Sundown on the prairie

Ik moest opeens weer denken aan mijn verblijf in Arizona, zomer 2009 (zie de entries uit die tijd). Ik heb toen uitgebreid kennis gemaakt met het prairielandschap, en geloof me, een zonsondergang op de prairie is bijna het mooiste wat er is.


zachtjes zakt de zon
tussen cactusarmen
prairiegras en een grijze
verlaten rotspartij

als dit toch altijd duren kon,
die stralen die mij verwarmen
op al mijn prariereizen
dit gaat nooit voorbij

rood en robuust gaat dan
de zon in glorie onder
mijn kampplaats is klaar
voor mij, voor de lange nacht

ik gooi nog een eitje in de pan
en kijk naar way down yonder
word nog een ratelslang gewaar
nu: slapen onder sterrenpracht


Countryman Ray

Ride into the mountains

Als ik straks in Arizona ben (het is al bijna zover, vrijdagavond gaat mijn vlucht!) wil ik ook een tochtje door de bergen maken, te paard uiteraard. Kampeerspullen mee in de zadeltassen, een goede kaart in de hand, een goed humeur en daar gaan we. Wat zal dat een mooi moment zijn als ik de prairie achter me laat en de bergen in rijdt, met een strak blauwe lucht boven me, de rotsbodem onder me en verder niets dan stilte en een lekker windje. Het echte leven voor wie zoals ik het westernleven als leidraad heeft.


in kalme gang schommelen we langs
scherpe rotsen
venijnige adders
gras dat wanhopig groeit op
onvruchtbare bodem

dit is berglandschap
we hebben de prairie verlaten
rijden langs ravijnen
en zwijgen urenlang

het pad gaat verder en
verder omhoog
het uitzicht over de prairie is
adembenemend

dit is leven, dit is
genieten
dit is het Wilde Westen


Countryman Ray