The snakecatcher

Vandaag voor het laatst een grafschrift. Jake "The Snake" McFarrell was een slangenvanger op de prairie. Met zijn imposante verschijning en uitgebreide slangenvangersuitrusting was iedereen onder de indruk van hem. Ook de slangen, die er vaak meteen vandoor kronkelden als Jake er aan kwam. Totdat de grote slangenvanger op een dag gebeten werd door een slang die besloot niet te vluchten. Het was een bijzonder giftige slang, en Jake was binnen een half uur dood. Zijn grafsteen was klein, daarom paste er slechts een klein maar wel bij zijn dood passend epigram op.


die laatste slang
was niet bang


Countryman Ray

What's that noise?

Elenore Tallahassee uit Denver, Colorado stond bekend om haar luide stem. Overal waar zij kwam was ze luid en duidelijk aanwezig. Het deed de mensen zeer aan de oren. Als ze fluisterde leek het alsof er een vliegtuig overkwam. Mind you dat vliegtuigen indertijd veel lawaaiiger waren dan de jumbojets van nu. Toen Elenore, verder een schat van een mens, was overleden, miste iedereen haar. Maar toch was er ook iets van opluchting voelbaar.


Hier ligt Elenore
als mens zat zij ons hoog
we verliezen haar uit het oog
maar boven alles uit het oor


Countryman Ray

Big mouth

Ik kreeg een paar hele leuke reacties op het grafschrift dat hier vrijdag verscheen. Daarom deze week nog een paar. Er was ooit een zeer gehate saloon-bezoeker in Baskerville, Illinois. Hij schepte enorm op over zijn prestaties en rijkdom. Daarnaast zocht hij altijd met iedereen ruzie. Toen hij stierf ging er een golf van opluchting door het stadje. Hij kreeg het grafschrift dat hij verdiende.


die grote mond
hapt nu grond


Countryman Ray

One gram of epi

Er werd wat afgestorven op de prairie. Vaak moesten de overlevenden halsoverkop vertrekken en hadden ze geen tijd voor een mooi grafschrift. De mooiste grafschriften zijn verzameld in het boekje 'Epigrams of people who died'. Hier eentje van ene Wesley Coezee.


Hier ligt met zijn neus naar benee
ene Wesley Coezee


Countryman Ray

Shorty 'Short' Shortenfeller

Het leven van Shorty 'Short' Shortenfeller veranderde drastisch toen hij de Lotto won. Iedereen werd vrienden met Shorty, die overigens helemaal niet klein was, maar juist heel lang. Hij werd uiteindelijk zo genoemd omdat hij maar heel kort heeft kunnen genieten van zijn hoofdprijs, namelijk twee weken. Zijn uitbundige graf - dat moet je de aasgieren meegeven- is gesierd met een grafschrift, de man indachtig.


Hier ligt die lange met de hoofdprijs te rusten
gelukkig weet hij dat we 'm graag lusten


Countryman Ray

John Epitaph

In Sioux City stierven op zeker moment zoveel mensen dat er een aparte grafschriftenschrijver werd aangesteld. Het Engelse woord voor grafschrift is epitaph; de man werd dan ook al gauw John Epitaph genoemd. Toen hij zelf overleed nam zijn oudste zoon de functie over. Het eerste wat hij deed was een passende tekst voor zijn vader bedenken.


hier ligt John Epitaph
z'n werk is nu af


Countryman Ray

John Long Sermon

Long John Sermon was een dominee van de pure soort. Eentje die altijd uren nodig had om zijn punt te maken. Soms zaten de gemeenteleden tot half elf 's avonds met hongerklop naar de voorganger te luisteren. Het deerde Long John Sermon niet.
Toen hij kwam te overlijden hoefden de mensen niet lang na te denken over zijn grafschrift, maar dat het -als persterijtje? als goed voorbeeld?- kort zou worden, stond als een paal boven water. Als er boven Nevada een hemel bestaat met een doorkijkje, dan kan Long John Sermon het volgende lezen:


Hier ligt 'ie dan
Lange Jan


Countryman Ray

Crappo Dappo

Afgelopen weekend weer heerlijk zitten lezen in From the Cradle to the Thombstone, een kloek naslagwerk over het wilde westen en zijn bewoners. In een van de voetnoten trof ik een vreemde naam aan: Crappo Dappo. Ik ben me wat gaan verdiepen in deze vreemde snuiter en wat bleek? Egbert W. Dappo was een gevaarlijke idioot met een groot gebrek: hij was zeer hardhorend. Vanwege die kwaal had Dappo snel het idee dat iemand hem voor de gek hield en sloeg hij er regelmatig op los. 'It ain't no crap, Dappo' riepen de mensen dan, maar vaak was het te laat en had een onschuldige omstander al een knoerdharde muilpeer te pakken. Achter zijn rug, daar waar zijn oren geen bereik hadden, werd Dappo door de mensen 'Crappo' Dappo genoemd. Dat heeft Dappo uiteraard nooit geweten. Na zijn overlijden eerden de dorpsgenoten, die allemaal wel eens op hun kop waren getimmerd, Dappo met een toepasselijk grafschrift.


Bij leven en welzijn was ik bijna doof
en kon ik niet fatsoenlijk horen
hier, onder de grond, weet ik hoe het komt
daar kruipen de maden uit mijn oren


Countryman Ray

Counting

Ik kreeg positieve reacties op mijn grafschriften. Vandaar dat ik er vandaag weer eentje plaats. Ze komen trouwens (door mijzelf vertaald) uit een lokaal erg populair boekje dat ik kocht toen ik in Arizona was, vorig jaar (zie de entries van september).


hier rust zacht Geoffrey McWrath
bij een duel beet hij in het zand
want een revolver heeft zes kogels
en tellen was niet zijn sterkste kant


Countryman Ray

Lumberjacker Jack

De man met de meeste humor in het Wilde Westen was ongetwijfeld Lumberjacker Jack. Zelfs aan het einde van zijn leven had hij nog een grap in petto. Terwijl hij stervende was, citeerde hij zijn grafschrift aan collega Pablo. Ongelooflijk, maar waar. Als je tenminste de mondelinge overlevering gelooft.


Het zaagwerk was noest
De boom, metersdik
Kantelde ruisend woest
En daaronder, daar lag ik


Countryman Ray

To Jack O'Neahrgghey

Goh, wat kreeg ik veel leuke reacties op mijn gedicht van eergisteren. Daarom vandaag nog een grafschrift en volgende week nog een paar. Ik put hiervoor uit het boekje 'One foot in the grave' uit 1863. Niet het originele hoor, ik heb een herdruk uit 1865.
Het verhaal van Jack O'Neahrgghey is snel verteld: hij kwam uit Wales en had daarom een onuitspreekbare achternaam. Voor de gemiddelde cowboy klonk het als een belediging en dat is precies wat er misging op een mistroostige avond in 1855, toen Jack de verkeerde tegenkwam in het steegje.


Jack O'Neahrgghey ligt hier te rusten
een man zonder daden of faam
in een knalrode pantalon
en een vloekende achternaam


Countryman Ray

The Scalp

Vandaag hou ik het kort.
Op de prairie houden we niet van gedoe of uitgebreide uitweidingen. Iets is zo, of iets is niet zo.

Ook met de grafschriften zijn we op de prairie kort en to the point. Vandaag daarom een gedicht dat als grafschrift op een ruwhouten kruis staat, op een kerkhof bij Union City. Het is het graf van een cowboy.


hier ligt Hank O'Dowd
botten tussen hout
want een roodhuid
stal zijn hoofdhuid


Countryman Ray