And there was you

Ja bloglezers, het was een mooi weekend en hoewel het in Nederland plaatsvond, gingen mijn gedachten nog regelmatig even met me op de loop richting Arizona. Het westernweekend was geweldig, de sfeer was goed, het eten was prima en de mensen waren erg aardig. Kortom, zoals het altijd is als je onder gelijkgestemden bent. Erg leuk was het een Nederlandse groep te ontmoeten die zich toelegt op het indianenleven. Zij doen wat wij doen, maar dan met betrekking tot indianen en hun 'cultuur'. Heel anders dan de westernse cowboycultuur, maar ook zeker de moeite waard. Ik heb een lange tijd gesproken met een van hun, de indianenvrouw Blonde Lente. (En dat eind september, haha) Maar goed, we hebben veel kennis uitgewisseld en ik vond het heel informatief. Daarnaast is Blonde Lente ook nog eens een heel aangenaam gezelschap, ondanks haar overdaad aan kraaltjes en glimmende dingen in het haar. Dit gedicht is voor Blonde Lente en haar groep.


Ik zag je vanuit mijn
verblinde ooghoek
toen een van je spiegeltjes precies
de discobol weerkaatste

je was jong, mooi en indiaanse
en je lange glanzende haar
stond bol van de haarband
met versierselen en veertjes
precies zoals mijn Playmobielindiaantjes
uit vroeger tijden

maar jij bent van nu
net als ik
en dan vallen de verschillen niet meer op
jij de indianenvrouw en ik de cowboyman

nooit meer staan wij tegenover elkaar
als vroeger in het spel
maar is het spel
dat van volwassenen geworden

ik werp je mijn lasso
en jij reikt me een warme deken
de prairie is nog ver, Blonde Lente
maar samen overbrugbaar


Countryman Ray

The miracle of Red Bronto

Met mijn welverdiende vakantie in het verschiet (heerlijk drie weken naar Arizona, de bakermat van veel westernlegendes, maar daarover later meer) kijk ik graag vooruit. En wat je dan krijgt is een soort van science fiction in combinatie met de westerncultuur. Best grappig, al zeg ik het zelf. Het geeft de geschiedenis een leuke toekomsttwist. Ik heb de legende van Red Bronto als uitgangspunt genomen en die verwerkt in een gedicht. Meer verklap ik nog niet.


De neef van Red was een vreemde
schoot als de beste
maar zijn beheersing van de lasso
was zo abominabel

De neef van Red had gezeten
en vond nog altijd
Red medeplichtig
en dus chantabel

De neef van Red deed zijn werk
maar schoot op
het mirakel van Bronto
een ruimteschip
met unidentified-label


Countryman Ray

Catching the bull

Afgelopen weekend zag ik een man zitten vissen aan de vijver vlak bij mijn huis. Echt een mannending, het vangen van een dier. Ik kan me wel iets voorstellen bij zijn gevoelens. En toch: het haalt het natuurlijk niet bij wat werkelijk stoere kerels doen, en wat in het Wilde Westen voor elke cowboy dagelijks werk was, namelijk echte wilde, soms gevaarlijke beesten vangen. Wilde koeien, dolle stieren, losgebroken paarden. Dat inspireerde me tot het volgende gedicht.

De stier is gezien, en hij
ziet de cowboy

langzaam draaien ze om elkaar heen
de stier ziet kansen maar
de cowboy is er klaar voor,
pakt zijn trouwe lasso

met ervaren hand zwaait en
zwiept hij, het geluid is hem
welbekend, de stier hoort het

hij aarzelt, bokt, springt opzij
de cowboy werpt en het is
raak!

de stier spartelt tegen
voelt het touw om zijn horens
wil weg, gooit zijn achterpoten
hoog in de lucht

het is
vergeefs

de cowboy haalt het touw
moeizaam naar zich toe
en wint de strijd

deze stier ontsnapt niet meer

Countryman Ray