ABC-spel (3)

De C staat natuurlijk voor de cowboy, de onbetwiste koning van de prairie. Zonder de cowboy is er geen prairie en geen Wilde Westen en vice-versa. Ten onrechte worden cowboys in films vaak afgeschilderd als ongeschoren, zweterig, vervuild, ruzie zoekend, altijd maar weer dronken, trigger-happy rapalje dat constant vuurgevechten met de sheriff levert. Dat beeld klopt echter totaal niet, want in werkelijkheid waren en zijn het vaak aardige, de wet respecterende, rustige en gedreven vaklui die grote kuddes koeien van de ene naar de andere plek brengen, vaak over zeer grote afstanden. Soms ook zijn het specialisten die geduldig wilde paarden (de zgn. mustangs) vangen en temmen.

Op mijn reis door Arizona, eerder dit jaar (zie daarvoor deze weblog) heb ik met enkele van hen mogen praten. Want geloof het of niet, er bestaan nog steeds cowboys! Veel zijn het er echter niet meer. Wat me opviel is dat ze zoveel weten van het leven op de grote vlaktes, en hoe je daar in elk jaargetijde en onder alle omstandigheden kunt overleven. Ze zijn echt versmolten met de prairie, het is hun thuis. En dat ze een hekel aan indianen hebben is ook allemaal beeldvorming, op geniepige wijze door Hollywood bij elkaar gelogen. Sommige van hun beste vrienden zouden indianen kunnen zijn, als ze ze zouden kennen. Dat hebben ze me notabene zelf verteld.

Daarom: als je een western ziet, neem de rol en het beeld dat van de cowboy wordt neergezet wel met een korreltje zout.


Countryman Ray

ABC-spel (1)

Howdy dierbare bloglezers,

Vandaag begin ik met een serie van 26 afleveringen, volgens de letters van het alfabet, over de prairie in de ruimste zin des woords. Ik ga jullie korte verhalen, anekdotes, legendes en wetenswaardigheden over het leven op de prairie vertellen. Vandaag dus deel 1.

Ik begin met een algemene inleiding, heel toepasselijk voor de letter A, en dat is de A van Avontuur (de latere entries zullen meer specifieke onderwerpen behandelen). Avontuur is waar het om draaide bij het veroveren van de prairie.

Want het was een Avontuur dat de kolonisten aangingen, die van Oost naar West trokken in hun huifkarren, ondertussen belaagd door Indianen, getergd door droogte, geplaagd door muggen, gefopt door luchtspiegelingen, beschoten door andere kolonisten, verdwaald in de canyons, verdronken in wilde beken, verloren in de leegte en verbitterd door pech en ongeluk.

Maar wat stond er ook een hoop tegenover! Want wat was het leven vaak mooi, wat bouwden ze een bloeiende nederzettingen op, wat dreven ze goed handel, wat vingen ze een bisons, wat legden ze een spoorlijnen aan, wat werd de grond prachtig in cultuur gebracht en wat werd Amerika, het land van de prairie, een rijk en welvarend land! Al die talloze kolonisten die alles opgaven in hun geboortestreek en de prairie optrokken, in niet overzienbare aantallen, wat een dappere mannen en vrouwen waren het.

Het Avontuur lokte, en het Avontuur zouden ze beleven! Dat tekent de mentaliteit van de prairiebewoner. Ruig, dapper, doorzettend, mannen en vrouwen met pit. De A van Avontuur staat hen haast vanzelf op het voorhoofd gegrift.


Countryman Ray

You got to know what to do

Onlangs ben ik weer begonnen met het herlezen van alle boeken van Karl May. Prachtige verhalen over Winnetou, Old Shatterhand en natuurlijk Arendsoog. Als je zoals ik echt op de prairie bent geweest (en de grote schrijver is daar zelf nooit geweest!!!) dan valt op dat Karl May de zaken soms behoorlijk romantiseert. De prairie is weliswaar prachtig, maar kan ook heel gevaarlijk zijn. Daarover gaat het volgende gedicht.


de prairie kan je allerbeste vriend zijn
die je alles geeft wat je nodig hebt
maar wee als je de wet van de prairie niet kent
dan wordt er al snel niet meer van je gerept

je moet sporen lezen, ver kunnen kijken
beducht zijn voor slang en schorpioen
om succesvol te zijn moet je steeds weer
hard werken, en weten wat te doen

waar vind je water, hoe schiet je een beest,
hoe wordt een kampvuur gebouwd?
pas als je goed bent voorbereid is het leven
op de prairie aan je toevertrouwd


Countryman Ray

After the rodeo

Mensen, het is hier geweldig in Arizona. Ik vind het prachtig. Morgen ga ik vooor twee hele weken op individuele trektocht per paard. Dat kost $700 maar daarvoor heb je voor 14 dagen een paard, een zadel en alles wat je nodig hebt om te overleven op de prairie. Ik heb er natuurlijk heel veel zin in.

Maar ik wil het even hebben over waar ik net ben geweest, want je hebt hier natuurlijk ook rodeo's. Daar was ik: bij een rodeo. Mannen op paarden, clowns in de piste, wilde buffels, juichend publiek en een hoop kabaal over de speakers. Spektakel waar Amerikanen erg van houden, terwijl ze zich tegoed doen aan de van rondlopende verkopers gekochte hotdogs. Het zand vloog de bezoekers die vooraan zaten om de oren, want de hal was niet eens zo groot. En ook ik was er bij! Na afloop heb ik nog even staan kijken hoe de beesten terug gingen naar de stallen of in veewagens geladen werden. Wat denkt zo'n rund nou eigenlijk na zijn optreden? Daarover gaat het volgende gedicht.


na de show is het nog lang
onrustig
trillend staan paard en rund
op hun moegelopen benen
wat was het lawaaiig, wat was het
druk

ze kijken om zich heen,
waar nu naartoe?
ze krijgen een pets op de billen
in de stal gaan ze en
eten zullen ze
en water, veel water drinken

is dit wat de beesten willen?
nee, dit is wat de mensen willen,
mannen vooral, in geblokt
houthakkershemd en een
grote hoed

de dieren wordt niets gevraagd


Countryman Ray