After the rodeo

Mensen, het is hier geweldig in Arizona. Ik vind het prachtig. Morgen ga ik vooor twee hele weken op individuele trektocht per paard. Dat kost $700 maar daarvoor heb je voor 14 dagen een paard, een zadel en alles wat je nodig hebt om te overleven op de prairie. Ik heb er natuurlijk heel veel zin in.

Maar ik wil het even hebben over waar ik net ben geweest, want je hebt hier natuurlijk ook rodeo's. Daar was ik: bij een rodeo. Mannen op paarden, clowns in de piste, wilde buffels, juichend publiek en een hoop kabaal over de speakers. Spektakel waar Amerikanen erg van houden, terwijl ze zich tegoed doen aan de van rondlopende verkopers gekochte hotdogs. Het zand vloog de bezoekers die vooraan zaten om de oren, want de hal was niet eens zo groot. En ook ik was er bij! Na afloop heb ik nog even staan kijken hoe de beesten terug gingen naar de stallen of in veewagens geladen werden. Wat denkt zo'n rund nou eigenlijk na zijn optreden? Daarover gaat het volgende gedicht.


na de show is het nog lang
onrustig
trillend staan paard en rund
op hun moegelopen benen
wat was het lawaaiig, wat was het
druk

ze kijken om zich heen,
waar nu naartoe?
ze krijgen een pets op de billen
in de stal gaan ze en
eten zullen ze
en water, veel water drinken

is dit wat de beesten willen?
nee, dit is wat de mensen willen,
mannen vooral, in geblokt
houthakkershemd en een
grote hoed

de dieren wordt niets gevraagd


Countryman Ray

Boots

Ik ben er! Ik zit dus in Arizona, in een groot hotel met de prairie op een mijl of vijf afstand. Gisteravond laat kwam ik hier aan. Straks ga ik een auto huren om alvast wat rond te kijken. Uiteraard zal ik daarvan verslag doen, maar mogelijk heb ik niet steeds de kans online te zijn. Als ik zo rond kijk valt een ding alvast enorm op: iedereen draagt laarzen! Ze zijn onmisbaar op de prairie. Je ziet ze hier overal, meestal in de kleur bruin. Ook in Nederland zijn ze populair, hoewel het naar mijn mening een beetje als een vlag op een modderschuit staat wanneer je ze draagt en verder niet het westernleven leidt. Maar ze zijn comfortabel, beschermen je benen en voeten en gaan eindeloos lang mee. Daarover gaat dit gedicht.


bruin, gemaakt van leer
nooit typisch modieus maar wel
passend tijdloos
stevig schoeisel, onmisbaar op de
prairie:
de westernlaars

hij kan smerig zijn,
gescheurd
versleten of haast
doormidden
maar hij laat je nooit
in de steek

iedereen draagt hem
met of zonder sporen
zo stapt men door de
stoffige straten
tevreden met het beste schoeisel
dat er bestaat


Countryman Ray

Beforefun

Het is zover. Vanavond laat vertrek ik dan eindelijk naar Arizona. Ik moet in Georgia overstappen en dan vlieg ik rechtstreeks naar Los Angeles. Vandaaruit vertrek ik per bus (de "Prairie Shuttle") naar Arizona. Eerste stop is Boulder City. Daar zit ik in een groot hotel, met de prairie op loopafstand. Tenminste, als je van lopen houdt. Maar zover is het nog niet:
Ik heb de koffers ingepakt, mijn rugzak (Track 'n bag) op orde, kompas, overlevingsmes, de hele rambam. Straks naar Schiphol en dan zeg ik: toedeloe Holland, howdy States!
Dit gedicht gaat over de voorpret van op vakantie gaan.


Het water op, het zadel in
de bossen uit, de zon die brandt
het vee is stil, de hond slaat aan
het is gedaan in Nederland


Countryman Ray

Ride into the mountains

Als ik straks in Arizona ben (het is al bijna zover, vrijdagavond gaat mijn vlucht!) wil ik ook een tochtje door de bergen maken, te paard uiteraard. Kampeerspullen mee in de zadeltassen, een goede kaart in de hand, een goed humeur en daar gaan we. Wat zal dat een mooi moment zijn als ik de prairie achter me laat en de bergen in rijdt, met een strak blauwe lucht boven me, de rotsbodem onder me en verder niets dan stilte en een lekker windje. Het echte leven voor wie zoals ik het westernleven als leidraad heeft.


in kalme gang schommelen we langs
scherpe rotsen
venijnige adders
gras dat wanhopig groeit op
onvruchtbare bodem

dit is berglandschap
we hebben de prairie verlaten
rijden langs ravijnen
en zwijgen urenlang

het pad gaat verder en
verder omhoog
het uitzicht over de prairie is
adembenemend

dit is leven, dit is
genieten
dit is het Wilde Westen


Countryman Ray

The miracle of Red Bronto

Met mijn welverdiende vakantie in het verschiet (heerlijk drie weken naar Arizona, de bakermat van veel westernlegendes, maar daarover later meer) kijk ik graag vooruit. En wat je dan krijgt is een soort van science fiction in combinatie met de westerncultuur. Best grappig, al zeg ik het zelf. Het geeft de geschiedenis een leuke toekomsttwist. Ik heb de legende van Red Bronto als uitgangspunt genomen en die verwerkt in een gedicht. Meer verklap ik nog niet.


De neef van Red was een vreemde
schoot als de beste
maar zijn beheersing van de lasso
was zo abominabel

De neef van Red had gezeten
en vond nog altijd
Red medeplichtig
en dus chantabel

De neef van Red deed zijn werk
maar schoot op
het mirakel van Bronto
een ruimteschip
met unidentified-label


Countryman Ray

The Fist Fight

Als mannen in de kroeg zitten te drinken kan dat urenlang goed gaan. Vreemden worden vrienden, er wordt gedronken, gelachen en gezongen. Maar er kan ook opeens ruzie ontstaan. Meestal is er dan een vrouw in het spel. Op de prairie is het niet anders, en soms wordt er dan een gun-fight gehouden. Maar het geschil kan ook met vuist beslecht worden. Wel zo fysiek, en niet zo dodelijk. Daarover gaat dit gedicht.


Big Bill Jones zat te drinken met
Freddy "Fist" Johnson
ze hadden al veel op
Big Bill keek steeds vaker en
steeds langer naar
de vrouw van Freddy
hij likte langzaam zijn lippen

Freddy zag het en
opeens had hij er
genoeg van
hij wierp de tafel omver
haalde uit en voila
er was een gevecht

de locals juichten en joelden
er vielen rake klappen
maar zoals dat gaat
op de prairie
was het opeens weer over

de mannen gaven elkaar een hand
de tafel werd rechtop gezet
de rust keerde terug
en ze dronken verder


Countryman Ray

Code of the mountain

Er is iets in het Wilde Westen, dat veel mensen onderschatten. Dat is de kou, het stof, de hitte, de kleur van het water. Alles is anders dan je gewend bent. Het water is te drinken, maar wel groenig en lauwwarm. Het zand steekt als het warm is en voelt ijskoud als het nacht is. 's Morgens is je keel rauw van het stof en 's middags plakt de koffie in je lemen mond.
Hoe romantisch de cowboyhoeden, gezadelde paarden en stille saloons ook mogen zijn, het echte leven had meer downs dan ups in de westerntijd.


Er is meer stof op de vlakte
dan om over te spreken
meer vuur in de zon
dan in de harten

de mannen, zij gaan voort
balanceren tussen dag en nacht
op het randje
waar het even
heel even maar
de moeite van het bestaan waard is

stil zijn ze
stil is het
zo hoort het zonder te zijn

in het donker schreeuw je niet
in het felle licht word je niet gehoord

je mist het omslagpunt
op een haar van de manen



Countryman Ray

Beware of the rattlesnake

Meestal staan we niet stil bij de dieren op de prairie. Ja, we kennen het paard en de gier, maar er zijn er natuurlijk veel meer. Ze zijn niet allemaal even populair. Daarover gaat dit gedicht.


tussen de tumbleweeds en de
cactussen
ligt hij stil te wachten:
de ratelslang

loerend naar een prooi
gaat de tong in en uit de
hongerige bek
hij is net zo'n onderdeel
van de prairie
als de cowboy, het paard
en gindse heuvels

maar hij is niet geliefd
hij is een rover
erger dan een corrupte sheriff

en toch heeft hij zijn plaats
hij verdient ons respect


Countryman Ray

The air is thick tonight

Ik heb een periode gehad dat ik veel over de grootsheid van de prairie schreef. De prairie, vond ik, is de omgeving van het westerngevoel, de bakermat van de cowboybeschaving en de achtergrond van menige mijmering. Dat vind ik trouwens nog steeds.
Ik had laatst een aantal gedichten voorgedragen op een countrydag, en daar kwamen mensen naar me toe die zeiden: 'we vinden uw prairiegedichten zo mooi'. Op de terugweg naar huis bedacht ik me: tuurlijk vinden ze die mooi, het is namelijk voor iedereen een vertrekpunt. Vanaf de prairie gebeurt alles. Zonder prairie is er geen westernleven, net zo min als er geen U-boot is zonder water. Geen enkele boot, trouwens.
Daarom, en om die mensen te plezieren, heb ik weer een prairiegedicht geschreven, dit keer met veel binnenrijm en woorden die met dezelfde letter beginnen.


Het horizontale geel van de ondergaande zon
vermengd met het rode van de gloed
tegen de antracieten contouren
van de rotspunten
die zo wil het verhaal
naar elkaar toe kunnen buigen
om te fluisteren over het uitzicht
en de prairie die ze delen

de zachte wind zeilt langs
de koele zadels die schaduwrijk
voor de finesse flakkering van het vuur
van de volgloeiende vlammen
die zo wil het verhaal
elkaar kunnen omhelzen
om te spreken van het voorrecht
te stralen op de prairie

het water in de kreek dat tot rust komt
af en toe de ritsel van een gekko
of een van de boys om je heen
wij kijken en zwijgen op de rug
naar de grootsheid om ons heen
die we niet kunnen bevatten
geheten de prairie


Countryman Ray

Little Tiny Joe

Soms zie je wel eens in films dat ze dwergen gebruiken om een scene grappig te laten zijn. Schandalig, alsof dat het enige is wat dwergen kunnen. Het zijn volwaardige mensen, een beetje klein, okee, maar verder zit alles er op en er aan. Dat inspireerde me tot het volgende.


hij was amper three feet high
inclusief zijn hoed
altijd vrolijk, altijd
rennend door de main street

als enige in het dorp kon hij
onder de saloondeuren doorlopen
en er was altijd wel iemand zo aardig
om hem zijn biertje te geven

hij deed kleine klusjes,
passend bij zijn lengte
iedereen was blij
als men hem zag

Little Tiny Joe,
wat was je
een leuk ventje, ook al
viel je niet echt op
zelfs niet op je pony


Countryman Ray

If you don't wanna drink, get out of the saloon

Mensen vragen mij wel eens waarom het Westen altijd Wild wordt genoemd. Ik heb me afgelopen weekend in die vraag verdiept. Immers, in de meeste westernstudieboeken wordt helemaal niet gesproken over het Wilde Westen. In de serieuze literatuur ook niet. Het Wilde Westen komt alleen voor in popliedjes (Wild wild west, van the Fresh Prince) en in reclame van Marlboro.
Het is dus een beetje te vergelijken met de Kerstman, die eigenlijk helemaal geen oude man met een hagelwitte baard is. Dat is de Coca-Colakerstman. De echte, uit Finland, was een gnoom met een bochel en een enge neus. Zo zie je maar hoe de reclame en de commercie ons beelden opdringt. Daar heb ik vervolgens een gedicht over geschreven.


De meid poetste het glaswerk
de piano werd met rust gelaten
het duister krult om de saloon

en de flessen nevelen
de geur van tabak
hangt in jassen en baarden
en de paarden
aan het hek bij de drinkbak buiten
rusten uit en maken geen geluid
dit is het westen
niet bepaald wild

dat is ook maar bedacht
door een handige jongen


Countryman Ray

The Marconi Brothers

Het paard is mijn favoriete dier. Wat zou het toch mooi zijn als paarden niet alleen, zoals nu, commando's begrijpen maar ook je diepere wezen. Een praatje maken met je viervoetige vriend, zogezegd. Maar ja, dat kan ook raar uitpakken. Daarover gaat het volgende gedicht.


ze waren met z'n tweeen
kwamen overal waar
paardenmarkten werden gehouden
paarden die wat
onzeker overkwamen:
daar hadden ze het op voorzien,
The Marconi Brothers

elk ging aan een kant staan
elk stond naast een oor
het paard luisterde
de broers fluisterden
ze hadden kwade bedoelingen

ze gebruikten woorden
niet voor herhaling vatbaar
scheldwoorden, jawel het paard werd
onzeker, hinnikte bang
werd onhandelbaar
het duurde niet lang
of The Marconi Brothers
kregen een slechte naam

de sheriff kwam kijken
handelaren eisten actie
de paarden moesten
gerust worden gesteld

The Marconi Brothers vluchtten
en doken op bij weer een andere
paardenmarkt
slecht als ze waren

gelukkig weten de paarden nu
wie ze kunnen vertrouwen

Countryman Ray