijdig, gemeen, obstinaat en manipulatief was. Dit gedicht komt van de Countryfair van 1872.


Het gelukzalige terugverlangen
naar zijn warme handen, zijn harige rug
hij is al weken op de prairie
en ik wens hem telkens terug

Zijn plooitjes als hij lacht, zo lief
het teed're als hij vrijt
dat doet hij met mij heel anders dan
met een of andere meid

Hij is nu al een maand van huis
fijne gedachten zijn geen straf
ik wacht op hem mijn dagen door
en kijk de prairie af

En op een dag, daar zal hij zijn
in de verte als een schim
en als hij dan weer voor me staat
zeg ik: hoe was het Wim?

En Wim zal zeggen: 't gaat me goed
maar o wat een gemis
ik dacht de dagen lang aan jou
ik weet wat liefde is

En zo vallen wij ons om de nek
een hartelijk gezicht
want werken is een belangrijk ding
maar meer nog huw'lijks plicht


Countryman Ray

Kissing the girl

Onlangs huurde ik de DVD Brokeback Mountain. Ik dacht dat het een echte stoere cowboyfilm was, maar het ging voornamelijk over twee mannen die elkaar heel erg leuk vonden. Ik zal maar niet zeggen wat ik daar van vind. Afijn, het is niet iets wat op de echte prairie voorkomt, daar houden mannen alleen van vrouwen en andersom. Neem bijvoorbeeld George Roberts uit Kentucky, die in een maand tijd 53 vrouwen versierde. Hoe hij dat deed? Dat lees je hieronder.


ik maak de grapjes die ze wil horen
ik flirt en kijk haar lief aan
ik rinkel wat met mijn sporen
ze kan mijn charme niet weerstaan

want in elke saloon is het raak
elk meisje zoent me al snel
ik doe dat versieren graag en vaak
ja, je kunt zeggen: het bevalt me wel

ook al ben ik de zestig gepasseerd
niemand kan mij weerstaan
dat heb ik zo van mijn opa geleerd
die heeft 1000 vrouwen zien komen en gaan


Countryman Ray

Spring is in the air

Het was een geweldige week die Blonde Lente en ik hebben gehad in Duitsland. We hebben heerlijk door het bos gewandeld, gelezen bij de vuurkorf in het huisje en Blonde Lente heeft een echte totem uit een boomstam gesneden met haar survivalknife. De totem staat nu te schitteren op mijn bureau. Het is het mooiste cadeau dat ik sinds jaren heb gekregen van iemand.
Blonde Lente en ik hebben ons enorm vermaakt. Ik heb haar veel westernpoëzie laten lezen en uit alle gedichten die ze las, vond ze Spring is in the air het mooist. Daarom speciaal voor mijn liefste Blonde Lente:


Het kleinste zand
tussen je hoefjes de zadeltassen
bollen hard aan je beide zijden
de zon schijnt onbarmhartig
's nachts is de koude
niet te vermijden

Maar als ik dan denk
aan mijn geliefde lelies
waterrijk, uitgestrekt en blank
dan deert de zon noch koude mij
en zijn het de mooiste gedachten
waarvoor ik je innig dank


Countryman Ray

Countryman Ray meldt zich

Beste blogvrienden,

Ik heb even een opmerking voor jullie, een heel leuke. Jullie herinneren je vast nog dat ik schreef over Blonde Lente, het prachtige indianenmeisje dat ik op een western-dag had ontmoet. Nou, hoewel ik jullie daar sindsdien niet meer echt over op de hoogte heb gehouden, hebben wij een levendig en geanimeerd chatcontact onderhouden en bellen we veel. We hebben elkaar ook al een groot aantal keren ontmoet.

Laat ik er niet omheen draaien: we zijn hartstikke verliefd en afgelopen donderdagavond heeft Blonde Lente me uitgenodigd voor een vijfdaagse trip naar het Zwarte Woud (een gebied dat wij allebei erg fraai vinden). En het mooie is: we gaan straks al! Vanmiddag om half twee stappen we in haar Ford Apache-bestelbus en vertrekken we richting het de bossen.

Ik zal niet op de zaken vooruit lopen, maar ik hoop op een paar magische dagen met z'n tweetjes.

Omdat Blonde Lente schooljuf is, heeft ze voorjaarsvakantie en ik kon gelukkig een paar vrije dagen opnemen. Komende woensdag komen we terug in Nederland, dus vanaf aanstaande vrijdag kunnen jullie weer een nieuw bloggedicht lezen. Dat wordt een mooie: want als er liefde in het spel is, dan zijn de woorden schoon! De wereld lacht ons toe, of zoals de cowboys het destijds zeiden: als de ketel is op het vuur, geeft het warmte in een uur.

Countryman Ray

Olrik the Barbarian

Ik kreeg van Blonde Lente een goede leestip toegespeeld en dus heb ik de hele zondag lezend doorgebracht, met 'Barbarians of the prairie', een verhalenbundel over de vreselijkste cowboys en desperado's van het Wilde Westen. Het meest greep me Olrik aan, de schrik van Kentucky. Hij was zo wreed dat sommige inidanenstammen zijn naam niet uitspreken, maar een teken maken met hun hand.


Op de plaats van een geweten
zat gewapend beton in de weg
Olrik plunderde en brandde
ketende voeten en handen
wie hem op zijn pad trof had pech

Tot een dag dat Olrik zag
dat een indiaanse neerzeeg
bij een veulen dat was gestorven
Olrik iets voelde, spijt kreeg
dat zijn gemoed zo was bedorven

Olrik kon niet langer leven
bij de aanschouw van het leed
de kracht van liefde hem de das om deed
storte neer en weende diep
de indiaanse heeft het hem vergeven


Countryman Ray

After the rodeo

Mensen, het is hier geweldig in Arizona. Ik vind het prachtig. Morgen ga ik vooor twee hele weken op individuele trektocht per paard. Dat kost $700 maar daarvoor heb je voor 14 dagen een paard, een zadel en alles wat je nodig hebt om te overleven op de prairie. Ik heb er natuurlijk heel veel zin in.

Maar ik wil het even hebben over waar ik net ben geweest, want je hebt hier natuurlijk ook rodeo's. Daar was ik: bij een rodeo. Mannen op paarden, clowns in de piste, wilde buffels, juichend publiek en een hoop kabaal over de speakers. Spektakel waar Amerikanen erg van houden, terwijl ze zich tegoed doen aan de van rondlopende verkopers gekochte hotdogs. Het zand vloog de bezoekers die vooraan zaten om de oren, want de hal was niet eens zo groot. En ook ik was er bij! Na afloop heb ik nog even staan kijken hoe de beesten terug gingen naar de stallen of in veewagens geladen werden. Wat denkt zo'n rund nou eigenlijk na zijn optreden? Daarover gaat het volgende gedicht.


na de show is het nog lang
onrustig
trillend staan paard en rund
op hun moegelopen benen
wat was het lawaaiig, wat was het
druk

ze kijken om zich heen,
waar nu naartoe?
ze krijgen een pets op de billen
in de stal gaan ze en
eten zullen ze
en water, veel water drinken

is dit wat de beesten willen?
nee, dit is wat de mensen willen,
mannen vooral, in geblokt
houthakkershemd en een
grote hoed

de dieren wordt niets gevraagd


Countryman Ray

The key of the sheriffs daughter

Dit gedicht schreef ik vorig jaar zomer, toen het kwik boven de dertig graden uitkwam en ik op de Drentse hei aan het zoeken was naar tumbleweed voor in mijn themakamer. Uitiendelijk had ik een zak vol gevonden en zag ik aan de rand van het bos een klein huisje. Ik stelde me voor dat het een cel was waar een eenzame cowboy de tijd verdreef met mijmeren over zijn geliefde, de dochter van de sheriff, en de vrijheid. Het gedicht heeft veel emotie, maar het was dan ook behoorlijk warm en droog die dag.


In de muur staan de dagen gekrast
de tralies snijden in mijn vlees
als ik probeer te ontsnappen
daglicht is even spaarzaam
als de liefde van de dochter van de sheriff
van wie ik de sleutel zoek

De cel is mijn thuis
met kieren en muizen
met een raam en een deur
maar geen sleutel
naar de liefde van de dochter van de sheriff

Lieve Trudelieze
Als je dit leest
kom me dan opzoeken in de bak
ik hou het niet meer uit
ik wil de prairie zien, desnoods alleen

Trudelieze waar is toch jouw sleutel?
Waar Trudelieze?


Countryman Ray