ABC-spel (16)

De P is van Point Knockers, een belangrijke homo-ontmoetingsplaats in het Wilde Westen, zoals te lezen was op dit blog op zondag 24 mei. Point Knockers was de ook plaats waar de Studs en Hunks elkaar troffen. Beide tribaal georganiseerde clubs hadden hun eigen gedragscode en kledingvoorschriften. De Studs kleedden zich in het blauw en de Hunks in het rood. Ze schoten regelmatig op elkaar, vanwege de onderlinge vete. Later -en zoals wij weten: nu nog steeds- hebben de homo's vrede gesloten met elkaar, maar daarvan was nog geen sprake in het Wilde Westen.
De Studs namelijk waren nogal van het uiterlijke vertoon en reden rond op paarden met gevlochten manen en staarten. Zelf droegen ze graag extravargante leren kleding en laarzen. De Hunks waren veel meer van de heimelijke soort. Omdat de homo het op de prairie niet zo heel erg gemakkelijk had, hoopten de Hunks dat de Studs zouden inbinden: al dat uiterlijke vertoon en wijnvengedrag zou de macho-cowboy irriteren, met alle wilde gevolgen van dien. De Hunks probeerden gewone, goede cowboys te zijn, omdat ze het beu waren steeds vergeleken te worden met de Studs.
Uiteindelijk heeft de Hunks-voorman Johnny Q. Roll vrede gesloten met de overige cowboys en heeft daarmee de Studs geïsoleerd en later gemarginaliseerd. De vechtpartijen tussen enerzijds de Hunks die samen met de gewone cowboys optrokken tegen de Studs, behoren tot de meest vileine van de prairiegeschiedenis. Een schoonheidsprijs verdiende het allemaal niet en daarom is er tegenwoordig een gedenkpaal op Point Knockers opgericht.


Countryman Ray

Point Knockers

Een keer, op een feestje, zei iemand tegen me dat het countryleven heel eenzijdig is. Ik vroeg hem wat hij bedoelde. Nu wist ik toevallig dat de bewuste persoon homo was (niks mis mee hoor, maar hij is het wel) en dus kwam het hoge woord eruit: op de prairie is geen plaats voor homo's. Tenminste, dat vond hij. Ik zei: hoe kom je daarbij? Op de prairie wordt er niet naar geaardheid gekeken.
Om aan te tonen dat er in de westernwereld ook best homo's voorkomen, heb ik een mooi gedicht geschreven over een blonde zwemgod, Bill. Het is niet per se een homogedicht, maar het gaat toevallig over een man die een andere man begluurt. Zoals homo's dat wel vaker doen. Niet dat ik dat zelf vind, ik ben geen homo namelijk, maar die zelfde vriend zei dat. Die zei: ja, we houden er wel van, een beetje te gluren naar lekkere mannen.
Hoe dan ook, ik toon met dit gedicht aan dat homo's best een plekje kunnen hebben op de prairie.


Ik liet mijn onschuldige banjo achter bij de kreek
van Point Knockers
waar blonde Bill
zijn baantjes trok
en ik vanuit de treurwilg
op zijn kruin keek
en meer zag

zoals de velden achter de kreek
de cactussen de bomen
en het begin van de prairie
waar ik zo van houd

Blonde Bill
de sterzwemmer van Point Knockers
met zijn driehoekige schouderpartij
en zijn regelmatige slag
in het water dat hem droeg

Van de kreek waar ik mijn onschuldige banjo
achterliet in de bramenstruik
onder de treurwilg


Countryman Ray