The way to success

Hoe kun je je onderscheiden van je collega's? Het lijkt een kwaal van nu, maar ook op de prairie waren veel cowboys dagelijks met deze vraag bezig. Ze probeerden nieuwe manieren van werken uit: ze hoeden de koeien vanuit het midden, lieten de koeien op een andere manier grazen of rusten, kortom: er werd geëxperimenteerd hoe het vak van cowboy beter en efficiënter kon worden ingericht. In dat opzicht is die hele nieuwerwetse toestand van Het Nieuwe Werken, hypershifting, Inspirational Targetting en time management al zo oud als de pas tussen de Rocky Mountains en Aberfold County.
En nog een overeenkomst: het waren vooral de verveelde cowboys of luie donders die zich verdiepten in deze manier van the New Deal in Cowboying (ook al een term die later schaamteloos werd uitgevent, zonder bronvermelding van oorsprong).
De evangeliseringsdrang van die luie 'verandercowboys' kende geen grenzen. Iedereen moest net zo slim worden als zij waren. Zij voelden zichzelf de zieners, de voorhoede, etc.
In zijn taaie studie 'The way to success, 10 ways to improve you daily balance' schrijft Nelly McAndrews over het efficiënt indelen van je dag: koffie onderweg, niet om het uur de koeien tellen maar om de twee uur en dat soort van tijdbesparende zaken. Grappig overigens dat het boek meer dan 800 pagina's dik is.
Over de nieuwe manier van werken gaat het volgende gedicht. In de laatste regel staat een typisch woord uit de tijd van het wilde westen. Voor de uitleg klik je hier.


Ik hack mijn leven
ik zorg voor rust
ik ben derhalve
nooit uitgeblust

mijn vrije tijd
dat is een zegen
ik werk het hardst
tussen zes en negen

ik inspireer collega's
en help ze slagen
weg met de drukte
en weg met het klagen

hoera voor het leven
't is alles dynamiek
change targets en verander
de sietsemekliek


Coutryman Ray

So lazy

Een van de meest luie cowboys op de prairie was Harry "Lazy Sod" McDumbford. Hij was tevens dichter. Zijn aangeboren neiging tot inactiviteit, zijn gebrek aan oplossend vermogen alsook zijn zuinigheid met woorden (hij schreef slechts drie gedichten in zijn hele leven) komen mooi samen in het volgende korte gedicht, dat hij omstreeks 1911 schreef. Ik vond het in de bundel "Pure Prairie Poetry", een dundruk uitgave met meer dan 1000 gedichten, verzameld door Alan S. Ditchworth.


er zit een gat in mijn schoen
wat moet ik nu doen?


Countryman Ray

The Old Man in the Chair

In een western die ik gisteren op een versleten videoband keek zag ik een mooie scene: een oude man zat op een stoel voor zijn huis, in de Main Street. Er kwamen twee cowboys dreigend op elkaar af om een duel uit te vechten. Vlak bij de oude man trokken ze hun revolvers. Hij was niet onder de indruk. Zou die man daar nou altijd zitten, dacht ik bij mezelf? De film maakte het niet duidelijk. Mijn fantasie ging met me op de loop, en ik schreef er het volgende gedicht over (in tegenstelling tot mijn andere recente gedichten is dit verhaal dus niet echt gebeurd):


in een klein dorpje in Good Old Arizona
zat een man voor zijn huis, vlak bij de saloon
hij stond lokaal bekend als de man
die nooit eens iets deed of had te doen

hij zat daar maar en keek om zich heen
naar alles wat zich verplaatste
en als iedereen al naar bed was
dan zat hij daar nog als laatste

ze vroegen wel eens naar zijn naam
en dan mompelde hij maar wat
de mensen lieten hem toen met rust
hij leek al oud en der dagen zat

op een dag stond er geen stoel meer
ja, voor altijd leeg bleef het erf
want hij was er in stilte vandoor
met de dochter van de sheriff


Countryman Ray

Blue John Wailer

De bodem van Arizona is voor een groot deel dor en stenig. Dat weerspiegelt zich in het karakter van de mensen die er wonen. Ze zijn betrouwbaar maar hard, vriendelijk maar stug, en als je niet uitkijkt val je hard. Als ik in een bergdorpje om water vroeg om mijn veldfles te vullen, kreeg ik het wel maar met met de onuitgesproken boodschap: je bent op jezelf aangewezen. Dat is wat ik zo mooi vind aan dit land: de kansen die je er hebt, het harde werken van de inwoners en de eigen verantwoordelijkheid. Dat zette me aan tot het schrijven van het volgende gedicht.


Blue John Wailer wilde niet deugen
hij werkte, maar niet vaak
in zijn dorpje zagen ze hem
dronken door de dagen gaan
tot het geld op was
en hij weer een baantje zocht

kwade dronk was zijn middlename

medelijden is een onbekend woord
heeft iemand nut, dat is de vraag

op een dag was het zover
met pek en veren
joegen de dorpelingen hem
voor altijd weg

Blue John Wailer kwam niet meer terug
de canyons weerkaatsen soms nog nog zijn naam


Countryman Ray