The last but one

Iedereen kent wel de uitdrukking "De Laatste der Mohikanen". Dit slaat op de laatste persoon die nog ergens in gelooft, of ook wel de laatste overlevende van een stam. Er was op de prairie echter ook een Een-Na-Laatste der Mohikanen, en dat was rond 1870 de indiaan Quacking Duck. Hij werd zo genoemd omdat hij de hele dag eindeloos kwaakte en babbelde. Bijna alle leden van zijn stam waren al uit pure ergernis naar andere stammen vertrokken. Pas toen de enige andere overgebleven indiaan, Slowhand (zo genoemd omdat hij met pijl en boog erg traag was) ook wilde gaan, besefte Quacking Duck dat hij te ver was gegaan en dat hij zijn stamgenoten achterna moest. Hij vertrok dus ook, en zo werd Slowhand de Laatste der Mohikanen.


ik heb altijd praatjes bij de vleet
zit nooit om een woord verlegen
maar naar ik nu pas zie en weet
heeft men er de balen van gekregen

ik zit alleen in een verlaten tent
alleen Slowhand loopt nog rond
zelfs de stoerste kerel, de sterkste vent
vluchtte van onze geboortegrond

door mijn eindeloze gebabbel en gezwets
loop ik gevaar, wie hoort mij straks aan?
als ik nu ook nog die arme Slowhand kwets
dan is het met mij vast gauw gedaan


Countryman Ray

Last train to Mountain Dew

Ik weet het nog goed. Het was de derde dag te paard, precies op het moment dat je nog niet gewend bent aan het alleenzijn, maar wel het benul hebt dat je de komende dertien dagen nog alleen zult zijn. Het zijn de momenten dat het leven zich in zijn volle kracht aan je openbaart. Je kijkt terug, blikt vooruit en probeert er een lijn in te ontdekken. Zo'n levensloop is als een treinreis. Vandaar de trein naar Mountain Dew:


Bij geboorte kreeg hij een kaartje
voor de derde klasse trein
zijn destinatie Mountain Dew
waar veel het einde vond

Van staanplaats naar leuning
naar zetel naar het laatste fluitje
en het stof dat neerdaalde
om Mountain Dew

Er was geen weg terug
we rijden rondjes om de berg
en als je je kaartje verliest
ben je er sneller


Countryman Ray