De wrake van Ano Maley

Ano Maley was een aimabel mens, maar toen zijn buren hem in 1842 een streek flikten door zijn appelbomen te rooien bij een dispuut over rooilijnen, knapte er iets bij Maley. Hij zinde op wraak en begon een ondergrondse tunnel te graven. Die tunnel eindigde onder het huis van de buren. Hij legde er grote hoeveelheden springstof neer en tijdens een zorgvuldig geregisseerde buurtborrel (waar ook de bewuste buren waren uitgenodigd) bracht hij tijdens het proosten op de zogenaamd bijgelegde ruzie de explosieven tot ontploffing. De chaos was compleet en de buren verhuisden. Ano Maley heeft de rest van zijn leven met een glimlach rondgelopen. Hij stierf jaren later, onder een van zijn nieuwe appelbomen.


De knal was enorm
maar 's burens streek even groot
de een zijn appelbomen
is de ander zijn dood

De buren trokken weg
Maley's wraak niet langer een droom
de een zijn rooilijn
is de ander zijn boom


Countryman Ray

Silent Ghost

Ik las dit weekend in een obscuur boekje uit de jaren 50 van de vorige eeuw: A Short History of Native Americans. In een voetnoot kwam een verhaaltje over een wrede indiaan aan bod. Hij stond bekend als de scalpel-koning. Deze indiaan besloop zijn tegenstanders 's nachts om bij hen hoofdhuid en haar af te snijden. Tientallen mensen zijn zo gedood. Helaas staat er niet bij tot welk stam hij behoorde en of hij dit deed uit wraak of om een andere reden. Over deze gevreesde indiaan gaat het volgende gedicht.


Silent Ghost was de kampioen
als het ging om scalperen
totaal verrast kon geen vijand zich
tegen zijn mes verweren

roodhuiden en kolonisten
het was hem om het even
alleen al zijn naam deed waarlijk
iedereen van schrik beven

pas toen hij stierf was het over
van respect geen enkel blijk:
de zoon van zijn grootste vijand
scalpeerde het koude lijk


Countryman Ray

Blue John Wailer

De bodem van Arizona is voor een groot deel dor en stenig. Dat weerspiegelt zich in het karakter van de mensen die er wonen. Ze zijn betrouwbaar maar hard, vriendelijk maar stug, en als je niet uitkijkt val je hard. Als ik in een bergdorpje om water vroeg om mijn veldfles te vullen, kreeg ik het wel maar met met de onuitgesproken boodschap: je bent op jezelf aangewezen. Dat is wat ik zo mooi vind aan dit land: de kansen die je er hebt, het harde werken van de inwoners en de eigen verantwoordelijkheid. Dat zette me aan tot het schrijven van het volgende gedicht.


Blue John Wailer wilde niet deugen
hij werkte, maar niet vaak
in zijn dorpje zagen ze hem
dronken door de dagen gaan
tot het geld op was
en hij weer een baantje zocht

kwade dronk was zijn middlename

medelijden is een onbekend woord
heeft iemand nut, dat is de vraag

op een dag was het zover
met pek en veren
joegen de dorpelingen hem
voor altijd weg

Blue John Wailer kwam niet meer terug
de canyons weerkaatsen soms nog nog zijn naam


Countryman Ray