Riding in circles

Mensen in het Wilde Westen hadden niet echt tijd voor strapatsen als vuurwerk, maar toch vonden er ook in die tijd feesten plaats die het nieuwe jaar inluidden. Zo is bekend dat de indianenstam der Chanoeki's dagenlang in cirkels rondreden om zo de goden te verwarren: zij waren bang dat het einde van het jaar ook het einde der tijden was. De mannen van de stam zijn volgens de overlevering halverwege januari van hun uitgeputte paarden gevallen en waren toch blij: het einde der tijden was weer een weekje of 50 van ze verwijderd. Tenminste, als outlaws hun slag niet hadden geslagen...


Het leven is een cirkel
en wij draaien erin rond
nu kan men zeggen: dat is vreemd
maar men hield wijs zijn mond

de indianen putten zichzelf uit
en waren voor de man geen partij
er werd geen kraaltje verspeeld
outlaws schoten ze zo uit de rij

de Chanoeki's leefden zo niet lang
vanwege hun ridicule bijgeloof
want voor een beetje realiteitszin
waren de mannen ronduit doof


Countryman Ray

Holy spirit

Zoals bekend zijn de prairiebewoners over het algemeen zeer bijgevolig ingesteld. Zo werden paarden onevenredig gehoefd, nam een echte cowboy nooit het laatste slokje uit de fles en stonden er altijd minstens drie lege glazen op de toog. Dat hield het leven der cowboys interessant. Maar altijd als er indianen in het spel waren, werd het bijgeloof vreemd en ondoorgrondelijk. Daarover gaat dit gedicht:


De oude indiaan had gesproken
over groene velden vol gazellen
achter de toppen
waren cowboys die de prooien zochten

Aldus vervuld van hebzucht
trokken ze langs diepten en krochten
en waar de honden gazellen roken
waren de cowboys niet te stoppen

Maar resultaat bleef uit, het was lucht
de indiaan werd aangesproken
de cowboys dachten aan vergelding
en toen verdween de indiaan


Countryman Ray