Fire on the Prairie

Soms kon door onoplettendheid van kolonisten of door blikseminslag brand op de prairie ontstaan. Als het lange tijd droog was geweest kon het vuur dagenlang voortwoeden. Het droge gras en de struiken en bosjes dienden als ruim voorhanden brandstof. Werd er ook geblust? Nee, daarvoor ontbraken mankracht en blusmiddelen. Toch deed een jonge kolonist ooit een poging.


Zeke Johnson was een held,
zag hoe de prairie werd geveld
door het verwoestende vuur
hij beleefde er zijn fijnste uur
toen hij met water en zand
bij het vuur was aanbeland,

kreeg het vuur echter niet gedoofd
hij had wel in zichzelf geloofd
maar zich niet gerealiseerd
hoezeer het vuur alles verteerd
Zeke vond geen uitweg uit het vuur
zo beleefde hij naast zijn fijnste

tegelijk ook zijn laatste uur


Countryman Ray

Buffalo Bill 1

Ik kreeg een leuke reactie van Gerda, zij vroeg om meer liefdespoezie op dit blog. Nu was en is de prairie natuurlijk bij uitstek de plaats om verliefd te worden. Volgende week kom ik daar dan ook uitgebreid op terug in mijn gedichten, Gerda!

Deze week heb ik echter een mini-reeks van drie mini-gedichten over de overbekende westernheld Buffalo Bill. Ik ga proberen om het wezen van Buffalo Bill in hele korte gedichten samen te vatten, omdat er al genoeg dikke boeken over hem vol geschreven zijn. Vandaag de eerste, over zijn jeugd. Het tweede deel, woensdag, zal gaan over zijn heldendaden. Vrijdag volgt dan het laatste deel, over zijn dood.


over zijn jeugd is niet veel bekend
later werd het een stoere vent


Countryman Ray

De gewone held(in)

Ik heb het in mijn blog vaak over bijzondere prairiebewoners, maar de meeste mensen in het Wilde Westen waren natuurlijk heel normaal, die vielen niet op en beleefden geen rare avonturen. Een van hen was iemand waarvan we zelfs de naam niet meer weten. Hij leefde rond 1860 of 1890 in Wisconsin of Texas en viel op geen enkele manier op. Wanneer hij geboren en overleden is en waar hij begraven is weet niemand. Ik zeg nu wel steeds "hij" maar het kan ook een zij geweest zijn, zo weinig weten we er van.


De gewone held(in)

elke dag maar weer opstaan
en dan naar het werk toe gaan
nooit een dagje lang in bed
want steeds wachtte daar die baan

elke dag maar wat gegeten
alles in stukjes gebeten
en dan snel doorgeslikt
van smaak nooit iets geweten

nooit eens iets meegemaakt
al helemaal geen bank gekraakt
onopvallend het leven geleefd
en in stilte de liefde verzaakt

en ondanks alles gelukkig zijn
ondanks armoe nimmer pijn
geen wanhoop ooit in het hoofd
elk gelukje een groot festijn

zo leefde hij, of zij, maar door
zong in het Yankee Jodel Koor *
dronk in de saloon het bier
trok door de prairie geen spoor

hij of zij was de basis van het leven
weinig vragen maar wel veel geven
hard werken en nooit eens zeuren
steeds het hoofd omhoog geheven


Countryman Ray

* zie ook de entry van 17 februari 2010