No more prairie, hello orbit!

Zo zeg! Zelden ben ik zo geraakt als afgelopen vakantie in Duitsland. Zoals ik had verteld in mijn vorige post zijn we samen naar het Space Centre in Frankfurt geweest. Wat een bijzondere wereld was dat! Ongelooflijk. Ik vond álles prachtig!
We hebben daar een paar boeken gekocht en ik heb me de afgelopen maand volledig verloren in de wereld van maanlanders, raketprogramma's, buitenaards leven en wat al niet meer.
Ik heb toen een goed gesprek gehad met Blonde Lente en we hebben besloten onze western-hobby op te geven, alles op Marktplaats te zetten en opnieuw te beginnen met onze nieuwe gezamenlijke passie: de ruimte. En wie weet beginnen we dan binnenkort een Space Cadet Blog. Je weet maar nooit!

En tot slot nog een prachtig bericht: toen we in het Space Centre van Frankfurt waren en we naast een replica van de eerste Sojoez-raket stonden, ben ik op mijn knieën gegaan en heb ik Blonde Lente ten huwelijk gevraagd. Haar antwoord was het mooiste en kortste dat ik ooit van haar hoorde. Ze zei ja.
Dus op 16 oktober stappen we in het huwelijksbootje. Of een ruimtescheepje.

Natuurlijk blijft dit blog bestaan en hopelijk zal het voor een toekomstige generatie van pas komen als het iets over het wilde westen en de prairie wil lezen.
Ik heb het met veel liefde en toewijding gedaan, maar nu roept het heelal. Daar gaan we!

We have a lift-off!

Countryman Ray

Lentezon

Wat ben ik blij dat het weer lente wordt, hopelijk een erg Blonde Lente! Over de lente gaat ook het volgende gedicht.


de prarie ziet er altijd eender uit
dezelfde kleur, dezelfde glans
en steeds hetzelfde geluid

van wolven en bizons, zo groot
van adders, loerend op een kans
van cowboys, geveld door lood

zodat hun botten fluiten in de wind;
een coyote rent achter de roedel aan
een stuk vacht aan een cactus gepind

zo is de praire in de lente, net als altijd
zo is het al eeuwenlang gegaan
de prairie raakt nooit haar onschuld kwijt


Countryman Ray

Spring is in the air

Het was een geweldige week die Blonde Lente en ik hebben gehad in Duitsland. We hebben heerlijk door het bos gewandeld, gelezen bij de vuurkorf in het huisje en Blonde Lente heeft een echte totem uit een boomstam gesneden met haar survivalknife. De totem staat nu te schitteren op mijn bureau. Het is het mooiste cadeau dat ik sinds jaren heb gekregen van iemand.
Blonde Lente en ik hebben ons enorm vermaakt. Ik heb haar veel westernpoëzie laten lezen en uit alle gedichten die ze las, vond ze Spring is in the air het mooist. Daarom speciaal voor mijn liefste Blonde Lente:


Het kleinste zand
tussen je hoefjes de zadeltassen
bollen hard aan je beide zijden
de zon schijnt onbarmhartig
's nachts is de koude
niet te vermijden

Maar als ik dan denk
aan mijn geliefde lelies
waterrijk, uitgestrekt en blank
dan deert de zon noch koude mij
en zijn het de mooiste gedachten
waarvoor ik je innig dank


Countryman Ray

Countryman Ray meldt zich

Beste blogvrienden,

Ik heb even een opmerking voor jullie, een heel leuke. Jullie herinneren je vast nog dat ik schreef over Blonde Lente, het prachtige indianenmeisje dat ik op een western-dag had ontmoet. Nou, hoewel ik jullie daar sindsdien niet meer echt over op de hoogte heb gehouden, hebben wij een levendig en geanimeerd chatcontact onderhouden en bellen we veel. We hebben elkaar ook al een groot aantal keren ontmoet.

Laat ik er niet omheen draaien: we zijn hartstikke verliefd en afgelopen donderdagavond heeft Blonde Lente me uitgenodigd voor een vijfdaagse trip naar het Zwarte Woud (een gebied dat wij allebei erg fraai vinden). En het mooie is: we gaan straks al! Vanmiddag om half twee stappen we in haar Ford Apache-bestelbus en vertrekken we richting het de bossen.

Ik zal niet op de zaken vooruit lopen, maar ik hoop op een paar magische dagen met z'n tweetjes.

Omdat Blonde Lente schooljuf is, heeft ze voorjaarsvakantie en ik kon gelukkig een paar vrije dagen opnemen. Komende woensdag komen we terug in Nederland, dus vanaf aanstaande vrijdag kunnen jullie weer een nieuw bloggedicht lezen. Dat wordt een mooie: want als er liefde in het spel is, dan zijn de woorden schoon! De wereld lacht ons toe, of zoals de cowboys het destijds zeiden: als de ketel is op het vuur, geeft het warmte in een uur.

Countryman Ray

Unexpected meeting

Wat een weekend! Ik ben naar de grote verzamelaarsbeurs in Utrecht geweest, om mijn collectie westernspullen uit te breiden. Ik stond bij een kraam met allemaal authentiek westernmateriaal en keek toevallig even naar links, en daar stond ze: Blonde Lente!!! Wat er toen door me heen ging kan ik nauwelijks beschrijven. Ik was zo blij… Het werd een hele leuke middag. Helaas helaas waren we elkaar op zeker moment kwijt in de drukte, en ik had nog steeds haar e-mailadres of telefoonnummer niet! Wel had ik haar verteld van mijn blog. Hopelijk gaat ze me nu googelen! Blonde Lente, als je dit leest: mail me!


we stonden drie kramen van elkaar vandaan
jij kocht een oud indiaans schild
ik een echte antieke buffelhuid
mijn hart klopte nog nooit zo wild

ik was je in die maanden nooit vergeten
en jij had ook aan mij gedacht
ik herkende meteen je blonde haren
en de manier waarop je lacht

we vonden elkaar weer, zo moest het wezen
en ik, ik kon de liefde in je ogen lezen


Countryman Ray

And then love spread its wings

Het is me wat. U kunt wel raden waar mijn hoofd de afgelopen dagen heeft gezeten. Niet op de prairie, kan ik u verzekeren. Het mooie indianenmeisje van afgelopen weekend blijft maar in mijn hoofd rondspoken. De aanblik van haar juten jurk, afgezet met kleurrijke biesjes en de kralenkettingen, alleen al door die aanblik waande ik me in een gouwe ouwe Winnetou-film. Niet dat het erg is, maar mijn westernpoetry heeft wel een beetje te lijden onder de onvoorwaardelijke aandacht voor deze Natief-Amerikaanse schoonheid, zoals ze dat ook wel zeggen. Hierbij, voor het weekend alvast, een mooi gedicht ter verduidelijking.


Bij lange was ik niet bij machte
Liefdevol te denken en te doen
Of op z'n minst genegenheid te kennen
Niet thuis en niet op de prairie.
Dat afgesloten hoofdstuk eindelijk geaccepteerd
En dan kom jij

Liefdevol keek je naar me
En met je gekraalde ranke handen
Nam je mijn boek en opende het.
Toen openbaarde zich de zevende hemel
En viel ik voor je mocassins neer


Countryman Ray

(U ziet misschien wel dat ik dit gedicht niet op vrijdag heb gepost, zoals ik normaal gesproken altijd doe, maar al op donderdagavond. Dat heeft ermee te maken dat ik morgen naar het zuiden van het land vertrek. Ik kan een gratis lift krijgen van een bevriende trucker, maar dan moet ik wel morgenvroeg om kwart voor vier op het bedrijventerrein aanwezig zijn. Een kort nachtje dus. U kunt wel raden naar wie ik op zoek ga!)

And there was you

Ja bloglezers, het was een mooi weekend en hoewel het in Nederland plaatsvond, gingen mijn gedachten nog regelmatig even met me op de loop richting Arizona. Het westernweekend was geweldig, de sfeer was goed, het eten was prima en de mensen waren erg aardig. Kortom, zoals het altijd is als je onder gelijkgestemden bent. Erg leuk was het een Nederlandse groep te ontmoeten die zich toelegt op het indianenleven. Zij doen wat wij doen, maar dan met betrekking tot indianen en hun 'cultuur'. Heel anders dan de westernse cowboycultuur, maar ook zeker de moeite waard. Ik heb een lange tijd gesproken met een van hun, de indianenvrouw Blonde Lente. (En dat eind september, haha) Maar goed, we hebben veel kennis uitgewisseld en ik vond het heel informatief. Daarnaast is Blonde Lente ook nog eens een heel aangenaam gezelschap, ondanks haar overdaad aan kraaltjes en glimmende dingen in het haar. Dit gedicht is voor Blonde Lente en haar groep.


Ik zag je vanuit mijn
verblinde ooghoek
toen een van je spiegeltjes precies
de discobol weerkaatste

je was jong, mooi en indiaanse
en je lange glanzende haar
stond bol van de haarband
met versierselen en veertjes
precies zoals mijn Playmobielindiaantjes
uit vroeger tijden

maar jij bent van nu
net als ik
en dan vallen de verschillen niet meer op
jij de indianenvrouw en ik de cowboyman

nooit meer staan wij tegenover elkaar
als vroeger in het spel
maar is het spel
dat van volwassenen geworden

ik werp je mijn lasso
en jij reikt me een warme deken
de prairie is nog ver, Blonde Lente
maar samen overbrugbaar


Countryman Ray