Good Friday

Vandaag gedenken we in het Wilde Westen de feestdag Goede Vrijdag. Dat was de dag waarop in 1902 een notoire crimineel (geboren in Bedlahim, Arizona) met pek en veren werd verdreven naar het plaatsje Golgotay in Texas. Daar werd hij, na een bankoverval, dezelfde dag nog opgehangen. Hij heette Jesse Christopher, en had heel wat bankovervallen en veediefstallen op zijn naam staan. Ook beroofde hij regelmatig posttreinen. Uiteindelijk werd hij gepakt, door een stommiteit. Zijn maat in de misdaad, de onhandige Juddah "Miss" Carriot, stootte hem namelijk per ongeluk aan. Wat er toen gebeurde lees je in het laatste couplet.


banken, koeien, whisky, geld en goud
nee niets was veilig voor Jesse C.
hij hield doorgaans niet van loze kout
maar zei slechts: hands up, geef me alles mee

jarenlang ging dat van een leien dak
totdat hij trots Golgotay binnenreed
hier was de Wet niet machteloos zwak
hier had de sheriff eindelijk beet

hij werd herkend toen hij dreigde met lood
men zag zijn beruchte moedervlek
want zijn halsdoek verschoof en gaf hem bloot
nee, niet iedereen hield hij voor de gek


Countryman Ray

The sheriffs end

Voor wie denkt dat alles van tegenwoordig ook van nu is, heeft het mis: ook op de prairie waren er al opstanden tegen de zittende heersers, zoals de brute sheriff Taeke Marshallstra uit het Minesotische grensplaatsje Bickham City in 1855 ondervond. Het volk was zijn eigengereide en zwakzinnige optreden zo beu dat ze dagenlang op het marktplein bijeen waren om Marshallstra, waarvan werd gezegd dat hij Friese roots had, te verdrijven. Dat lukte uiteindelijk na acht-en-een-halve maand. Eén verschil met nu is evident: tegenwoordig ligt men al na 18 dagen op apegapen, vroeger werd men pas na een half jaar een beetje stram in de botten.
Let overigens op de ijzersterke binnenrijm in regel 2, nog een noviteit waarmee naderhand ten onrechte een of andere derderangs poeet uit Europa is gaan wandelen. Voor de goede orde: binnenrijm is ontstaan op de prairie.


De sheriff moest weg
zijn gelaat was gehaat
ze verweten hem zijn daden
als de stok waarmee men slaat

maar de sheriff bleek zitten
zijn poot bleek uiterst stijf
een kwaliteit in goede tijden
dat staat verder buiten kijf

maar de mensen waren 't beu
zijn gesjagger en geschmier
vast prima voor elders
maar niet langer voor hier

hij poogde nog een vluchtgang
maar rekende zich vergeefs rijk
sindsdien hangt hij te bung'len
aan de oude grote eik


Countryman Ray

Long story short

Mensen vragen me wel eens: Ray, volgens mij lees jij de hele dag in dikke boeken over het westernleven, waar haal je de tijd vandaan? Ik antwoord dan dat ik het leuk vind om over indianen, cowboys en cultuur te lezen en dat er ook regelmatig korte verhalen bij zitten, waardoor ik tijd over hou. Ja maar, zeggen die mensen dan, je blogt er ook nog drie keer per week over. En dan antwoord ik: klopt, maar soms zijn de gedichten lang en doorwrocht en soms zijn ze kort en krachtig. Zoals onderstaand gedicht. Het gaat over de rechtspraak in de vroege dagen van het wilde westen. Volgens de overlevering van Penderton J. Narcisse, een rechtsgeleerde uit New Mexico, werden er bij toerbeurt mensen aangesteld om tijdelijk rechter te zijn, met als doel indianen te veroordelen. Daarover gaat het gedicht. Het is overigens mijn eerste gedicht waarin de dubbele punt twee maal wordt toegepast. Een noviteit, dus.


Zijn naam: Rijzende Maan
Het oordeel: Hang de Indiaan


Countryman Ray