No more prairie, hello orbit!

Zo zeg! Zelden ben ik zo geraakt als afgelopen vakantie in Duitsland. Zoals ik had verteld in mijn vorige post zijn we samen naar het Space Centre in Frankfurt geweest. Wat een bijzondere wereld was dat! Ongelooflijk. Ik vond álles prachtig!
We hebben daar een paar boeken gekocht en ik heb me de afgelopen maand volledig verloren in de wereld van maanlanders, raketprogramma's, buitenaards leven en wat al niet meer.
Ik heb toen een goed gesprek gehad met Blonde Lente en we hebben besloten onze western-hobby op te geven, alles op Marktplaats te zetten en opnieuw te beginnen met onze nieuwe gezamenlijke passie: de ruimte. En wie weet beginnen we dan binnenkort een Space Cadet Blog. Je weet maar nooit!

En tot slot nog een prachtig bericht: toen we in het Space Centre van Frankfurt waren en we naast een replica van de eerste Sojoez-raket stonden, ben ik op mijn knieën gegaan en heb ik Blonde Lente ten huwelijk gevraagd. Haar antwoord was het mooiste en kortste dat ik ooit van haar hoorde. Ze zei ja.
Dus op 16 oktober stappen we in het huwelijksbootje. Of een ruimtescheepje.

Natuurlijk blijft dit blog bestaan en hopelijk zal het voor een toekomstige generatie van pas komen als het iets over het wilde westen en de prairie wil lezen.
Ik heb het met veel liefde en toewijding gedaan, maar nu roept het heelal. Daar gaan we!

We have a lift-off!

Countryman Ray

Holiday in Deutschland

Ja mensen, vandaag ga ik met Blonde Lente op vakantie. Naar Duitsland, zoals we vorig jaar ook deden. We gaan natuurlijk naar het Karl May-Themenpark, maar voor deze keer ook naar het Space Centre in Frankfurt. Blonde Lente houdt namelijk niet alleen van Indianen maar ook van de exploratie van het heelal. Ik ben benieuwd!

In ieder geval een goede vakantie en tot donderdag 18 augustus, want dan zijn we weer terug!


Countryman Ray (& Blonde Lente)

Life on the prairie

Moest je je aanpassen, vroeger op de prairie? Reken maar! Eigenwijze gasten die zich niet aan de regels van mens en natuur hielden kwamen niet ver. Het prairieleven was en is prachtig, maar je moet je wel voorbereiden en een bepaalde levenshouding aannemen. Ik kan mezelf rustig als een ervaren prairieganger beschouwen (zie mijn entries uit september 2009) maar menig stads nufje ging en gaat ten onder op de prachtigste plek ter wereld.


pas je hier aan,
en je blijft leven
wees eigenwijs,
en je zult sneven

het landschap is mooi
maar ook erg hard
de locals zijn aardig
zolang je ze niet tart

er is geen vangnet
voor als het misgaat
denk dus na, zodat je
de plank niet misslaat


Countryman Ray

You're in the army now

Rekruteerders van het leger waren op de prairie weinig geliefd. Veel cowboys en andere wild westerlingen waren helemaal niet gesteld op de gladde ratten die je probeerden over te halen om als kanonnenvoer te dienen in het leger. Wat dat betreft is er juist in Amerika veel veranderd. Tegenwoordig wil elke gezonde jonge Amerikaan onmiddellijk in het leger. En het volk van nu vindt het prachtig. 'Support our troops' is een veelgeziene bumpersticker op menig auto. Die support houdt in dat doden met alle egards worden begraven, soldaten die terugkomen zonder armen en benen krijgen protheses met de Amerikaanse vlag erop en veteranen mogen -als enigen in de VS- openlijk bedelen op straat zonder te worden weggestuurd. Kortom, anders dan in de westerntijd is het leger nu helemaal geaccepteerd. Waarom dat vroeger anders was lees je in het volgende gedicht.


Voor een grijpstuiver
pakten ze je plunje af
je leven en je toekomst

beneveld van de drank
die vriendelijk lachend
geschonken werd
zei je zo volmondig ja

dat de achterblijvers
hoofdschuddend zeiden
op de rug van een ander
komt hij lopend terug

de jonge rekruut keek om
en zag in de verte
zijn leven op het slagveld
glorieus op foto's en
geurend naar wat geweest is


Countryman Ray

P-R-A-I-R-I-E

De mensen vragen mij wel eens wat de prairie voor mij persoonlijk betekent. Ik zeg dan altijd: lees mijn blog, dan weet je het. Vooral de entries uit de tijd dat ik in Arizona was zijn daar heel duidelijk over (september 2009). Maar soms ben je in de saloon (kroeg noemen sommigen het ook wel) en daar is niet altijd internet voorhanden. Dan mag ik graag elk van de letters van het woord prairie voorzien van een betekenis. Daar komt het volgende uit:


Prachtig
Ruig
Adembenemend
Indrukwekkend
Radicaal
Imposant
Eeuwig


Countryman Ray

Eleven is our goal

Toen de 24-jarige John Socker eens te laat bij de saloon van Wellington aankwam, waren de lonen uitgekeerd en zat er niets meer in het zakje voor Socker. Daarop haalde hij zijn pistolen en schoot elf mensen neer. Dit aantal is later veelbepalend geworden. Het edele voetbalspel, in de Verenigde Staten soccer geheten, werd aanvankelijk gespeeld met twee teams van ieder tien voetballers, maar is onder druk van de Amerikanen veranderd in twee teams van -inderdaad- elf personen. Wat het met John Socker te maken heeft? Ik heb het niet exact kunnen uitvinden. Ik weet alleen dat toen hij zich overgaf er nog drie patronen in zijn pistolen zaten. Het had dus drukker op de voetbalvelden kunnen zijn.


Hij knalde een keer of tien
de rest ging vanzelf
telde de horizontalen
en schoot haastig nummer elf


Countryman Ray

Old on the prairie

De oudste inwoner die ooit op de prairie gewoond heeft was de dichteres Dorothy Newman. Ze was al 103 jaar oud toen haar man op 101-jarige leeftijd overleed. Ze ging toen op de prairie wonen en begon een winkeltje met huishoudelijke spullen. Toen ze 115 was overleed ze aan een val van haar paard. Na haar dood bleek in haar testament te staan dat al haar gedichten postuum moesten worden uitgebracht. Dat werd een bundel met 700 bladzijden. Haar eerste gedicht schreef ze toen ze 26 jaar oud was, en het was behoorlijk profetisch. Het gaat als volgt.


ooit zal ik niet langer
mijn man's goed verschonen
dan begin ik een winkel
en zal op de prairie wonen

ik zal hem dienen
zolang als hij leven zal
ik ken zijn nukken en grillen
ze zijn groot in getal

en ik zal ooit echt gaan leren
op een paard te rijden
tot dan moet ik wachten,
wassen en tijd verbeiden


Countryman Ray

Holiday in jail

Het kan gemakkelijk misgaan op de prairie, zeker als je de gebruiken niet kent. De early travellers John en Marie Blueharp uit Canada ondervonden dat aan den lijve toen ze in 1866 naar Nevada trokken voor een vakantie. Ze kwamen terecht in de beroemde Battle of Nevada. Daarover gaat het volgende gedicht.


Ze wisten 't niet beter
of ze dachten werkelijk
dat het een festiviteit
van een braderie betrof

ze stonden er versteld
werden subiet opgepakt
en afgevoerd als boeven
gezichten vol met stof

achter de tralies gezet
was de fun meteen over
de holiday begon slecht
bleef wekenlang een sof


Countryman Ray

The snakecatcher

Vandaag voor het laatst een grafschrift. Jake "The Snake" McFarrell was een slangenvanger op de prairie. Met zijn imposante verschijning en uitgebreide slangenvangersuitrusting was iedereen onder de indruk van hem. Ook de slangen, die er vaak meteen vandoor kronkelden als Jake er aan kwam. Totdat de grote slangenvanger op een dag gebeten werd door een slang die besloot niet te vluchten. Het was een bijzonder giftige slang, en Jake was binnen een half uur dood. Zijn grafsteen was klein, daarom paste er slechts een klein maar wel bij zijn dood passend epigram op.


die laatste slang
was niet bang


Countryman Ray

What's that noise?

Elenore Tallahassee uit Denver, Colorado stond bekend om haar luide stem. Overal waar zij kwam was ze luid en duidelijk aanwezig. Het deed de mensen zeer aan de oren. Als ze fluisterde leek het alsof er een vliegtuig overkwam. Mind you dat vliegtuigen indertijd veel lawaaiiger waren dan de jumbojets van nu. Toen Elenore, verder een schat van een mens, was overleden, miste iedereen haar. Maar toch was er ook iets van opluchting voelbaar.


Hier ligt Elenore
als mens zat zij ons hoog
we verliezen haar uit het oog
maar boven alles uit het oor


Countryman Ray

Big mouth

Ik kreeg een paar hele leuke reacties op het grafschrift dat hier vrijdag verscheen. Daarom deze week nog een paar. Er was ooit een zeer gehate saloon-bezoeker in Baskerville, Illinois. Hij schepte enorm op over zijn prestaties en rijkdom. Daarnaast zocht hij altijd met iedereen ruzie. Toen hij stierf ging er een golf van opluchting door het stadje. Hij kreeg het grafschrift dat hij verdiende.


die grote mond
hapt nu grond


Countryman Ray

One gram of epi

Er werd wat afgestorven op de prairie. Vaak moesten de overlevenden halsoverkop vertrekken en hadden ze geen tijd voor een mooi grafschrift. De mooiste grafschriften zijn verzameld in het boekje 'Epigrams of people who died'. Hier eentje van ene Wesley Coezee.


Hier ligt met zijn neus naar benee
ene Wesley Coezee


Countryman Ray

The town

Ik keer nog een keer terug naar een boek waar ik het laatst al over had, Life in Prairieland van Eliza W. Farnham. Ze beschrijft hierin haar vijf jaren op de prairie in Illinois. Ze reisde veel, vooral met paard en wagen. Wat grappig is om te lezen is dat men toen hele andere ideeen had dan nu over begrippen als gehucht, dorp en stad.


als er ergens een huis staat
met een kippenhok ernaast
dan noemen we het een gehucht
wees nu niet al te verbaasd

want drie huizen bij een brug
heet al een dorp in deze streken
er wonen amper tien mensen,
maar, zo is vaak gebleken

het groeit vanzelf tot iets groters,
en zo komt het dus dat
we tien huizen en een saloon
bestempelen tot stad


Countryman Ray

Boulder City

De inwoners van Boulder City waren apart. Ze hadden namelijk allemaal een spinale afwijking. Nu zag je daar welbeschouwd niets van, maar toch waren de mensen van Boulder City naar eigen zeggen 'duidelijk anders dan de anderen'. De anderen vonden het allemaal wel best, zij vonden de inwoners van Boulder City gewone mensen en behandelden de Bouldernaren dan ook heel gewoon. Dit was tegen de zin van de Boulder Citymensen: zij waren anders en wilden als zodanig worden behandeld. Omdat de rest van het wilde westen dat vertikte, waren de inwoners van Boulder City altijd boos. Daarover gaat het onderstaande gedicht.


Wij zijn anders
duidelijk anders dan normaal
je ziet het niet meteen
want onze afwijking is spinaal

Kom je in ons dorp terecht
pas je dan maar aan
want zie je ons als gelijken
dan kun je beter gaan

U bent ons soort mensen niet
wij zijn niet zoals de rest
en denkt u: nou dat valt wel mee
reken dan maar op de pest


Countryman Ray

Jennifer Praamstra

De gastvrijheid van de prairiebewoners is legendarisch. Nooit zullen ze je laten staan als je aan hun deur klopt. Er was echter wel een uitzondering. Ene Jennifer Praamstra, van Friese komaf, had de naam bot en onbeleefd te zijn. Ze liet reizigers ijskoud buiten staan als ze in een koude nacht aanklopten. Waarom ze dat deed, lees je hieronder.


reizigers zijn lastig, ze willen eten
ze willen een bed en ze zeuren
dat zou iedereen toch moeten weten

ze kloppen aan in het holst van de nacht
net als ik lekker lig te slapen
in mijn bedje, zo zoet en zacht

reizigers maken alles vies en willen ontbijt
ze danken me wel voor hun verblijf
maar ik weet dat het tot schoonmaken leidt

laten ze aan mijn deur maar niet kloppen
drie mijl verderop is het volgende huis
waar ze hun boontjes kunnen doppen


Countryman Ray

Fire on the Prairie

Soms kon door onoplettendheid van kolonisten of door blikseminslag brand op de prairie ontstaan. Als het lange tijd droog was geweest kon het vuur dagenlang voortwoeden. Het droge gras en de struiken en bosjes dienden als ruim voorhanden brandstof. Werd er ook geblust? Nee, daarvoor ontbraken mankracht en blusmiddelen. Toch deed een jonge kolonist ooit een poging.


Zeke Johnson was een held,
zag hoe de prairie werd geveld
door het verwoestende vuur
hij beleefde er zijn fijnste uur
toen hij met water en zand
bij het vuur was aanbeland,

kreeg het vuur echter niet gedoofd
hij had wel in zichzelf geloofd
maar zich niet gerealiseerd
hoezeer het vuur alles verteerd
Zeke vond geen uitweg uit het vuur
zo beleefde hij naast zijn fijnste

tegelijk ook zijn laatste uur


Countryman Ray

Lonely planet

Hoewel de prairie 's ochtends en 's avonds mooie luchten en inzichten bood, gaf het ook genoeg aanleidingen om contemplatief en melancholisch voor je uit te kijken. Connor Studebaker was een meester in het vrijblijvend overpeinzen van de dagelijkse sores. Zijn liedboeken en gedichtenbundels stonden letterlijk stijf van de smart en problematiek. Het hoogtepunt van zijn oeuvre was het vreselijke Lonely Planet, een bundel gedichten over verlating en eenzaamheid. Studebaker heeft in 48 gedichten even vaak afscheid genomen van zijn geliefde, hetgeen vrij voorspelbaar werd op het einde. Het onderstaande gedicht vat de bundel stemmig samen.


We gingen samen
maar kwamen allebei
alleen op ons einde aan

jij vertrok en ik bleef
als jij bleef ging ik verder
het wisselen van lopen en staan

we keken niet om
en toen zijn we voorgoed
uit elkander gegaan


Countryman Ray

Yes we can

Obama? Bob de Bouwer? Nee, het is John Fitzpatrick die ooit de yell Yes we can bedacht. Het was tijdens een storm in Bittercreek, Arizona toen het hele dorp dreigde weggevaagd te worden. Mensen vroegen aan Fitzpatrick: kunnen we nog vluchten? Daarop sprak Fitzpatrick de bekende woorden:"Yes we can". En aldus geschiedde. Twee dagen later kwamen ze terug uit de bergen en bleek het dorp intact. Het gedicht vertelt exact dit verhaal, en is daarom niet bijster spannend. Maar: het is wel geschiedschrijving en dus belangrijk voor op de Prairie Creek Chronicle Gazette, die graag zo compleet mogelijk wil zijn.


We trokken weg, keken niet om
Nu vertrekken was slim, niet dom
twee dagen later keerden we weerom
en zagen, dat was gek:
alles stond nog gewoon op z'n plek


Countryman Ray

Deacon Cantwyne

Rond 1835 leefde in het stadje Peoria, Illinois, een zeer vrome zakenman, Deacon Cantwyne. Hij las drie maal daags uit de bijbel, ging tweemaal per zondag naar de kerk en strooide kwistig met bijbelteksten om de mensen te stichten en te vermanen. Er was echter wel iets raars aan al die vroomheid en vrees voor de Heere. Wat dat was, dat lees je in het volgende gedicht.


hij kan je met de bijbel in de hand
troost bieden, of richting aan je leven
maar ook al heeft hij met jou een band
het komt er op neer dat je hem gaat geven

dollars, wel te verstaan, want in zijn vroomheid
verkoopt hij je zijn spullen, alle nutteloos,
en kom je bij hem terug in je boosheid
dan is je verweer helemaal vruchteloos

want met weer een pakkend bijbelcitaat
overtuigt hij je van een ander produkt
dat je dan koopt, want je blijft niet kwaad
op iemand die zo slim God's vruchten plukt


Countryman Ray

No hassle with Hessel

De van oorsprong Nederlandse boer Hessel Vanderbildt was een van de pioniers in het wilde westen. Hij trok al in 1818 van oost naar west in de hoop op een beter leven. Echte haast had Hessel niet en zo kon het gebeuren dat hij pas in 1855 in Utah aankwam. Toen reden daar al treinen en was Hessel dientengevolge aan alle kanten ingehaald. Zijn traagheid is tot op de dag van vandaag exemplarisch: het wordt Dutch Disease genoemd. Met dank aan Hessel Vanderbildt.


Waarom die haast
waarom moet alles snel
als je rustig doorloopt
dan haal je de eindstreep wel

Waarom zou je rennen
als het op z'n elfendertigst kan
je raakt er niet van uitgeput
er je krijgt er ook geen blaren van

Nu ben ik aangekomen
bij waar ik wil zijn
aan alle kanten ingelopen
wist niet dat het zo druk zou zijn


Countryman Ray