De oudste inwoner die ooit op de prairie gewoond heeft was de dichteres Dorothy Newman. Ze was al 103 jaar oud toen haar man op 101-jarige leeftijd overleed. Ze ging toen op de prairie wonen en begon een winkeltje met huishoudelijke spullen. Toen ze 115 was overleed ze aan een val van haar paard. Na haar dood bleek in haar testament te staan dat al haar gedichten postuum moesten worden uitgebracht. Dat werd een bundel met 700 bladzijden. Haar eerste gedicht schreef ze toen ze 26 jaar oud was, en het was behoorlijk profetisch. Het gaat als volgt.
ooit zal ik niet langer
mijn man's goed verschonen
dan begin ik een winkel
en zal op de prairie wonen
ik zal hem dienen
zolang als hij leven zal
ik ken zijn nukken en grillen
ze zijn groot in getal
en ik zal ooit echt gaan leren
op een paard te rijden
tot dan moet ik wachten,
wassen en tijd verbeiden
Countryman Ray
Posts tonen met het label oud. Alle posts tonen
Posts tonen met het label oud. Alle posts tonen
woensdag 6 juli 2011
woensdag 2 december 2009
The Old Man in the Chair
In een western die ik gisteren op een versleten videoband keek zag ik een mooie scene: een oude man zat op een stoel voor zijn huis, in de Main Street. Er kwamen twee cowboys dreigend op elkaar af om een duel uit te vechten. Vlak bij de oude man trokken ze hun revolvers. Hij was niet onder de indruk. Zou die man daar nou altijd zitten, dacht ik bij mezelf? De film maakte het niet duidelijk. Mijn fantasie ging met me op de loop, en ik schreef er het volgende gedicht over (in tegenstelling tot mijn andere recente gedichten is dit verhaal dus niet echt gebeurd):
in een klein dorpje in Good Old Arizona
zat een man voor zijn huis, vlak bij de saloon
hij stond lokaal bekend als de man
die nooit eens iets deed of had te doen
hij zat daar maar en keek om zich heen
naar alles wat zich verplaatste
en als iedereen al naar bed was
dan zat hij daar nog als laatste
ze vroegen wel eens naar zijn naam
en dan mompelde hij maar wat
de mensen lieten hem toen met rust
hij leek al oud en der dagen zat
op een dag stond er geen stoel meer
ja, voor altijd leeg bleef het erf
want hij was er in stilte vandoor
met de dochter van de sheriff
Countryman Ray
in een klein dorpje in Good Old Arizona
zat een man voor zijn huis, vlak bij de saloon
hij stond lokaal bekend als de man
die nooit eens iets deed of had te doen
hij zat daar maar en keek om zich heen
naar alles wat zich verplaatste
en als iedereen al naar bed was
dan zat hij daar nog als laatste
ze vroegen wel eens naar zijn naam
en dan mompelde hij maar wat
de mensen lieten hem toen met rust
hij leek al oud en der dagen zat
op een dag stond er geen stoel meer
ja, voor altijd leeg bleef het erf
want hij was er in stilte vandoor
met de dochter van de sheriff
Countryman Ray
Abonneren op:
Reacties (Atom)