When the snow's a-meltin'

Voordat ik aan het gedicht van vandaag toekom, eerst nog wat over de Country Christmas Fair, waarover een lezer me een berichtje stuurde. Het leek me wel wat om daar te performen met mijn countrypoëzie, omdat ik in Nederland de enige echte countrydichter ben. Inmiddels heb ik een reactie van de directeur van de Fair: hij ziet er niets in, of het zou tussen de muziek door moeten. Maar daar pas ik voor: dan ben ik een opvulnummertje en wordt er niet serieus met de countrypoëzie omgegaan. Jammer maar helaas: ik laat me niet als behang behandelen. Daarvoor is de prairie me te lief.

Dan nu over het gedicht van vandaag. Dit weekend las ik een boek over de Chianoek-indianen. Boeiende materie, vooral omdat zij vaak in hogergelegen delen van Amerika woonden: daar waar het veel sneeuwde. In één van de verhalen gaat het over de vreugde die gepaard ging met het smelten van de sneeuw. De oorzaak van de vreugde lees je in het gedicht:


Kijk, daar ligt de tomahawk
die Grote Vlinder al tijden kwijt was
ginder ligt een schraper voor berenvellen
en daar een tooi in een waterplas

Zo vinden wij van alles
wat we dachten kwijt te zijn
voor een slordige Chianoek is dooi
een verloren-voorwerpenfestijn


Countryman Ray

Western-limerick (5)

Zo, voorlopig de laatste limerick. We hebben wel weer genoeg gelachen. Deze gaat over een stoomtrein en de dreiging van een indiaan op een paard. Want zoals je weet: indianen stalen alles wat los en vast zat, als ze de kans kregen.

In de stoomtrein van Wolftown naar Foxhol
zat op een dag meneer Jansons, met de beurs vol
hij riep ontzet tegen zijn oma:
dat is geen gewone indiaan, maar een Roma
bij het zien van een indiaan op een zwarte knol


Countryman Ray

Holy spirit

Zoals bekend zijn de prairiebewoners over het algemeen zeer bijgevolig ingesteld. Zo werden paarden onevenredig gehoefd, nam een echte cowboy nooit het laatste slokje uit de fles en stonden er altijd minstens drie lege glazen op de toog. Dat hield het leven der cowboys interessant. Maar altijd als er indianen in het spel waren, werd het bijgeloof vreemd en ondoorgrondelijk. Daarover gaat dit gedicht:


De oude indiaan had gesproken
over groene velden vol gazellen
achter de toppen
waren cowboys die de prooien zochten

Aldus vervuld van hebzucht
trokken ze langs diepten en krochten
en waar de honden gazellen roken
waren de cowboys niet te stoppen

Maar resultaat bleef uit, het was lucht
de indiaan werd aangesproken
de cowboys dachten aan vergelding
en toen verdween de indiaan


Countryman Ray

And there was you

Ja bloglezers, het was een mooi weekend en hoewel het in Nederland plaatsvond, gingen mijn gedachten nog regelmatig even met me op de loop richting Arizona. Het westernweekend was geweldig, de sfeer was goed, het eten was prima en de mensen waren erg aardig. Kortom, zoals het altijd is als je onder gelijkgestemden bent. Erg leuk was het een Nederlandse groep te ontmoeten die zich toelegt op het indianenleven. Zij doen wat wij doen, maar dan met betrekking tot indianen en hun 'cultuur'. Heel anders dan de westernse cowboycultuur, maar ook zeker de moeite waard. Ik heb een lange tijd gesproken met een van hun, de indianenvrouw Blonde Lente. (En dat eind september, haha) Maar goed, we hebben veel kennis uitgewisseld en ik vond het heel informatief. Daarnaast is Blonde Lente ook nog eens een heel aangenaam gezelschap, ondanks haar overdaad aan kraaltjes en glimmende dingen in het haar. Dit gedicht is voor Blonde Lente en haar groep.


Ik zag je vanuit mijn
verblinde ooghoek
toen een van je spiegeltjes precies
de discobol weerkaatste

je was jong, mooi en indiaanse
en je lange glanzende haar
stond bol van de haarband
met versierselen en veertjes
precies zoals mijn Playmobielindiaantjes
uit vroeger tijden

maar jij bent van nu
net als ik
en dan vallen de verschillen niet meer op
jij de indianenvrouw en ik de cowboyman

nooit meer staan wij tegenover elkaar
als vroeger in het spel
maar is het spel
dat van volwassenen geworden

ik werp je mijn lasso
en jij reikt me een warme deken
de prairie is nog ver, Blonde Lente
maar samen overbrugbaar


Countryman Ray

The General Store

Laatst was ik even in zo'n mega-supermarkt. Wat een keuze! In het wilde westen hadden ze die vroeger niet, maar er was toen wel de general store, waar ze ook van alles en nog wat te koop hadden. Het was na de saloon het middelpunt van elk dorp en elke stad, en een van de belangrijkste winkels. Uit de wijde omtrek kwamen de klanten er naar toe. Dat zette me aan tot het schrijven van het volgende gedicht:


zadels, papier, hout
kogels, appels, melk
kaarsen, bestek, zeep
spijkers, zalf en kaas

in de general store was het
allemaal te krijgen
cowboy, priester en indiaan
iedereen wist de weg naar de
general store te vinden

schoenen, hamers, teer
potten, pannen, koek
tabak, luiers, kool
potlood, krant en drank

in de general store was het
allemaal aanwezig
een tas vol spullen voor
een handjevol dollars
en elke klant was blij


Countryman Ray